I SA/Wr 199/02

I SA/Wr 199/02 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2004-04-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-01-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Joanna Kuczyńska /przewodniczący/
Krzysztof Bogusz
Marzena Łozowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie: WSA Krzysztof Bogusz Asesor sądowy Marzena Łozowska (spr.) Protokolant: ref. stażysta Iwona Drzewiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Izby Skarbowej w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za okres od września 1999 r. do grudnia 2000 r. ODDALA SKARGĘ
Uzasadnienie
Skarżący pismem z dnia 10 września 2001 r. zwrócił się do Urzędu Skarbowego w P. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za okres od września 1999 r. do grudnia 2000 r. podnosząc, że jest ona wynikiem nienależnie zapłaconego podatku za powyższe miesiące, ponieważ był on w tym okresie podatnikiem zwolnionym od podatku VAT zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.).
Urząd Skarbowy w P. w wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia [...], nr [...] odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące od września 1999 r. do grudnia 2000 r. uznając, iż przedmiotowy podatek był należny do wpłaty, gdyż Skarżący prowadząc sprzedaż samochodów osobowych, które są wyrobami akcyzowymi, nie mógł korzystać ze zwolnienia w podatku VAT.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem odwołania, w którym Skarżący podnosił, iż sprzedawane przez niego samochody nie są wyrobami akcyzowymi, a towarami, stąd nie utracił on prawa do zwolnienia od podatku VAT. Ponadto zaznaczył, iż powołane przez organ podatkowy przepisy dotyczą wyłącznie podatników sprzedających wyroby akcyzowe, a więc producentów tych wyrobów, do których skarżący z pewnością nie należy.
Izba Skarbowa w O. w wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa w O. powołała przepis art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług w myśl którego zwolnień o których mowa w art. 14 ust. 1, 5 i 6 nie stosuje się do podatników sprzedających wyroby akcyzowe, za wyjątkiem wyrobów wymienionych w załączniku Nr 6 poz. 8, 9, 10, 11, 16, 17, 20. Zdaniem organu odwoławczego samochody osobowe figurują w powyższym załączniku pod pozycją nr 5, a więc nie podlegają wyłączeniu z dyspozycji tego przepisu. W sprawie bezsporny jest fakt dokonywania przez podatnika sprzedaży samochodów osobowych.
Izba Skarbowa stwierdziła również, iż bezzasadny jest zarzut dotyczący faktu, iż podatnik nie jest producentem towaru. Zdaniem organu miałoby to znaczenie w sprawie, gdyby organ podatkowy zamierzał obciążać podatnika podatkiem akcyzowym, a nie podatkiem od towarów i usług. Ponadto odwołujący niewłaściwie, zdaniem organu podatkowego, interpretował znaczenie pojęcia "samochód używany", jako wyrób, a nie towar akcyzowy. Według bowiem "Słownika języka polskiego" PWN "towar" i "wyrób" są pojęciami tożsamymi.
Ponadto załącznik Nr 6 do ustawy o VAT "wykaz wyrobów akcyzowych" zawiera pod pozycją nr 5 samochody osobowe, a więc są one wyrobami akcyzowymi.
Izba Skarbowa w O., w odniesieniu do zarzutów odwołania wskazała, iż do dnia 31 grudnia 1998 r. wyrobami akcyzowymi były samochody osobowe o wartości przekraczającej 7.500 ECU. Jednak od roku 1999 wyrobem akcyzowym jest każdy samochód osobowy, bez względu na jego wartości i rok produkcji.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której Skarżący żądał uchylenia decyzji Izby Skarbowej w O. przytaczając w uzasadnieniu skargi argumenty podnoszone w odwołaniu. Ponadto zarzucił, iż organ podatkowy drugiej instancji nie odniósł się do najważniejszego zarzutu odwołania, iż sprzedawane przez Skarżącego samochody nie zostały wymienione w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 156, poz. 1024), który zawiera listę towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku określone w art. 14 ust. 1, 5 i 6 ustawy o VAT. Według Skarżącego daje to podstawę do twierdzenia, iż nadal mógł korzystać ze zwolnienia od podatku VAT.
Izba Skarbowa w O. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ponadto wskazała, iż zgodnie z art. 14 ust. 11 ustawy o VAT Minister Finansów był uprawniony do określenia w drodze rozporządzenia listy towarów i usług o których mowa w ust. 10 pkt 1 lit a i pkt 2 . Natomiast w spornej sprawie powołano, jako podstawę rozstrzygnięcia, art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. b ustawy o VAT, który powołuje się na załącznik Nr 6 do ustawy, zawierający wykaz wyrobów akcyzowych, w tym samochody osobowe. Wskazano również, iż cyt, załącznik Nr 1 do rozporządzenia wymienia towary i usługi nie ujęte w "Wykazie wyrobów akcyzowych". Jest to zatem rozszerzenie listy towarów, których sprzedaż nie uprawnia do zastosowanie zwolnienia od podatku VAT określonego w art. 14 ust. 1, 5 i 6 ustawy.
Skarżący na rozprawie w dniu 26.04.2004 r. złożył pismo procesowe, w którym stwierdził, iż nigdy nie był podatnikiem podatku akcyzowego, nie importował samochodów osobowych. Sprzedawał stare, wyremontowane przez siebie samochody osobowe, które nigdy nie podlegały opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Na poparcie swojego stanowiska wskazał, iż do dnia 31.12.1998 r. z wyrobów akcyzowych wyłączono samochody osobowe, których cena nie przekraczała równowartości 7.500 ECU. W związku z czym spełniał warunki by być podatnikiem zwolnionym od podatku od towarów i usług na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
Pełnomocnik Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy Skarżący mógł korzystać w roku 1999 i 2000 ze zwolnienia podmiotowego od opodatkowania podatkiem od towarów i usług określonego w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.)
Trafnie wskazały organy podatkowe, że Skarżący nie może korzystać z wyżej powołanego zwolnienia podmiotowego, albowiem wyłącza taką możliwość przepis art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. b, który stanowi, iż: "zwolnień o których mowa w ust. 1, 5 i 6 nie stosuje się do podatników sprzedających wyroby akcyzowe, z wyjątkiem wyrobów wymienionych w załączniku nr 6 poz. 8, 9, 10, 11, 16 17 i 20."
W wymienionym załączniku Nr 6 poz. 5 figurują samochody osobowe, a więc nie podlegają wyłączeniu z dyspozycji tego przepisu.
Samochód osobowy jest niewątpliwie wyrobem akcyzowym i bez znaczenia jest fakt, czy jest to samochód nowy, czy też używany. Nie ma również znaczenia data jego produkcji. Wyrób staje się wyrobem akcyzowym z mocy samego prawa, jeżeli jest wyrobem (towarem) wymienionym w załączniku Nr 6 do ustawy (vide: wyrok NSA z dnia 30.04.1998 r., sygn. akt I SA/Po 1681/97, wyrok NSA z dnia 17.01.2001 r., sygn akt SA/Sz 1697/99).
Bezspornym jest, iż Skarżący zajmował się sprzedażą samochodów osobowych. Skoro zwolnień od podatku od towarów i usług nie stosuje się do podatników sprzedających wyroby akcyzowe wymienione w załączniku Nr 6, a są nimi samochody, to Skarżący nie mógł korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Ustawodawca nie uzależnił w art. 14 ust. 10 pkt 1 lit b cyt. ustawy o podatku od towarów i usług nie stosowania zwolnienia od podatku VAT od tego, czy na podatniku ciążył obowiązek podatkowy w akcyzie, czy był on producentem samochodu, czy też jego importerem. Sprzedaż wyrobu akcyzowego, a był nim samochód, wykluczała możliwość zwolnienia Skarżącego od podatku VAT (patrz: Leksykon VAT - 2000, J. Zubrzycki, str. 300). W związku z powyższym zarzuty Skarżącego podniesione w skardze, jak też w piśmie procesowym w ocenie Sądu są zupełnie chybione.
Za nietrafny należało uznać pogląd Skarżącego, iż może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT, gdyż sprzedawane przez niego samochody osobowe nie zostały wymienione w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 156, poz. 1024). Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 11 cyt ustawy o VAT Minister Finansów był uprawniony do określenia w drodze rozporządzenia listy towarów i usług, o których mowa w art. 14 ust. 10 pkt 1 lit a ustawy oraz pkt 2, które to przepisy nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. Podstawą rozstrzygnięcia organów podatkowych był przepis art. 14 ust. 10 pkt 1 lit b ustawy o VAT, który odwołuje się do załącznika Nr 6 ustawy.
Wprawdzie organ podatkowy drugiej instancji, jak słusznie podniósł w skardze Skarżący, nie odniósł się do powyższej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a dopiero w odpowiedzi na skargę, to jednak zdaniem Sądu, uchybienie powyższe nie może stanowić rażącego naruszenia prawa, skutkującego uchyleniem decyzji, zwłaszcza, że nie można zgodzić się z twierdzeniem podatnika, iż był to główny zarzut odwołania.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż stanowisko organów podatkowych dotyczące wykluczenia możliwości zwolnienia Skarżącego prowadzącego sprzedaż wyrobów akcyzowych od podatku VAT jest zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, w szczególności z art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług.
Dlatego brak jest podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).