I SA/Wr 1918/03

I SA/Wr 1918/03 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-04-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-07-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Ewa Kamieniecka
Jadwiga Danuta Mróz
Janusz Zubrzycki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
art. 19 ust. 1 , 20 ust. 2
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 81 par. 4 pkt 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz Asesor WSA Ewa Kamieniecka Protokolant Aleksandra Dobosiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi A spółki z o.o. w D. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2000 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego w D. z dnia [...] nr [...], II. orzeka, że decyzje wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz A spółki z o.o. w Dzierżoniowie kwotę 2.789,80 zł (dwa tysiące siedemset osiemdziesiąt dziewięć złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A spółki z o.o. w D. jest decyzja Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w D. z dnia [...] nr [...] (sprostowanej postanowieniem z dnia [...] nr [...]) określającą Spółce za listopad 2000 r. kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług w wysokości [...].
Podstawą podjęcia spornej decyzji była przeprowadzona w Spółce przez Urząd Skarbowy w D. kontrola oraz postępowanie podatkowe, w toku których stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług mające wpływ na rozliczenie Strony z budżetem państwa za sporny miesiąc. Ujawnione nieprawidłowości polegały zdaniem organu podatkowego na:
- zawyżeniu podatku naliczonego do odliczenia o kwotę [...] poprzez odliczenie podatku naliczonego związanego z zakupem od Spółki A GmbH z/s w Lindau wadliwego surowca, w sytuacji nie wykazania związku poczynionego zakupu ze sprzedażą opodatkowaną - działaniem tym Strona naruszyła postanowienia art. 19, w związku z art. 20 ust.2 ustawy o podatku od towarów i usług,
- opodatkowaniu podatkiem VAT jako sprzedaży, obciążenia Spółki A GmbH [...] NIP [...] - sprzedawcy towaru - kosztami wadliwego surowca i jego złomowania, czym zawyżono kwotę podatku należnego o [...]. Obciążenie dokonywane było w oparciu o wystawiane, na podstawie protokołów złomowania, faktury nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], oraz nr [...] z dnia [...] które, jak uznano, nie odzwierciedlały faktycznej transakcji,
- nieujęciu w rejestrze sprzedaży VAT oraz w deklaracji VAT-7 następujących faktur dot. importu usług: faktury wewnętrznej VAT nr [...] z dnia [...], faktury nr [...] z dnia [...], oraz faktury nr [...] z dnia [...], czym zaniżono podatek należny na łączną kwotę [...] ([...] + [...] +[...]).
W związku z powyższym Urząd Skarbowy w D. dnia [...] wydał decyzję nr [...], którą skorygował Podatnikowi za sporny miesiąc rozliczenie podatku VAT.
Niezadowolona z podjętego rozstrzygnięcia Strona wniosła odwołanie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej zakwestionowania prawa Spółki do odliczenia podatku VAT wynikającego z zakupu wadliwych materiałów oraz dotyczącej nieskuteczności złożonej korekty deklaracji z [...] dot. faktur o nr [...] i [...] i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy. Organowi I instancji zarzucono naruszenie art.19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez odmowę prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w części wynikającej z zakupu wadliwych towarów oraz art. 20 ust. 2 ww. ustawy, poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie w sprawie, gdyż konieczność istnienia związku podatku naliczonego ze sprzedażą opodatkowaną nie wynika z tego przepisu, art. 30 ustawy z dnia 12.09.2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa poprzez zastosowanie art.81b ustawy O.p. do deklaracji korygującej złożonej w dniu [...].
Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. nie uwzględniła zarzutów odwołania i utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy.
Zgodziła się z przyjętym przez Urząd Skarbowy w D. kierunkiem rozstrzygnięcia, w którym zakwestionowane zostało rozliczenie podatku za sporny miesiąc zarówno po stronie podatku należnego, jak i naliczonego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że zakup wadliwego towaru, który następnie został zezłomowany nie miał związku z żadną czynnością wymienioną w art.2 ustawy o podatku VAT. W przypadku złomowania zakupionego przez Spółkę A wadliwego towaru sprzedawca - A GmbH z/s w Lindau winien był prawidłowo skorygować obrót w tym zakresie, wystawiając fakturę korygującą. Czynność ta nie została jednak w powyższy sposób udokumentowana. W przedmiotowej sprawie nabywca - Spółka A obciążała kosztami towaru i jego złomowania sprzedawcę, wystawiając faktury "za złomowanie surowców". Obciążenie za złomowanie traktowała tak jak sprzedaż opodatkowaną stawką 22%, pomimo, iż zakupiony wadliwy surowiec został zniszczony i nie mógł być przedmiotem żadnej opodatkowanej podatkiem VAT czynności (wadliwy towar nie został zwrócony sprzedawcy - protokół z dnia [...] z kontroli przeprowadzonej w A GmbH z/s w Lindau).
W przypadku zatem, gdy nie wystąpił podatek należny, odliczanie podatku naliczonego naruszało mechanizm funkcjonowania podatku VAT i było niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa.
Izba Skarbowa nie zgodziła się z podniesionym w odwołaniu zarzutem dotyczącym naruszenia przez organ I instancji regulacji art.19 ust. 1 i art.20 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Żaden przepis ww. ustawy nie jest regulacją samoistną, funkcjonującą w oderwaniu od innych przepisów, lecz musi być rozpatrywany w kontekście pozostałych, ustanowionych przez ustawodawcę zasad funkcjonowania systemu podatku od towarów i usług. Wbrew twierdzeniu Strony, art.19 ust. 1 ww. ustawy ustanawiający prawo a nie obowiązek obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, nie dawał Jej prawa do odliczenia podatku naliczonego w stosunku do wadliwych towarów. Ograniczenie takie wynikało z art. 20 ust.2 ustawy o podatku od towarów i usług, który to przepis ma w pełni zastosowanie do Strony. W myśl tego przepisu odliczenie podatku naliczonego uwarunkowane zostało wystąpieniem związku dokonywanych zakupów z czynnościami podlegającymi opodatkowaniu. Niezależnie zatem od tego, czy zakupiony towar posłuży sprzedaży zwolnionej, czy też niepodlegającej opodatkowaniu, czy też zostanie utracony, podatnikowi z tytułu jego nabycia nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Brak związku dokonanego zakupu ze sprzedażą opodatkowaną podatnika, powoduje konieczność korekty uprzednio odliczonego podatku naliczonego. W świetle zebranego materiału dowodowego za bezzasadne należy uznać twierdzenie Strony o istnieniu związku pomiędzy zakupem towaru a jego sprzedażą. Istnienie takiego związku jest ściśle uzależnione od zakupu towaru pełnowartościowego, który bierze udział w wytworzeniu produktu finalnego i jego sprzedaży. Odliczenie podatku naliczonego związanego z wadliwym, zutylizowanym surowcem, który nie miał związku z żadną sprzedażą spowodowało w efekcie zawyżenie kwoty tego podatku, w tej części.
Bez merytorycznego znaczenia dla rozpatrywanej sprawy ma twierdzenie Spółki o niespójności uzasadnienia w decyzji dotyczącego wadliwości towarów, ponieważ niezależnie od tego, na jakim etapie produkcji wadliwy towar został wyeliminowany, jego zakup i tak nie miał żadnego związku ze sprzedażą opodatkowaną.
Odnosząc się natomiast do zarzutu dot. sposobu wyliczenia przez Urząd Skarbowy kwoty podatku naliczonego niepodlegającego odliczeniu w spornym miesiącu, organ odwoławczy nie dopatrzył się w tym względzie naruszenia prawa. W sytuacji, gdy niemożliwe było ustalenie kwoty podatku naliczonego odliczonego przez Stronę a związanego z zakupem złomowanego towaru, co zresztą potwierdza sam Podatnik, organ podatkowy musiał wyliczyć kwotę tego podatku w oparciu o posiadane dokumenty. Na podstawie prowadzonych przez Stroną kartotek magazynowych Urząd Skarbowy ustalił zatem okres zakupu towaru. Spółka przy wydawaniu surowca na produkcję stosuje zasadę "pierwsze weszło, pierwsze wyszło", przy czym często towar w dniu jego przyjęcia trafia od razu na produkcję. Ilość wybrakowanego towaru ustalono więc na podstawie udziału procentowego w stosunku do ilości wydanego na produkcję surowca. Wartość podatku naliczonego, która podlegała korekcie, obliczono na podstawie cen zakupu surowca oraz średniego kursu EURO z miesiąca zakupu towaru.
Również obciążenia sprzedawcy za złomowanie nie można uznać, jak sugeruje to Strona, za formę odszkodowania lub kary umownej, gdyż przeczy temu sposób jej udokumentowania.
Izba Skarbowa podzieliła także stanowisko Urzędu Skarbowego w Dzierżoniowie w zakresie zawyżenia podatku należnego z tytułu obciążenia sprzedawcy kosztami złomowania wadliwego towaru. Ze względu na fakt, iż we wniesionym odwołaniu Strona nie kwestionuje prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji w tej części, odstępuje się od uzasadnienia w tym zakresie.
Końcowo odnosząc się do zarzutu dot. zakwestionowania przez Urząd Skarbowy skuteczności złożonej w dniu [...] korekty deklaracji VAT-7, Izba Skarbowa podzieliła opinię Strony, iż organ podatkowy I instancji powołał jako podstawę przepis w brzmieniu obowiązującym dopiero po 1.01.2003 r. Jednakże dokonując jego analizy w oparciu o dostępne materiały uznała, iż nie nastąpiło w sprawie naruszenie przepisów obligujące organ odwoławczy do uchylenia spornej decyzji. Wykładnia przytaczanego przez Stronę przepisu art.81 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym w listopadzie 2000r., była bowiem tożsama z obecną, tj. zawartą w art.81b Ordynacji podatkowej.
Przyjęcie za Podatnikiem, iż w stanie prawnym obowiązującym do 31.12.2002r. możliwym było korygowanie złożonej deklaracji w okresie pomiędzy zakończeniem kontroli, a wszczęciem postępowania podatkowego prowadziłoby do sytuacji sprzecznej z celowością ustanowionego przepisu. Wszelkie ustalenia podjęte bowiem w trakcie czynności kontrolnych mogłyby być bez jakichkolwiek konsekwencji korygowane przez podatników. Stąd też Izba Skarbowa niniejszym prostuje błąd Urzędu Skarbowego i podaje, że właściwym w rozpatrywanej sprawie jest art.81 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, który względem Podatnika wywołuje te same skutki prawne co wcześniej powołany w zaskarżonej decyzji art.81b Ordynacji podatkowej.
W skardze na tę decyzję, wnosząc o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucono:
- naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 19 ust. 1 i art. 20 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z dnia 8 stycznia 1993 r. (Dz. U. z 1993 r. nr 11 poz. 50 ze zm. - dalej "ustawa o VAT") poprzez odmowę prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w części wynikającej z zakupu wadliwych surowców,
- naruszenie art. 81 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w chwili złożenia korekty za miesiąc listopad 2000 r., poprzez odmowę prawa do złożenia korekty deklaracji.
W ocenie Skarżącego z literalnego brzmienia art. 19 ust. 1 ustawy o VAT nie wynika, aby prawo do odliczenia podatku naliczonego uzależnione było od jego związku ze sprzedażą opodatkowaną. Podkreśla, że zakupy surowca są dokonywane celem ich zużycia w procesie produkcyjnym i są związane ze sprzedażą wyrobów gotowych. Istnienie tego związku zaś nie jest zależne od faktu, czy surowiec został dostarczony wadliwym, czy też spełniającym wymogi techniczne.
Spółka zarzuca również organom podatkowym błędną interpretację przepisu art. 20 ust. 2 ustawy o VAT. Jej zdaniem zapis odnosi się do sytuacji, gdy podatnik jednocześnie dokonuje sprzedaży zwolnionej i opodatkowanej, co w przypadku Skarżącego nie miało miejsca, bowiem w kontrolowanym okresie nie prowadził w ogóle sprzedaży zwolnionej. Nie zgadza się z twierdzeniem, że norma art. 20 ust. 2 ustawy o VAT stanowi ograniczenie uprawnienia określonego w art. 19 ust. 1 ustawy o VAT. W ocenie Spółki oba przepisy mają zastosowanie do odmiennych stanów faktycznych.
Za niewłaściwy Podatnik uznał również sposób wyliczenia podatku naliczonego przypadającego na zakup wadliwego surowca, bowiem obrana metoda opiera się na uproszczeniach i nie wynika z przepisów prawa.
Ponadto strona Skarżący uważa, że wydana decyzja narusza art. 81 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, ponieważ nie wystąpiły przesłanki uzasadniające odmowę prawa do złożenia korekty. Podkreśla, że skoro w toku kontroli nie stwierdzono nieprawidłowości w zakresie rozliczeń w podatku VAT z tytułu importu usług, to zgodnie z w/w artykułem uprawnienie do składania korekt przysługiwało Spółce nadal.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Za zasadne w niniejszej sprawie uznać należy obydwa zarzuty skargi.
Przede wszystkim nie można zgodzić z poglądem organu odwoławczego, że w przypadku stwierdzenia przez podatnika w procesie produkcyjnym wadliwości części dostarczonego mu przez dostawcę surowca, skutkującego koniecznością jego utylizacji (nazwanej w tej sprawie złomowaniem), dostawca jest zobligowany dokonać korekty obrotu, a nabywcy nie przysługuje w tym zakresie prawo do obniżenia podatku należnego w zakresie podatku naliczonego od nabycia wadliwego towaru, który nie został spożytkowany w procesie produkcyjnym służącym sprzedaży opodatkowanej.
Organ odwoławczy nie wskazał z jakiego przepisu wywiódł, że w powyższym przypadku, stwierdzenia po dostawie towarów określonych co do gatunku, w procesie produkcyjnym, iż ich część nie odpowiada wymaganej jakości, sprzedawca jest zobligowany do wystawienia faktury korygującej. Trudno bowiem byłoby - z przepisów § 43 i § 44 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2000 r., normujących przypadku i zasady wystawiania faktur korygujących - wywieść taki obowiązek w zaistniałej sytuacji.
Jeżeli chodzi natomiast o prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu towarów, które w procesie produkcyjnym służącym sprzedaży opodatkowanej okazały się wadliwe, a zatem zdaniem organów podatkowych nie posłużyły sprzedaży opodatkowanej, na wstępie należy stwierdzić, że zakwestionowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego w takim przypadku, nie może opierać się na przepisie art. 20 ust. 2 ustawy o VAT, gdyż przepis ten (w 2000 r.) odnosi się do zasad rozliczania podatku naliczonego przez podatników prowadzących sprzedaż opodatkowaną i zwolnioną od podatku i nie normuje sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie, gdy podatnik prowadzi jedynie działalność opodatkowaną nabywając sporne towary w celach produkcyjnych służących sprzedaży opodatkowanej, które jedynie z powodów obiektywnie stwierdzonej ich wadliwości nie zostały wykorzystane w tymże procesie.
Jedynie z przepisu art. 19 ust. 1 ustawy o VAT, stanowiącego, że podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, można wywieść, co znalazło normatywny wyraz w tym przepisie od 31.10.2001 r., że prawo to przysługuje jedynie przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną.
Jednakże na tle niniejszej sprawy stwierdzić należy, że ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w ogóle nie normowała sposobu postępowania podatnika w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego w sytuacji skorzystania z tego prawa na podstawie faktury dokumentującej odbiór towarów, które zostały nabyte w celu ich wykorzystania w procesie produkcyjnym służącym sprzedaży opodatkowanej, w przypadku gdy w produkcji okaże się, że towary te częściowo są wadliwe i nieprzydatne w związku z tym do wytworzenia produktu finalnego. Zachodzi zatem pytanie, czy w takiej sytuacji - braku exspressis verbis wyrażonej podstawy prawnej do pozbawienia podatnika takiego prawa - można tego rodzaju skutek wywodzić z art. 19 ust. 1 ustawy ? Zdaniem Sądu nie, gdyż prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego należy do jego kardynalnych uprawnień na gruncie ustawy o VAT (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., sygn. akt FSK 2/04, publ. ONSAiWSA2004/1/6), rzutujące na wielkość jego zobowiązania podatkowego, wobec czego obowiązków podatnika w zakresie ustalenia wielkości podatku naliczonego podlegającego odliczeniu nie można domniemywać w oparciu o rozszerzającą wykładnię przepisów podatkowych prowadzącą do zwiększenia obciążeń podatkowych podatnika. Ponadto - na tle stanu faktycznego niniejsze sprawy - nie może budzić wątpliwości, że nabycie spornych towarów związane było ze sprzedażą opodatkowaną realizowaną przez stronę skarżącą. Słusznie w tym kontekście stwierdzono w wyroku WSA we W. z dnia 18 lutego 2004 r. (sygn. akt I SA/Wr 2713/01), że w procesie wytwarzania często powstają odpady (także "braki"), jako efekt uboczny produkcji, bądź np. jako rezultat kontroli technicznej. Okoliczność taka nie niweczy jednak istnienia związku między zakupem surowców a sprzedażą opodatkowaną podatnika, będącą wynikiem prowadzonej przez niego działalności. Trudno bowiem oczekiwać, że użyte w procesie wytwarzania materiały zostaną zawsze w całości, bez strat, przetworzone w produkty finalne. Stwierdzenie zatem przez podatnika w procesie produkcyjnym wadliwości (złej jakości) części nabytych surowców (materiałów), które miały być, a nie zostały z tego względu spożytkowane przy wytworzeniu produktu finalnego służącego sprzedaży opodatkowanej podatnika - nie powoduje utraty przez niego prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia tych towarów i konieczności dokonywania korekty podatku naliczonego. Przy braku jednoznacznie brzmiącej normy pozbawiającej podatnika w takiej sytuacji prawa do odliczenia podatku naliczonego, wywiedzenie takiego skutku z normy art. 19 ust. 1 ustawy o VAT, jak uczyniły to organy w tej sprawie, uznane być musi za nadinterpretację tegoż przepisu, gdyż z jego treści - na gruncie ustalonego stanu faktycznego - nie można wyprowadzić takiej konsekwencji, co stanowi o niewłaściwym zastosowaniu w tej sprawie art. 19 ust. 1 ustawy o VAT.
Przeciw wykładni art. 19 ust. 1 ustawy o VAT przyjętej w niniejszej sprawie przez organy podatkowe, która doprowadziła do błędnego zastosowania tego przepisu, przemawia również porównawcze odniesienie się do unormowania pomieszczonego w art. 20(1)(b) VI Dyrektywy, w którym stwierdzono (w tłumaczeniu UKIE), że
"Wstępne odliczenie korygowane jest zgodnie z procedurami ustalonymi przez państwa członkowskie, w szczególności: (...)
b) gdy po złożeniu deklaracji podatkowej nastąpi zmiana czynników branych pod uwagę przy określaniu kwoty odliczenia, w szczególności w przypadku odwołania zamówień lub uzyskania obniżki ceny; jednakże, nie będzie dokonywało się korekty w przypadkach transakcji w całości lub częściowo nieopłaconych oraz w przypadku udokumentowanego i potwierdzonego zniszczenia, zagubienia lub kradzieży własności, jak również przy przekazywaniu prezentów o małej wartości oraz próbek według art. 5 ust. 6. Jednakże, państwa członkowskie mogą wymagać korekty w przypadkach transakcji całkowicie lub częściowo nieopłaconych oraz w przypadku kradzieży".
Przepis ten wskazuje zatem, kiedy podatnik nie jest zobowiązany do korekt podatku naliczonego, pomimo że zaszły określone zdarzenia, rzutujące na jego pierwotne uprawnienie do odliczenia podatku, w tym również w wyniku zniszczenia towaru, co może być m.in. następstwem jego stwierdzonej wadliwości.
W szczególności wynika z tego przepisu, że nie dokonuje się korekty podatku naliczonego w przypadku udokumentowanego i potwierdzonego zniszczenia, zagubienia lub kradzieży własności, przy czym w przypadku kradzieży państwa członkowskie mogą się domagać takiej korekty.
Wynika z tego, że art. 20(1)(b) VI Dyrektywy wskazuje, że w przypadku kiedy podatnik dokonał w pełni odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupionych towarów, które miały być wykorzystane w jego działalności opodatkowanej, po czym uległy one, m.in. zniszczeniu, np. w następstwie stwierdzonej ich wadliwości - nie ma obowiązku dokonywania korekty podatku naliczonego, pod warunkiem jednak, że fakty te są potwierdzone i udokumentowane.
Odwołanie się do powyższej dyspozycji VI Dyrektywy ma oczywiście na gruncie rozpoznawanej sprawy jedynie walor porównawczy, którego celem jest jedynie zobrazowanie, że również w świetle tejże Dyrektywy, przy braku unormowania w przepisach ustawy o VAT spornego zagadnienia, wywodzenie z jej art. 19 ust. 1 skutku w postaci konieczności korygowania odliczonego podatku naliczonego - jest niewłaściwe.
Podnieść przy tym można, że ETS wskazując na związek pomiędzy konkretną transakcją zakupu i konkretną transakcją sprzedaży jako niezbędny wymóg prawa do odliczenia podatku stwierdza, że w niektórych przypadkach brak transakcji opodatkowanej nie musi powodować utraty prawa do odliczenia podatku naliczonego. Na przykład w sprawie [...] pomiędzy Państwem Belgijskim a [...] NV Trybunał stwierdził, min., że prawo do odliczeń obowiązuje także w przypadku gdy z powodów niezależnych od podatnika nigdy nie wykorzystał on nabytych towarów i usług do prowadzenia działalności opodatkowanej. System odliczeń ma na celu całkowite uwolnienie podmiotu gospodarczego od obciążeń z tytułu VAT przypadającego do zapłaty lub zapłaconego w trakcie prowadzonej działalności gospodarczej.
Trafny jest również zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 81 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym w 2000 r. Zgodnie z art. 81 § 4 pkt 1 Ordynacji podatkowej uprawnienie do skorygowania przez podatnika deklaracji podatkowej ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej - w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola. W przepisie art. 81 § 4 pkt 2 postanowiono jednak, że prawo to przysługuje nadal - w zakresie, w jakim organ podatkowy w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej nie stwierdził naruszenia prawa lub nie wydał decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej.
Jeżeli zatem w trakcie kontroli podatkowej nie stwierdzono u podatnika nieprawidłowości (naruszenia prawa) w zakresie rozliczeń w podatku VAT z tytułu importu usług, to trafnie podnosi strona skarżąca, że zgodnie z tym przepisem (art. 81 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej), po zakończeniu kontroli podatkowej a przed wszczęciem postępowania podatkowego, podatnik miał prawo do dokonania korekty podatku w zakresie, w jakim kontrola podatkowa nie wykazała w tym przedmiocie uchybień.
Pozbawienie podatnika tegoż uprawnienia stanowi o naruszeniu art. 81 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
W świetle powyższego, Sąd stwierdzając naruszenie przez organy skarbowe powyższych przepisów prawa materialnego (art. 19 ust. 1 i art. 20 ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 81 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej) przez ich błędne zastosowanie - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania uchylonych decyzji wydano w oparciu o przepis art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).