I SA/Wr 200/22

I SA/Wr 200/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-03-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-03-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Cichoń
Dagmara Stankiewicz-Rajchman /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Kieres
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 201 par. 1c pkt 1 lit. a
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz–Rajchman (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Cichoń Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2023 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi: I. Sp. z o. o. z/s we W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 24 stycznia 2022 r. nr 0201- IOV-11.4103.91.2021 w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego: oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi I. spółki z o.o. we W. (dalej: spółka, skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej także: organ drugiej instancji, organ odwoławczy, DIAS) z dnia 24 stycznia 2022 r., nr 0201-IOV-11.4103.91.2021, którym organ utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 1 grudnia 2021 r., nr 0201-IOV-12.4103.70.2021 odmawiające zawieszenia postępowania odwoławczego, na wniosek strony zawarty w odwołaniu z 9 sierpnia 2021 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-[...] z 22 lipca 2021 r., nr 0228-SPV.4103.12.2020 w zakresie podatku od towarów i usług za luty, marzec i kwiecień 2016 r. do czasu zakończenia postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Regionalną we W. pod sygn. akt. [...].
Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Wrocław-[...] decyzją z 22 lipca 2021 r., nr 0228-SPV.4103.12.2020 określił stronie zobowiązanie w zakresie podatku od towarów i usług za luty, marzec i kwiecień 2016 r. W odwołaniu od ww. decyzji z 22 lipca 2021 r. strona wniosła m.in. o zawieszenie postępowania odwoławczego.
We wniosku wskazano, że strona wnosi o zawieszenie postępowania: "do dnia zakończenia postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Regionalną we W. pod sygn. akt: [...] w oparciu o treść art. 201 § 1c O.p., gdyż zdaniem skarżącej pomiędzy postępowaniami w sprawach dotyczących tej samej strony istnieje tego rodzaju związek, że na treść decyzji wydawanej w zawieszanym postępowaniu ma wpływ rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. Spółka stała się również stroną postępowania przygotowawczego, a obecnie ustanowiony przez Prokuratora zakaz kontaktów ze wszystkimi podejrzanymi (brak zamkniętej listy) oraz świadkami uniemożliwia prowadzenie czynności z udziałem osób objętych zakazem oraz udziałem obecnego Prezesa Zarządu, gdzie ponadto przedmiot postępowania pokrywa się bezpośrednio z przedmiotem postępowania przygotowawczego, a ustalenie znamion przestępstwa wymaga ustalenia go w toku postępowania karnego" (strona 29 odwołania).
Wskazanym na wstępie postanowieniem z 1 grudnia 2021 r. DIAS odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego od decyzji z 22 lipca 2021 r. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki zawieszenia postępowania odwoławczego, o których mowa w powołanym przez stronę przepisie. Treść decyzji, która zostanie wydana w postępowaniu odwoławczym nie jest uzależniona od postępowania i rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu karnym.
W zażaleniu na ww. postanowienie z 1 grudnia 2021 r. strona ponad okoliczności związane z postępowaniem karnym, żądając zawieszenia postępowania odwoławczego, powołała się na art. 201 § 1 pkt 1c lit. a i lit. b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540; dalej: O.p.) i wskazała na wydanie wobec niej przez Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno -Skarbowego we Wrocławiu (Naczelnik DUCS) decyzji z 19 kwietnia 2021 r., nr 458000-CKK-22.4103.16.2020.44, uchylonej decyzją tego samego organu z 13 października 2021 r., nr 458000-COP.4103.15.2021.17 - w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od października 2015 r. do stycznia 2016 r.
Strona argumentowała, że w przypadku przyznania jej racji w sporze dotyczącym podatku od towarów i usług za miesiące od października 2015 r. do stycznia 2016 r., rozliczenia i tym samym rozstrzygnięcie w postępowaniu dotyczącym dalszych okresów, tj. za luty, marzec i kwiecień 2016 r. - będą wadliwe. Zatem, postępowanie dotyczące zobowiązania za okres późniejszy, należy zawiesić do czasu zakończenia postępowania za okres poprzedzający.
Zaskarżonym postanowieniem z 24 stycznia 2022 r., DIAS utrzymał w mocy własne postanowienie z 1 grudnia 2021 r. o odmowie zawieszenia postępowania.
W odniesieniu do okoliczności toczącego się postępowania karnego wyjaśnił, iż nie stanowi ono przesłanki do zawieszenia postępowania podatkowego z art. 201 § 1 pkt 1 lit. b O.p. Przytaczając tezy orzecznictwa wskazał, że postępowanie w sprawie podatku VAT za poszczególne okresy rozliczeniowe 2016 r. prowadzone wobec spółki oraz wskazane postępowanie karne są odrębnymi, samodzielnymi postępowaniami. W każdym z tych odrębnych postępowań właściwy organ prowadzi odrębne postępowanie dowodowe i w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy dokonuje ustaleń z uwzględnieniem stosownych norm prawa materialnego. Prowadzenie wskazanego postępowania karnego nie stanowi przeszkody w samodzielnym działaniu organu podatkowego celem ustalenia stanu faktycznego w sprawie toczącej się wobec spółki i jego oceny pod kątem skutków podatkowych. Organ powinien bowiem przeprowadzić samodzielnie ustalenia i dokonać oceny zebranych dowodów. Zdaniem organu samo twierdzenie przez stronę, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji podatkowej w niniejszej sprawie uzależnione jest od rozstrzygnięcia postępowania karnego bez wykazania takiego związku stosowną argumentacją i środkami dowodowymi nie może stanowić podstawy do zawieszenia postępowania.
W zakresie toczącego się wobec skarżącej postępowania za wcześniejszy okres rozliczeniowy organ wyjaśnił, że podatek od towarów i usług ma charakter kaskadowy, co oznacza, że rozliczenie za jeden okres rozliczeniowy może wpływać na następne miesiące. Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych sprawy DIAS wskazał, że spółka w deklaracji za styczeń 2016 r. zadeklarowała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 93. 384 zł. W wyniku kontroli celno – skarbowej Naczelnik NDUCS wydał w dniu 19 kwietnia 2021 r. decyzję w sprawie rozliczenia VAT za poszczególne okresy, w szczególności określając zobowiązanie podatkowe za styczeń 2016 r. w kwocie 730 zł, w miejsce deklarowanej nadwyżki do zwrotu. Decyzja ta została następnie uchylona decyzją Naczelnika DUCS z dnia 13 października 2021 r., jednakże jedynym powodem jej wyeliminowania z obrotu prawnego było nieprawidłowe doręczanie korespondencji przez organ prowadzący postępowanie. W przedmiotowej sprawie niebezpieczeństwo wpływu rozliczenia w podatku VAT za miesiące objęte uchyloną decyzją na niniejsze postępowanie, zdaniem organu, jest iluzoryczne. Uchylona decyzja podatkowa określała bowiem zobowiązanie w podatku oraz podatek do zwrotu na rachunek bankowy. Nie określała natomiast podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, a sama strona takiej formy rozliczenia nie deklarowała.
W skardze do tut. Sądu strona wnosząc o uchylenie postanowień I i II instancji i zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie:
1) art. 201 § 1c pkt 1 lit. a O.p. oraz lit. b w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez "odmowę zawieszenia postępowania do czasu umożliwienia stronie przeprowadzenia wnioskowanych czynności dowodowych, których to organ bądź przeprowadzenia odmawia, bądź też nie widzi potrzeby ich przeprowadzenia, w zakresie bezpośrednio dotyczącym przedmiotu niniejszego postępowania, podczas gdy rozstrzygnięcie kwestii opartej w szczególności na obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w toku postępowania podatkowego ma wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, tym samym przez błędne przyjęcie przez organ, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nie jest uzależnione od rozstrzygnięcia oraz ustaleń faktycznych poczynionych przez Prokuraturę Regionalną we W. pod sygn. akt. [...] oraz w postępowaniu prowadzonym przez Naczelnika DUCS, co tym samym doprowadziło do bezpodstawnej odmowy zawieszenia postępowania podatkowego";
2) art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 199 i 122 O.p. "bowiem organy nie zebrały i w sposób wyczerpujący nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego niezbędnego dla właściwej oceny wskazanych przez skarżącą spółkę podstaw obligujących organ do zawieszenia postępowania. Organ nie podjął w istocie żadnych czynności dowodowych w celu ustalenia podstaw faktycznych i prawnych powołanych przez skarżącą spółkę, nie dochodząc do ustalenia prawdy obiektywnej koniecznej dla wydania przedmiotowego orzeczenia";
3) art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. "w oparciu o tezę, że prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jest możliwe tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy istnieje bezsprzeczna podstawa do prowadzenia takiego postępowania; zasada ta w sposób ewidentny jest naruszona, gdy organy podatkowe prowadzą je w sytuacji, gdy istnieje znaczne prawdopodobieństwo, że konieczne może być wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej w celu wyeliminowania z obrotu błędnej decyzji (wydanej w warunkach rażącego naruszenia prawa poprzez prowadzenie postępowania w warunkach fałszu intelektualnego oraz bez zapewnienia stronie możliwości podjęcia obrony jej praw)".
W uzasadnieniu strona wywodziła, że ustalenia faktyczne dokonane wobec spółki w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez Naczelnika DUCS za wcześniejszy okres rozliczeniowy i śledztwie mają bezpośredni wpływ na kształt wydanej w przedmiotowej sprawie decyzji podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług, ponieważ jego ustalenia bezpośrednio wkraczają w prawa i obowiązki strony na gruncie prawa podatkowego w niniejszym postępowaniu, tak samo jak ustalenia faktyczne i tezy dotyczące przypisania cech działania przestępczego, bezpośrednio wkraczają w zakres wsparcia dla zarzutów formułowanych w toku postępowania karnego.
W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skargę należało oddalić.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259, ze zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie).
Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.
W granicach tak zakreślonych przepisami prawa kompetencji Sąd administracyjny ocenia sprawę według stanu faktycznego i prawnego występującego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Nadto, należy wyjaśnić, że na podstawie art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym nie jest uzależnione od wniosku strony. Na takiej właśnie podstawie prawnej została rozpoznana przez Sąd wniesiona w niniejszej sprawie skarga.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest postanowienie DIAS o odmowie uwzględnienia wniosku strony, złożonego w oparciu o zapis art. 201 § 1c pkt 1 lit. a i lit. b O.p., o zawieszenie postępowania odwoławczego, na wniosek strony zawarty w odwołaniu z 9 sierpnia 2021 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-[...] z 22 lipca 2021 r., nr 0228-SPV.4103.12.2020 w zakresie podatku od towarów i usług za luty, marzec i kwiecień 2016 r. do czasu zakończenia postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Regionalną we W. pod sygn. akt. [...].
Przywołany przepis stanowi, iż organ podatkowy może zawiesić postępowanie, na wniosek lub z urzędu, gdy pomiędzy postępowaniami w sprawach dotyczących tej samej strony istnieje tego rodzaju związek, że na treść decyzji wydawanej w zawieszanym postępowaniu ma wpływ rozstrzygnięcie sprawy w innym postępowaniu, a rozstrzygnięcie sprawy w tym innym postępowaniu nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w § 1 pkt 2 art. 201 O.p. Stosownie zaś do przywołanego również przez spółkę art. 201 § 1c pkt 1 lit. b O.p. organ podatkowy może zawiesić postępowanie na wniosek lub z urzędu, gdy stan faktyczny lub zagadnienie prawne będące przedmiotem zawieszanego postępowania i innego postępowania w sprawach dotyczących tej samej strony są podobne, a pomiędzy tymi postępowaniami nie występuje związek, o którym mowa w lit. a.
Odnotować należy, iż w przytoczonych normach prawnych ustawodawca posłużył się zwrotem "organ może", co oznacza, iż nawet przy wystąpieniu przesłanek opisanych w tych normach organ nie jest zobowiązany do uwzględnienia wniosku i zawieszenia postępowania. Jest to fakultatywna podstawa zawieszenia postępowania podatkowego, co oznacza, iż organ podatkowy może nie skorzystać z możliwości zawieszenia, jeżeli uzna, że okoliczności sprawy przemawiają za jej prowadzeniem. Wystąpienie przesłanki fakultatywnej pozwala na dokonanie swobodnej oceny organowi, czy zawieszenie to w okolicznościach prowadzonej sprawy jest zasadne. Taka ocena w niniejszej sprawie została przez organ podatkowy dokonana i według Sądu, mieści się ona w granicach uznania.
Zwrócić przy tym należy uwagę, iż kontrola przez sądy administracyjne uznania administracyjnego nie polega na ocenie słuszności wybranego przez organ rozwiązania, lecz prawidłowości samego procesu decyzyjnego. Dokonując kontroli rozstrzygnięć uznaniowych sąd może badać, czy nie zostały przekroczone granice uznania, czy rozstrzygnięcie nie było dowolne oraz wszelkie te elementy, które w danym akcie nie wiążą się z luzem decyzyjnym pozostawionym organom przez ustawodawcę (por.T.Bigo, Kontrola uznania administracyjnego, "Sprawozdania Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego" 1959, nr 14A).
Sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest kontrolą ograniczoną, nie obejmuje celowości wyboru przez organ administracji publicznej takiego, a nie innego rozstrzygnięcia, ale ogranicza się do zbadania czy wybór ten nie nosi cech dowolności. Przedmiotem oceny sądu jest kwestia czy organ zebrał w sprawie cały materiał dowodowy i dokonał wyboru sposobu jej rozstrzygnięcia po wszechstronnym rozważeniu okoliczności sprawy, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnił w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego". Inaczej określając, kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej (por. wyroki NSA: z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 130/10; z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt I OSK 474/11 - dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie miało miejsca naruszenie przepisów prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Organ rozważył wszystkie podnoszone przez stronę skarżącą argumenty i żądanie, wyczerpująco ustalił stan faktyczny sprawy i dokonał oceny wniosku strony w kontekście poczynionych ustaleń z poszanowaniem zasad logiki i doświadczenia życiowego, czemu dał wyraz w wyczerpującym uzasadnieniu. Podejmując zaskarżone postanowienie organ uwzględnił zasady celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. Finalnie nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a zaskarżone postanowienie w sposób wystarczający odzwierciedla tryb procedowania organu i uzasadnia argumenty, które organ uwzględnił, a które pominął i dlaczego.
Przypomnieć trzeba, iż strona skarżąca wystąpiła o zawieszenie postępowania podatkowego, na podstawie przepisów art. 201 § 1c pkt 1 lit. a O.p., do czasu zakończenia prowadzonego wobec spółki dochodzenia karnego. Zdaniem strony pomiędzy postępowaniami w sprawach dotyczących tej samej strony istnieje tego rodzaju związek, że na treść decyzji wydawanej w zawieszanym postępowaniu ma wpływ rozstrzygnięcie zapadłe w postępowaniu karnym. Spółka wskazywała, iż obecnie ustanowiony przez Prokuratora zakaz kontaktów ze wszystkimi podejrzanymi (brak zamkniętej listy) oraz świadkami uniemożliwia prowadzenie czynności z udziałem osób objętych zakazem oraz udziałem obecnego Prezesa Zarządu, gdzie ponadto przedmiot postępowania pokrywa się bezpośrednio z przedmiotem postępowania przygotowawczego, a ustalenie znamion przestępstwa wymaga ustalenia go w toku postępowania karnego. Organ nie uwzględnił argumentów strony wskazując na odrębność obydwu postępowań i ich samodzielny charakter. W ocenie DIAS dokonanie określonych ustaleń w postępowaniu karnym nie oznacza, że możliwości dokonania tych samych ustaleń (i zebrania dowodów) pozbawiony jest organ podatkowy w postępowaniu wymiarowym. Organ podatkowy odniósł się ponadto do unormowanej w art. 201 § 1 pkt 2 O.p. przesłanki "zagadnienia wstępnego", wskazując, iż to do tej przesłanki de facto odnoszą się argumenty skarżącej i w tym zakresie również nie znalazł uzasadnienia dla uwzględnienia wniosku spółki.
Powyższa argumentacja w ocenie Sądu zasługuje na aprobatę, gdyż nie sposób nie zauważyć, iż związek pomiędzy postępowaniem podatkowym prowadzonym wobec skarżącej a wskazanym postępowaniem karnym jest jedynie takim związkiem faktycznym, który nie implikuje konieczności powstrzymania postępowania podatkowego do czasu rozstrzygnięcia postępowania karnego. Trudno bowiem uznać, że związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy podatkowej i sprawy karnej jest tego rodzaju, że bez uprzedniego rozstrzygnięcia tej drugiej nie będzie możliwe wydanie decyzji w sprawie podatkowej. Należy zwrócić uwagę na specyfikę postępowania karnego, charakteryzujące go rygory oraz zasady, którymi się kieruje, lecz także oczywiście inny jego cel (ustalenie winy w znaczeniu postępowania karnego). Tymczasem postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie ma na celu określenie zobowiązania podatkowego w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2016 r. Postępowanie w sprawie podatku VAT za poszczególne okresy rozliczeniowe 2016 r. prowadzone wobec skarżącej oraz wskazane postępowanie karne są odrębnymi, samodzielnymi postępowaniami. W każdym z tych odrębnych postępowań właściwy organ prowadzi odrębne postępowanie dowodowe i w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy dokonuje ustaleń z uwzględnieniem stosownych norm prawa materialnego. Prowadzenie wskazanego postępowania karnego nie stanowi przeszkody w samodzielnym działaniu organu podatkowego celem ustalenia stanu faktycznego w sprawie toczącej się wobec skarżącej i jego oceny pod kątem skutków podatkowych. Organ powinien bowiem przeprowadzić samodzielnie ustalenia i dokonać oceny zebranych dowodów. Co do zasady postępowanie karne nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania podatkowego. W każdej z takich spraw właściwe organy zobowiązane są do prowadzenia odrębnego postępowania dowodowego z możliwością wykorzystania materiału dowodowego zgromadzonego w innej sprawie (zob. wyroki WSA w Warszawie z 19 czerwca 2013r., III SA/Wa 3216/12 i z dnia ; 16 września 2021, III SA/Wa 196/21, wyroki WSA w Gdańsku z 15 stycznia 2009 r., I SA/Gd 752/08 i z 18 marca 2015r., I SA/Gd 1671/14, CBOSA).
Nie dopatrzył się ponadto Sąd nieprawidłowości w dokonanej przez DIAS ocenie drugiej z podnoszonych przez stronę okoliczności uzasadniających konieczność zawieszenia postępowania odwoławczego, tj. tego czy fakt uchylenia przez organ drugiej instancji decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące poprzedzające sporne w niniejszej sprawie (tj. od października 2015 r. do stycznia 2016 r.) a następnie wniesienia skargi na te decyzję do sądu administracyjnego stanowi przesłankę uzasadniającą zawieszenie postępowania odwoławczego.
W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi taki związek pomiędzy wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wydaną na rzecz strony decyzję kasacyjną w podatku od towarów i usług za miesiące od października 2015 r. do stycznia 2016 r. a postępowaniem odwoławczym w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące luty, marzec i kwiecień 2016 r. który skutkowałby koniecznością zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie podatku od towarów i usług za ww. okres do czasu prawomocnego zakończenia wskazanego postępowania sądowego.
Sądowa kontrola decyzji ostatecznej dotyczącej miesięcy od października 2015 r. do stycznia 2016 r. nie stanowi kwestii (w tym również zagadnienia wstępnego), od rozstrzygnięcia której zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji dotyczącej miesięcy luty, marzec i kwiecień 2016 r. Organ zatem nie powinien zawieszać postępowania w sprawie w oczekiwaniu na rozpatrzenie przez sąd administracyjny skargi na decyzję dotyczącą wcześniejszego okresu rozliczeniowego. Zgodzić się należy bowiem z organem odwoławczym, iż wynik rozliczenia wynikający z deklaracji VAT – 7 za styczeń 2016 r., jak i wynikający z ustaleń poczynionych w przeprowadzonej kontroli celno – skarbowej, nie wskazywał jako prawidłowy wynik rozliczenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc rozliczeniowy, lecz zwrot na rachunek bankowy spółki. Zatem w stanie faktycznym sprawy wynik rozliczenia nie wskazuje na jego "kaskadowy" charakter.
W kwestii zaś podnoszonej przez stronę przesłanki dla zawieszenia postępowania wynikającej z art. 201 § 1c pkt 1 lit. b O.p. zgodzić się należy z DIAS, iż skarżąca poza powołaniem wskazanego przepisu nie przywołała żadnych konkretnych okoliczności faktycznych lub zagadnień prawnych spełniających powołaną przesłankę co uniemożliwiło szczegółowe odniesienie się do przedmiotowego zarzutu.
Sumując, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, nie stwierdził naruszeń prawa, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Organ działał na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa (art. 120 O.p.). Postępowanie z wniosku o zawieszenie postępowania podatkowego prowadzone było z poszanowaniem zasad postępowania podatkowego określonych przepisami Ordynacji podatkowej, w tym art. 121 i art. 122. Uzasadnienia postanowień wydanych w obu instancjach spełniają wymogi wynikające z powyższych przepisów. Organ podał podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz w sposób wystarczający przedstawił okoliczności i argumentację, które uzasadniały odmowne załatwienie wniosku skarżącej. Sam fakt, iż strona nie podziela stanowiska organu nie świadczy jeszcze o jego wadliwości, w szczególności, gdy jak to ma miejsce w niniejszej sprawie ustawodawca pozostawił organowi możliwość zawieszenia postępowania w warunkach opisanych w art. 201 § 1c pkt 1 lit. a i b O.p., a nie obowiązek wstrzymania w takich przypadkach czynności postępowania zmierzających do zakończenia sprawy.
W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.