I SA/Wr 189/24

I SA/Wr 189/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-10-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Jarosław Horobiowski /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Kieres
Tadeusz Haberka
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 138a par. 1,2,  art. 138d par. 1,4,  art. 138e par. 1,3
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: , Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Tadeusz Haberka, Sędzia WSA Piotr Kieres, , po rozpoznaniu w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 października 2024 r., sprawy ze skargi: M. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 15 grudnia 2023 r. nr SKO 4121/260/2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia: oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
1. Postępowanie przed organami podatkowymi.
1.1. Przedmiotem skargi M. R. (dalej: Strona, Podatnik, Skarżący) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy) z dnia 15 grudnia 2023 r., nr SKO 4121/260/2023, w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia.
1.2. W zaskarżonym postanowieniu wskazano, że postanowieniem z dnia 16 lutego 2022 r., nr RF.3120.4.1.2022, wszczęto wobec Strony postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. "w zakresie budynków lub ich części".
1.3. Postanowieniem z dnia 18 maja 2022 r., nr RF.3120.4.5.2022, Wójt Gminy K. (dalej: organ podatkowy, organ I instancji, Wójt) nałożył w tym postępowaniu na Podatnika karę porządkową.
1.4. Strona zaskarżyła postanowienie w przedmiocie kary porządkowej zażaleniem z dnia 1 czerwca 2022 r., a Kolegium – postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2022 r. – stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie Wójta z dnia 18 maja 2022 r. w przedmiocie nałożenia na Podatnika kary porządkowej, wydane w postępowaniu podatkowym w zakresie podatku od nieruchomości za 2020 r.
1.5. Tutejszy Sąd – wyrokiem z dnia 7 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 823/22, publ. w CBOSA – uchylił ww. postanowienie SKO z dnia 17 sierpnia 2022 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, nakazując organowi I instancji rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a także odniesienie stanu faktycznego sprawy do uchwały NSA z dnia 25 kwietnia 2022 r. o sygn. akt II FPS 1/22, publ. w CBOSA.
1.6. Następnie, po ponownym rozpoznaniu sprawy, Kolegium podtrzymało ocenę, że zażalenie Strony na postanowienie Wójta z dnia 18 maja 2022 r. w przedmiocie kary porządkowej, zostało wniesione z uchybieniem terminu i – zaskarżonym w niniejszej sprawie – postanowieniem z dnia 15 grudnia 2023 r., także stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.
1.7. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżone zażaleniem postanowienie z dnia 18 maja 2022 r. w przedmiocie kary porządkowej, zostało prawidłowo wystosowane bezpośrednio do Strony i doręczone w dniu 24 maja 2022 r. Ostatni dzień siedmiodniowego terminu do wniesienia zażalenia upłynął zatem z końcem dnia 31 maja 2022 r. (wtorek). Zażalenie z kolei zostało sporządzone w dniu 1 czerwca 2022 r., a w dniu 2 czerwca wpłynęło do organu podatkowego za pośrednictwem platformy ePUAP. Zażalenie zostało zatem wniesione dwa dni po terminie.
1.8. SKO zwróciło uwagę, że postanowienie nakładające karę porządkową, zostało wydane w postępowaniu podatkowym w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r., wszczętym postanowieniem z dnia 16 lutego 2022 r., nr RF 3120.4.1.2022. Podatnik nie ustanowił w tym postępowaniu pełnomocnika, stąd postanowienie nakładające karę porządkową w tym postępowaniu, zostało prawidłowo skierowane bezpośrednio do niego.
1.9. Kolegium wywodziło, że Strona nie może powoływać się na udzielone w dniu 31 maja 2021 r. pełnomocnictwo szczególne, udzielone doradcy podatkowemu do reprezentowania jej przed organami podatkowymi w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2016-2021 (pełnomocnictwo udzielone po wznowieniu w dniu 5 marca 2021 r. z urzędu postępowań w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2018-2020, dotyczyło – jak zaznaczył organ odwoławczy – innych nieruchomości, niż w postępowanie podatkowe wszczęte w 2022 r., tj. gruntów). W dniu udzielenia pełnomocnictwa do reprezentowania Strony przed organami podatkowymi w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2016-2021, postępowanie podatkowe dotyczące podatku od nieruchomości za 2020 r. jeszcze wówczas nie zostało wszczęte. Pełnomocnictwo udzielone przed wszczęciem postępowania podatkowego dotyczącego podatku za 2020 r., nie było w tym postępowaniu skuteczne, skoro dotyczyło postępowania wznowieniowego, a nie późniejszego – podatkowego. Organ odwoławczy podkreślił, że pogląd ten koresponduje z uchwałą NSA z dnia 25 kwietnia 2022 r. o sygn. akt II FPS 1/22, wspomnianą w wyroku tutejszego Sądu z dnia 7 czerwca 2023 r. o sygn. akt I SA/Wr 823/22.
1.10. W tym stanie rzeczy Kolegium skonstatowało, że miało obowiązek zastosować art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 236 § 2 pkt 1 i art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383; dalej: O.p.) i stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.
2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.
2.1. W skardze do tutejszego Sądu Strona, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz, zarzuciła naruszenie:
1) art. 138e § 1 O.p., art.138i § 2 O.p. w związku z art. 145 § 2 O.p – poprzez ich niezastosowanie lub błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że okazane Wójtowi pełnomocnictwo, udzielone przez Skarżącego na potrzeby reprezentowania go w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2016-2021, nie ma mocy prawnej, nie upoważnia pełnomocnika do działania we wskazanej sprawie, co spowodowało, że organ podatkowy niewłaściwie doręczył przedmiotowe postanowienie o nałożeniu kary porządkowej Skarżącemu, zamiast ustanowionemu pełnomocnikowi;
2) art. 228 § 1 pkt 2 O.p. w związku z art. 236 § 2 pkt 1 O.p. i w związku z art.145 § 2 O.p – poprzez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy postanowienie o nałożeniu kary porządkowej doręczono Podatnikowi, zamiast jego pełnomocnikowi;
3) art. 228 § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 219 O.p. i 239 O.p., art. 212 O.p., art. 145 § 2 O.p. – poprzez stwierdzenie, że zażalenie wniesiono z uchybieniem terminu, zamiast prawidłowego stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia z uwagi na fakt, że zaskarżone nim postanowienie nie weszło do obrotu prawnego, gdyż nie zostało doręczone ustanowionemu pełnomocnikowi;
4) art. 145 § 2 O.p., art. 212 O.p. w związku z art. 219 O.p., art. 239 O.p. i art. 2a O.p. – poprzez uznanie przez SKO, że zaskarżone postanowienie weszło do obrotu prawnego;
5) art. 145 § 2 O.p., art. 212 O.p. w związku z art. 219.O.p. – przez uznanie, że w sprawie zaistniały przesłanki ustawowe do wydania zaskarżonego postanowienia;
6) art. 138a O.p., art. 138e § 1 i 4 O.p., art.138h O.p. – poprzez niezastosowanie tych przepisów i uznanie, że pełnomocnik nie był uprawniony do reprezentowania Skarżącego;
7) art. 145 § 2 O.p. – poprzez niezastosowanie tego przepisu i niedoręczenie postanowienia wydanego przez organ I instancji pełnomocnikowi;
8) art. 120 O.p. – poprzez niezastosowanie tego przepisu, co spowodowało, że organ podatkowy nie działał na podstawie przepisów prawa;
9) art. 121 § 1 O.p. – poprzez niezastosowanie tego przepisu i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu;
10) art. 6, art. 13 i art. 14 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.; dalej: ECHR), albowiem pominięcie pełnomocnika w postępowaniu podatkowym narusza prawa do sprawiedliwego procesu, równości wobec prawa i skutecznego środka odwoławczego.
W uzasadnieniu wywiedziono, że złożenie dokumentu pełnomocnictwa szczególnego uprawniającego do zastępowania podatnika w odniesieniu do danego zobowiązania podatkowego lub danego postępowania przed organem podatkowym, jest skuteczne na wszystkich etapach toczącego się w tej sprawie postępowania.
Podkreślono jako niebudzące wątpliwości, że Skarżący udzielił doradcy podatkowemu pełnomocnictwa szczególnego, w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2016-2021. Pismem z dnia 31 maja 2021 r. pełnomocnik poinformował Wójta o pełnomocnictwie udzielonym – jak twierdzi Strona – w dniu 28 maja 2021 r., załączając jego odpis.
Zdaniem Strony, ani ze stwierdzenia NSA w pkt 2 sentencji ww. uchwały o sygn. akt II FPS 1/22, że "do wywołania skutku procesowego konieczne jest złożenie pełnomocnictwa szczególnego do akt sprawy w konkretnym postępowaniu prowadzonym przed organem podatkowym, stosownie do art. 138e § 3 Ordynacji podatkowej", ani z przepisów nie wynika, by pełnomocnik czy podatnik miał obowiązek złożenia do akt sprawy w konkretnym postępowaniu pełnomocnictwa szczególnego, które okazał organowi podatkowemu i które uprawnia go do reprezentowania podatnika w tej sprawie od momentu okazania pełnomocnictwa do jego odwołania.
2.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
3.1. Skarga jest bezzasadna.
3.2. Na wstępie warto przypomnieć, że na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości, między innymi, przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny, w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie (odnosi się, bowiem do skarg dotyczących interpretacji indywidualnych).
3.3. Przedmiotem sporu w sprawie jest okoliczność, czy w postępowaniu podatkowym w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r., wszczętym postanowieniem z dnia 16 lutego 2022 r., nr RF 3120.4.1.2022, Skarżący skutecznie ustanowił pełnomocnika. Od ustalenia tej okoliczności zależy bowiem, czy wydane w tym postępowaniu podatkowym postanowienie nakładające karę porządkową, zostało skutecznie doręczone i w związku z tym, czy w ogóle został otwarty termin do wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie nałożenia tej kary. Poza sporem pozostaje, że zażalenie zostało wniesione po upływie siedmiu dni od doręczenia postanowienia osobiście Skarżącemu z pominięciem doradcy podatkowego.
3.4. W sporze należy przyznać rację organowi.
Akta administracyjne sprawy potwierdzają, że pełnomocnictwo, na które powołuje się Strona, przedłożono Wójtowi przed datą wszczęcia postępowania podatkowego, w którym na Skarżącego nałożono karę porządkową. Pełnomocnictwo szczególne dla doradcy podatkowego przedłożono w maju 2021 r. (do postępowania wznowieniowego), a postępowanie podatkowe, w którym wydano postanowienie nakładające karę porządkową, wszczęto w lutym 2022 r. W skardze wskazano, że Strona udzieliła doradcy podatkowemu pełnomocnictwa szczególnego w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2016-2021, o czym pełnomocnik pismem z dnia 31 maja 2021r. poinformował Wójta, załączając odpis pełnomocnictwa udzielonego, jak twierdzi, w dniu 28 maja 2021 r. (data pełnomocnictwa w aktach to jednak dzień 31 maja 2021 r. – dopisek Sądu). Strona nie zaprzecza, że pełnomocnictwo udzielone zostało w innym postępowaniu. Bezzasadnie jednak twierdzi, że było ono skuteczne także w postępowaniu, którego dotyczy niniejsza sprawa.
3.5. Zgodnie z art. 138a § 1 i § 2 O.p., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Pełnomocnictwo może być ogólne, szczególne albo do doręczeń. Pełnomocnictwo ogólne, zgodnie z art. 138d § 1 i § 4 O.p., uprawnia pełnomocnika do działania w imieniu mocodawcy we wszystkich sprawach podatkowych oraz innych sprawach należących do właściwości organów podatkowych dotyczących mocodawcy i jest zarejestrowane w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych (także jego zmiany, odwołanie), prowadzonym przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, a w sprawach objętych pełnomocnictwem organ podatkowy uwzględnia fakt działania strony przez pełnomocnika.
3.6. W sprawie, Skarżący nie ustanowił pełnomocnika ogólnego. W aktach administracyjnych znajduje się zaś pełnomocnictwo szczególne, udzielone w 2021 r. Zgodnie z art. 138e § 1 O.p., pełnomocnictwo szczególne upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego. Według § 3 tego artykułu, pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie (...) składa się do akt sprawy (...).
3.7. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznaje, że złożenie w 2021 roku pełnomocnictwa do innego postępowania (wznowieniowego), nie wywiera skutków w postępowaniu podatkowym wszczętym w 2022 r. Podkreślić należy, że w uchwale NSA z dnia 25 kwietnia 2022 r. o sygn. akt II FPS 1/22 – powołanej przez Sąd w ww. wyroku z dnia 7 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 823/22, uchylającym pierwotne postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a także powołanej w obecnie zaskarżonym postanowieniu SKO – kwestia nieskuteczności pełnomocnictwa złożonego w innym postępowaniu została jednoznacznie przesądzona.
Uchwała została wydana na tle stanu faktycznego, w którym wyłoniło się zagadnienie skuteczności w postępowaniu podatkowym, pełnomocnictwa złożonego do akt kontroli podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił w niej, że z przepisu regulującego wszczęcie postępowania podatkowego można wyprowadzić wniosek, że następuje ono zasadniczo w formie postanowienia (art. 165 § 2 O.p.). Jednak wyjątkowo nie wydaje się i nie doręcza postanowienia w postępowaniach w sprawach wymienionych w art. 165 § 5 O.p. Wymienione w tym przepisie postępowania są zatem postępowaniami podatkowymi. Część z nich, tj. postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji, nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, czy zabezpieczenia, mają charakter incydentalny (wpadkowy) i związane są z tzw. postępowaniem "głównym". Konsekwencją ich przedmiotu i immanentnego związku z postępowaniem "głównym" jest to, że pełnomocnictwo złożone w sprawie "głównej" obejmuje automatycznie występowanie także w tych tzw. sprawach wpadkowych, o charakterze akcesoryjnym względem tzw. postępowania "głównego". Wskazany powyżej przepis nie wymienia – co wymaga podkreślenia - postępowań prowadzonych w tzw. trybach nadzwyczajnych, które kwalifikować należy jako sprawy "główne". Tym samym (...) "Oddzielnymi sprawami w znaczeniu procesowym są czynności sprawdzające, kontrola podatkowa, kontrola celno-skarbowa, zwykłe postępowanie podatkowe, tryby nadzwyczajne postępowania podatkowego, egzekucja administracyjna" (...). Zwrot "akta sprawy" użyty w art. 138e § 3 O.p. (...) wskazuje, że konieczne jest złożenie pełnomocnictwa do akt sprawy w postępowaniu podatkowym, niezależnie od tego, czy zostało ono złożone wcześniej do akt kontroli podatkowej (...). Obowiązek złożenia pełnomocnictwa szczególnego do akt danej sprawy podatkowej toczącej się w ramach konkretnej procedury podatkowej uregulowanej w Ordynacji podatkowej nie może być traktowany jako wyraz nadmiernego formalizmu, tym bardziej, że istnieje możliwość skorzystania z instytucji pełnomocnictwa ogólnego. Dwie odrębne instytucje, tj. pełnomocnictwo ogólne i szczególne, nie mogą w założeniu wywoływać tego samego skutku procesowego. Odmienne zapatrywanie oznaczałoby bowiem w istocie, że przynajmniej jedna z nich byłaby zbędna (...). Pełnomocnictwo szczególne może dotyczyć szerokiego zakresu działania i rozumienia sprawy, ale nie może to zmieniać zasadniczej reguły przyjętej przez ustawodawcę, że istnieje obowiązek legitymowania się takim pełnomocnictwem odrębnie dla każdej z procedur przewidzianych w Ordynacji podatkowej (...). Użyty w art. 138e § 1 O.p., statuujący zakres pełnomocnictwa szczególnego, zwrot: "we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego" należy w skutkach odnosić do postępowania, w którym dokument takiego pełnomocnictwa został złożony, oraz towarzyszących temu postępowaniu tzw. postępowań wpadkowych (...). Do wywołania skutku procesowego konieczne jest (...) złożenie tego pełnomocnictwa do akt sprawy w konkretnym postępowaniu prowadzonym przed organem podatkowym (art. 138e § 3 O.p.). Dokonanie tej czynności procesowej w kontroli podatkowej nie wywołuje zatem skutku w postępowaniu podatkowym, nawet jeżeli z treści pełnomocnictwa szczególnego wynika, że w sensie materialnym obejmuje ono umocowanie do reprezentowania strony przez pełnomocnika w obu tych postępowaniach. Biorąc pod uwagę całokształt przedstawionej powyżej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 1 pkt 3 i art. 264 § 1 p.p.s.a., podjął uchwałę o następującej treści:
1. Użyty w art. 138e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.) zwrot "we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego" należy rozumieć w ten sposób, że odwołuje się on do wynikającego ze stosunku podstawowego materialnego zakresu pełnomocnictwa szczególnego, co oznacza, że może ono obejmować każdą sprawę należącą do właściwości organu podatkowego, do której stosuje się przepisy tej ustawy.
2. Jednakże do wywołania skutku procesowego konieczne jest złożenie pełnomocnictwa szczególnego do akt sprawy w konkretnym postępowaniu prowadzonym przed organem podatkowym, stosownie do art. 138e § 3 Ordynacji podatkowej.
3.8. Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi (...).
Z ww. przepisu wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych (podobnie A. Skoczylas, Moc wiążąca uchwał NSA a prawa jednostki [w:] Jednostka w demokratycznym państwie prawa, red. J. Filipek, Bielsko-Biała 2003, s. 601). Istota owej ogólnie wiążącej mocy uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (tak Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX; WKP 2024 - komentarz, stan prawny: 1 czerwca 2024 r., inne wydania (9); Art. 269 - Kabat Andrzej).
3.9. Sąd podkreśla, że w stanie faktycznym obecnie rozpoznawanej przez Sąd sprawy, Strona nie złożyła do akt sprawy podatkowej odrębnego pełnomocnictwa. Powołuje się natomiast na pełnomocnictwo złożone do akt innej sprawy – prowadzonej po wznowieniu.
3.10. W aktach administracyjnych postępowania podatkowego dotyczącego podatku za 2020 r., pełnomocnictwo, na które obecnie powołuje się Strona, zostało złożone dopiero w dniu 18 lipca 2022 r. – w celu wykazania umocowania do wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie kary porządkowej.
3.11. Z uwagi na obowiązek złożenia pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy, co przesądza ww. uchwała NSA, Wójt oczywiście nie miał obowiązku poszukiwania pełnomocnictw w aktach dotyczących innych postępowań. Prawidłowo zatem skierował postanowienie w przedmiocie kary porządkowej bezpośrednio do Strony, na adres: M., [...] K. (w nagłówku pisma wskazano inny adres, co akurat nie miało wpływu na skuteczność doręczenia). Skarżący pod wskazanym adresem – w dniu 24 maja 2022 r. – osobiście odebrał postanowienie w przedmiocie kary porządkowej, a siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął z dniem 31 maja 2022 r., we wtorek. Zażalenie Podatnika z dnia 1 czerwca 2022 r. istotnie było zatem spóźnione, a SKO miało obowiązek wydać postanowienie o stwierdzeniu wniesienia zażalenia z uchybieniem terminu.
3.12. Zarzuty skargi należało uznać za nietrafne. Zgodnie z zaleceniem, zawartym w ww. wyroku kasatoryjnym tutejszego Sądu z dnia 7 czerwca 2023 r., Kolegium zastosowało się do wskazanej uchwały NSA. Sąd nie dopatrzył się innych powodów, dla których zaskarżone postanowienie mogłoby naruszać prawo. Jest ono zatem prawidłowe. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił w całości jako niezasadną.