I SA/Wr 189/25

Przedmiotem sprawy była skarga spółki K. S.A. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS) dotyczącą podatku dochodowego od osób prawnych (CIT). Głównym zagadnieniem było ustalenie, czy przy obliczaniu podstawy opodatkowania dochodów zagranicznej jednostki kontrolowanej (CFC) zgodnie z art. 24a ust. 4 ustawy o CIT, należy uwzględniać jedynie bezpośrednie prawa do uczestnictwa w zysku tej jednostki, czy również prawa pośrednie. Spółka wnioskodawca stała na stanowisku, że przepis ten odnosi się wyłącznie do praw bezpośrednich, argumentując, że gdyby ustawodawca chciał uwzględnić prawa pośrednie, użyłby sformułowania "bezpośrednio lub pośrednio". DKIS uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe, wskazując, że sformułowanie "posiadanym prawom do uczestnictwa w zysku" nie ogranicza się do udziałów bezpośrednich. Organ powołał się na przepisy takie jak art. 24a ust. 15 w związku z art. 11a ust. 3 ustawy o CIT, które regulują sposób ustalania udziału pośredniego. W uzasadnieniu interpretacji organ podkreślił, że przepisy dotyczące CFC mają na celu przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania i powinny być interpretowane w sposób zapobiegający takim praktykom. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, rozpoznając skargę, podzielił stanowisko DKIS. Sąd odwołał się do zasad wykładni prawa, w tym wykładni językowej i systemowej. Stwierdził, że art. 24a ust. 4 ustawy o CIT nie zawiera wyraźnego rozróżnienia na prawa bezpośrednie i pośrednie, a zatem nie ma podstaw do zawężania jego stosowania tylko do praw bezpośrednich. Sąd przywołał orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które wskazuje, że w przypadku braku literalnego wskazania na "bezpośrednie" posiadanie, należy uwzględniać również posiadanie pośrednie, zwłaszcza gdy inne przepisy ustawy o CIT (np. art. 11a ust. 2 pkt 1, art. 24a ust. 3 pkt 3) wyraźnie rozróżniają te formy posiadania. Sąd podkreślił zasadę "lege non distinguente nec nostrum est distinguere" (jeśli ustawa nie rozróżnia, nie należy tego czynić). W konsekwencji, sąd uznał, że przy ustalaniu podstawy opodatkowania należy uwzględniać dochód zagranicznej jednostki kontrolowanej w części odpowiadającej zarówno bezpośrednim, jak i pośrednim prawom do uczestnictwa w zysku. Sąd oddalił skargę spółki jako bezzasadną.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający