I SA/Wr 1746/02

I SA/Wr 1746/02 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2004-09-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-05-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Moskała /przewodniczący/
Bogumiła Kalinowska /sprawozdawca/
Henryka Łysikowska
Jerzy Strzebińczyk
Symbol z opisem
630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ
Prezes Głównego Urzędu Ceł
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Aministracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała, Sędziowie Asesor WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk, Protokolant Monika Mikołajczyk, po rozpoznaniu w dniu 28 września 2004 sprawy ze skargi A sp. z o.o. we W. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania za nieprawidłowe zgłoszenia celnego i określenia kwoty długu celnego. Oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] - działając na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa /Dz. U. z 1997 r., Nr 137, poz. 926 z późn. zmianami/, art. 13 § 1, § 3 pkt 2 i § 4, art. 15 § 1 i § 2, art. 19 § 1, art. 85 § 1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. - Kodeks celny /tekst jednolity - Dz. U. z 2001 r. , Nr 75, poz. 802 ze zmianami/, § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej oraz ust.2 i ust.5 części "A" Postanowień wstępnych do Taryfy celnej /Dz. U. z 2000 r., Nr 119, poz. 1253/, § 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 15.10.1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być dokumentowane świadectwem pochodzenia /Dz. U. z 1997 r. Nr 130, poz. 851 ze zm./ w związku z art. 13, 16, 21 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z drugiej strony zmienionego Porozumieniem między Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi /załącznik do Dz.U. z 1997 r. Nr 104, poz. 6627 - Prezes Głównego Urzędu Ceł, po rozpatrzeniu odwołania spółki z o.o. A od decyzji Dyrektora Urzędu Celnego we W. z dnia [...], nr [...], określającej kwotę długu celnego w wys. [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy między innymi przytoczył, iż w dniu [...] spółka dokonała zgłoszenia celnego (nr [...]) towarów do procedury dopuszczenia do obrotu. Dyrektor Urzędu Celnego we W. wskazaną wyżej decyzją uznał je za nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowania obniżonych stawek celnych i kwoty wynikającej z długu celnego z powodu zakwestionowania deklaracji eksportera, gdyż nie spełnia ona wymogów Protokołu Nr 4 do Układu Europejskiego, tzn. została sporządzona nie na fakturze , lecz załączniku.
Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu - organ drugiej instancji przedstawił obowiązujący w sprawie stan prawny i w tym zakresie przywołał przepis art. 13 § 1 Kodeksu celnego, zgodnie z którym cła określane są na podstawie Taryfy celnej lub innych środków taryfowych. W myśl art. 13 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego Taryfa celna obejmuje obniżone stawki celne określone w umowach zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z niektórymi krajami lub grupami krajów. Stawki celne są stosowane na wniosek zgłaszającego, o ile towary, do których się to odnosi, spełniają warunki do ich zastosowania. Stosownie do ust. 5 części A /stawki celne/ Postanowień wstępnych Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady
Sygn. akt 3I SA/Wr 1746/02
2
Ministrów z dnia 23 grudnia 1998r., stawki celne obniżone, wynikające z umów zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z niektórymi krajami lub grupami krajów /umowy o strefach wolnego handlu/, z zastrzeżeniem ust.6 stosuje się do niektórych towarów pochodzących m.in. z państw członkowskich Unii Europejskiej /obniżone stawki celne UE/. Obowiązujący w tej mierze Protokół nr 4 do Układu Europejskiego, określa m.in. w art. 13 i art. 16 wymogi, których spełnienie jest niezbędne dla uzyskania przez polskiego importera preferencji celnych w postaci stawek celnych obniżonych UE. Zgodnie z art. 16 Protokołu nr 4, z postanowień Układu Europejskiego korzystają produkty pochodzące ze Wspólnoty w imporcie do Polski oraz produkty pochodzące z Polski w imporcie do Wspólnoty pod warunkiem przedłożenia świadectwa przewozowego EUR 1 lub w przypadkach określonych w art. 21 deklaracji, której tekst jest zamieszczony w załączniku IV, złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym, który opisuje produkty, o których mowa, w sposób wystarczający do ich identyfikacji.
Jak ustalono w toku prowadzonego postępowania, strona do zgłoszenia celnego dołączyła fakturę nr [...] z dnia [...] zawierającą zapis informujący o angielskim pochodzeniu towarów objętych tą fakturą , jednakże zdaniem organu odwoławczego - zapis ten jedynie określa pochodzenie towarów z konkretnej grupy krajów , lecz nie stanowi ustalonego i dopuszczonego przepisami art. 16.Ib i art.21.4 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego dowodu dokumentującego ten fakt. Przedłożony dodatkowy dokument na osobnej karcie, przywołujący wymienioną fakturę, którą strona uważa za właściwy dowód potwierdzający prawo do korzystania z preferencji celnych w postaci stawek celnych obniżonych także w ocenie Prezesa GUC nie spełnia wymogów Protokołu. W tej mierze organ przywołał treść noty wyjaśniającej do Protokołu nr 4, opublikowaną przez Komisję Europejską w komunikacie nr C 90 volume 42/99 z dnia 31.03.1999r. informującą jednoznacznie, że "deklaracja na fakturze może być sporządzona na oddzielnej karcie druku faktury pod warunkiem, że karta jest częścią faktury." Jak wywodził dalej organ - wykluczone jest użycie w tym celu formularza uzupełniającego. Nie ma tu również mowy o załączniku do faktury. W przedmiotowej zaś sprawie dokument, na którym umieszczono deklarację o pochodzeniu towaru przywołuje wprawdzie numer faktury towarzyszącej przesyłce i zgodnie z uwagą strony pozostaje z nią w związku, nie może być on jednak uznany za druk tej faktury, ani jej integralną część bowiem z jego treści nie wynika, że jest on kolejną stroną tej faktury ani jej dalszym ciągiem. Dokument ten nie może być również uznany za wymieniony w art.21.1 lit. b "inny dokument handlowy, który opisuje produkty, o których mowa, w sposób wystarczający do ich identyfikacji" gdyż jego treść nie spełnia samodzielnie tego warunku.
Odnosząc się natomiast do poruszonej przez spółkę kwestii formy i treści faktury VAT , Prezes GUC stanął na stanowisku, że nie mogą mieć zastosowania w tej sprawie przepisy, czy też przyjęte zwyczajowo zasady dotyczące wzoru i sporządzania faktur VAT, przedmiotowe zagadnienie dotyczy bowiem sposobu i miejsca umieszczania deklaracji o pochodzeniu , a nie zasad
Sygn. akt 3I SA/Wr 1746/02
3
wystawiania faktur VAT. Z kolei prawo żądania od eksportera odpowiednich dokumentów potwierdzających status pochodzenia produktów wynikające z przywołanego przez spółkę w odwołaniu przepisu art.21.3 Protokołu nr 4 przysługuje władzom celnym kraju eksportu a nie kraju importu.
W konkluzji Prezes GUC wyraził przekonanie, że przedmiotowa deklaracja nie mogła być dopuszczona jako prawidłowy dowód upoważniający do zastosowania stawki celnej obniżonej, ponieważ nie zostały spełnione wymogi formalne określone w przytoczonych przepisach, a rozszerzająca i zarazem dowolna ich interpretacja przez stronę nie może mieć zastosowania.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego we W. - spółka z o.o. A wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie prawa materialnego, to jest art. 16.Ib i art.21.4 Protokołu Nr 4 poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, tj. przyjęcie , że deklaracja pochodzenia musi zostać umieszczona na karcie faktury , na której wyspecyfikowane są towary, a nie może być zamieszczona na odrębnej karcie załączonej do faktury i stanowiącej jej integralną część, co miało wpływ na wynik sprawy.
Według argumentacji strony skarżącej jakkolwiek wykładnia dosłowna postanowienia art. 16.1(b) może prowadzić do wniosku, iż deklaracja o treści określonej w załączniku do Protokołu musi być dla jej skuteczności złożona przez eksportera bezpośrednio na dokumencie faktury, specyfikacji lub innym dokumencie handlowym, który opisuje produkty w sposób wystarczający do ich identyfikacji , to jednak w ramach możliwego sensu użytych słów można także wnioskować, że dopuszczalne jest złożenie deklaracji na osobnej karcie, będącej integralną częścią faktury. Co więcej, zdaniem skarżącej spółki, za takim kierunkiem wykładni przemawia również wykładnia funkcjonalna. Ratio legis analizowanego postanowienia sprowadza się bowiem do ustalenia reguł pochodzenia towarów, a w szczególności określenie dokumentów ("dowodów pochodzenia") o sformalizowanej treści, które w sposób szybki i pewny wykażą preferencyjne pochodzenie towarów, zastępując co do zasady dokumenty źródłowe. Deklaracja musi być tak sporządzona, żeby było oczywiste, których towarów dotyczy i które mają preferencyjne pochodzenie. Celem Stron Układu Stowarzyszeniowego nie było nadmierne ograniczanie eksporterów, o czym świadczy możliwość złożenia deklaracji za pomocą pisma ręcznego, maszynowego, stempla lub nadruku. Szczególne wymagania dotyczą tylko podpisu. Deklaracja i świadectwo EUR są jedynie środkami do celu jakim jest stosowanie preferencji i jak wynika z założeń Układu Stowarzyszeniowego, liberalizacji obrotu gospodarczego. Ponadto władze celne w każdym czasie mogą żądać od eksportera odpowiednich dokumentów potwierdzających status pochodzenia produktów (Art.21.3 Protokołu).Nie ma żadnych istotnych argumentów, by ograniczać prawo do skorzystania z preferencji, poprzez dosłowne rozumienie Art. 16. 1 (b) Protokołu. Przeciwnie, w przekonaniu strony skarżącej wykładnia funkcjonalna przemawia za tym, by dopuścić możliwość złożenia deklaracji na osobnej karcie, załączonej do faktury. Wniosek taki
Sygn. akt 3I SA/Wr 1746/02
4
można również wyprowadzić z innych postanowień Protokołu, które odróżniają deklarację od dokumentów, o których mowa w Art.16.Lb Protokołu. Przykładowo, art.28 Protokołu stanowi, że eksporter sporządzający deklaracje przechowuje kopię tej deklaracji co najmniej przez trzy lata. Obowiązek dotyczy przechowywania kopii deklaracji, a nie kopii faktury, specyfikacji, czy innego dokumentu handlowego. W przedmiotowej sprawie eksporter na samej fakturze zaznaczył, że produkty pochodzą z Unii Europejskiej. Ponadto załączył do faktury popisaną przez siebie deklarację zgodności spełniającą wszystkie wymagania formalne określone w Protokole i jego załącznikach. Związek deklaracji z fakturą jest niewątpliwy, gdyż w jej tekście wskazano, że dotyczy ona faktury nr [...] z dnia [...] ("Refer to Invoice No 22655"). Deklaracja ta została przedstawiona organowi celnemu łącznie z fakturą, nadto odsyła w sposób nie budzący wątpliwości do określonej faktury, stwierdza że jest jej integralną częścią, a na fakturze towar jest już w sposób jednoznaczny i wystarczający zindywidualizowany. Zgodnie z prezentowanym w piśmiennictwie stanowiskiem, ponieważ Ministerstwo Finansów nie opracowało jednego, obowiązującego wzoru faktury VAT, istnieje w tym zakresie dowolność, w ramach której podatnicy mają jedynie obowiązek przestrzegać, aby na fakturze znajdowały się dane określone w art.32.1 ustawy o podatku od towarów i usług. Nie ma też żadnego przepisu, który stanowiłby, iż faktura VAT musi składać się jedynie z jednej strony. Jeżeli faktura jest dwustronicowa i część ww. danych znajduje się na jej pierwszej stronie, a część na drugiej, a z obydwu stron wynika, iż stanowią one jedną całość — brak jest podstaw prawnych do kwestionowania takiej faktury." Skoro zatem deklaracja o pochodzeniu towarów ma być elementem faktury, to jak każdy inny element mogła zostać wydzielona i złożona na osobnej stronie tekstu. Warunkiem do jej uznania za element faktury jest jedynie to, by z obydwu stron wynikało, iż stanowią one jedną całość. W przedmiotowej sprawie warunek ten jest spełniony, gdyż na stronie, na której zamieszczono deklarację, wskazany został numer faktury, której ona dotyczy.
Dowodząc następnie, iż błędne jest stanowisko organu II instancji stwierdzające, że obowiązujące w RP zasady wystawiania faktur VAT nie mają dla niniejszej sprawy znaczenia, gdyż sprawa dotyczy jedynie umieszczania deklaracji pochodzenia , strona skarżąca wskazała , że deklaracja umieszczana jest właśnie na fakturze, a co jest fakturą określają właściwe przepisy oraz praktyka obrotu i z tego punktu widzenia zasady wystawiania faktur mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Skoro bowiem faktura może składać się z kilku kart, a deklaracja ma być umieszczona na fakturze, to może być umieszczona na którejkolwiek z kart, w taki sposób, by jednoznacznie wynikało, jakich towarów dotyczy.
Na tle swej argumentacji strona skarżąca wyraziła pogląd, że załącznik do faktury, podobnie jak każdy załącznik do umowy, jest jej integralną częścią, a nie formularzem uzupełniającym, konkludując na zakończenie swych wywodów, iż przedłożona przez stronę deklaracja jest elementem faktury, bądź też, przy nieco odmiennym podejściu, załącznikiem do niej i jej integralną
Sygn. akt 3 I SA/Wr 1746/02
5
częścią (podobnie, jak umowa i jej załączniki), a tym samym w obu wypadkach została złożona "na fakturze", czyli zgodnie z Art.ló.l(l) i art.21.4 Protokołu. Tym samym nie było podstaw do kwestionowania tego dokumentu jako prawidłowo złożonej deklaracji pochodzenia i zakwestionowania obniżonej stawki celnej w wysokości 0%.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna podtrzymała dotychczasową argumentację w sprawie i wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art.97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Wobec powyższego niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako rzeczowo i miejscowo właściwy. Po myśli art. 3 § 1 powołanej wyżej ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą, oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona jedynie, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 -150 ustawy).
W ocenie Sądu zarzuty skargi nie są zasadne.
Stosownie do określającego wymogi ogólne dla dowodów pochodzenia artykułu 16 ust. 1 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z drugiej strony, dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej ( Porozumienie zawarte w dniu 24 czerwca 1997r.w formie wymiany listów między Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi w sprawie zmiany Protokołu nr 4 - załącznik do Nr 104 Dziennika Ustaw z 1997r., poz.662 ze zmianami) - produkty pochodzące ze Wspólnoty korzystają w imporcie do Polski, a produkty pochodzące z Polski korzystają w imporcie do Wspólnoty, z postanowień Umowy pod warunkiem przedłożenia:
a) świadectwa przewozowego EUR.l, którego wzór jest zamieszczony w załączniku III; lub
b) w przypadkach określonych w artykule 21(1), deklaracji, której tekst jest zamieszczony w załączniku IV, złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym,
c) Sygn. akt 3 ISA/Wr 1746/02 6
który opisuje produkty, o których mowa, w sposób wystarczający do ich identyfikacji (zwanej dalej "deklaracją na fakturze"). Szczegółowo o warunkach sporządzania deklaracji na fakturze postanowiono w treści art. 21 Protokołu. Zgodnie z ust.l a) i b) tego artykułu deklaracja na fakturze, o której mowa w artykule 16 ust.l lit.b), może zostać sporządzona przez upoważnionego eksportera w rozumieniu artykułu 22 lub przez każdego eksportera dla każdej przesyłki składającej się z jednego lub wielu opakowań zawierających produkty pochodzące, których łączna wartość nie przekracza [...]. W świetle ust. 2 deklaracja na fakturze może zostać sporządzona jeżeli produkty, których dotyczy, można uznać za pochodzące ze Wspólnoty lub Polski lub z jednego z krajów wymienionych w artykule 4 i spełniają inne warunki niniejszego Protokołu. W myśl ust.4 omawiana deklaracja może być złożona przez eksportera w formie pisma maszynowego, stempla bądź nadruku na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym. Deklaracja, której tekst zamieszczony został w załączniku IV, musi zostać sporządzona w jednej z wersji językowych określonych w tym załączniku oraz zgodnie z przepisami prawa krajowego państwa eksportu. Jeżeli deklaracja jest napisana ręcznie, to powinna być napisana atramentem i drukowanymi literami.
Spór w niniejszej sprawie w istocie sprowadza się do rozstrzygnięcia , czy deklaracja na fakturze , o której mowa w treści przytoczonych art. 16 ust. 1 lit.b oraz art. 22 ust.2 Protokołu nr 4 może być złożona na odrębnej karcie załączonej do faktury oraz czy w takim przypadku, w konkretnych okolicznościach przedmiotowej sprawy, stanowi ona część faktury.
Jak wynika z akt, strona skarżąca do zgłoszenia celnego z dnia [...] o numerze [...] załączyła między innymi fakturę nr [...] z dnia [...] wystawioną przez B LTD wraz ze sporządzoną na odrębnej karcie deklaracją tego eksportera o preferencyjnym pochodzeniu towarów z obszaru Wspólnoty Europejskiej. Faktura niewątpliwie została sporządzona na jednej stronie i nie wynika z niej, aby zawierała dalszą treść na kolejnej stronie ( karcie), jak słusznie bowiem zauważył organ drugiej instancji pozbawiona jest numeracji strony i z jej treści ewidentnie wnosić należy , że całość tekstu mieści się na tej jednej stronie. Brak jest również w treści faktury wskazania, że zawiera załącznik, który stanowiłby jej integralną część, jak utrzymuje strona skarżąca.
Należy zauważyć , iż o tożsamości dokumentu decyduje odpowiednia forma, to znaczy takie elementy jak numeracja stron i zachowanie jej ciągłości, struktura tekstu, odesłania zawarte w tekście, miejsce złożenia podpisu przez wystawcę dokumentu. Oczywistym jest, że jeżeli do danego dokumentu dołączono inny - w postaci załącznika , to ten fakt powinien być stwierdzony w treści zasadniczego dokumentu. W przeciwnym wypadku nie sposób uznać , że został do niego sporządzony załącznik. W tym świetle organy celne zasadnie przyjęły, iż sam fakt powołania się na numer i datę faktury w odrębnym piśmie zawierającym deklarację eksportera nie czyni tego pisma załącznikiem do faktury, a tym samym nie stanowi jej części. W tym kontekście bezprzedmiotowe są rozważania strony skarżącej odnośnie faktur VAT,
Sygn. akt 3I SA/Wr 1746/02
7
okoliczność bowiem, że faktura może składać się z kilku stron nie jest kwestionowana .
Z brzmienia art. 16 ust. 1 lit.b expressis verbis wynika, że omawiana deklaracja eksportera ma być złożona na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym, który opisuje produkty w sposób wystarczający do ich identyfikacji. Z tych względów jest zwana " deklaracją na fakturze" i , co należy podkreślić - w odróżnieniu od świadectwa przewozowego EUR.l -już z samego założenia nie może stanowić odrębnego dokumentu jako dowodu pochodzenia produktów korzystających z preferencji przewidzianych w umowie; jest to bowiem wprawdzie uproszczony sposób dokumentowania pochodzenia produktów, ale przez to wiążący się z koniecznością dokonania stosownego poświadczenia przez eksportera właśnie na dokumencie zawierającym wskazanie towarów, które są wywożone w jego imieniu. Wbrew przekonaniu strony skarżącej zatem nie tylko wykładnia językowa, lecz również wykładnia funkcjonalna dowodzi , iż deklaracja ta - jako oświadczenie eksportera co do pochodzenia towarów musi być składana w przepisanej Protokołem formie na innym, ściśle określonym dokumencie , a nie osobno, w postaci formularza.
Z takim uznaniem nie stoi również w sprzeczności norma art. 28 ust.2 Protokołu, zgodnie z którą eksporter sporządzający deklarację na fakturze przechowuje kopię tej deklaracji co najmniej przez trzy lata łącznie z dokumentami , o których mowa w artykule 21 ust. 3. Argumentacji strony skarżącej w tym względzie - tzn. jakoby obowiązek przechowywania dotyczył kopii deklaracji , a nie kopii faktury, tudzież innych dokumentów handlowych -z czego pośrednio zdaniem strony skarżącej można byłoby wnosić o możliwości odrębnego wystawiania deklaracji - nie sposób podzielić , gdyż z przepisu artykułu 28 w żadnym razie nie można wyprowadzać dodatkowych, czy też odmiennych reguł w zakresie obowiązującej formy i wymogów jakie mają spełniać dowody pochodzenia, albowiem zakres normatywny wymienionego przepisu obejmuje wyłącznie przechowywanie dowodów pochodzenia i dokumentów uzupełniających. Skoro deklarację na fakturze zamieszcza się na wymienionych dokumentach handlowych wiadomym jest, że w cytowanym przepisie art. 28 - mając na uwadze dowody pochodzenia produktów - chodzi tylko o te dokumenty, na których deklaracje na fakturze sporządzono , a nie o osobne formularze deklaracji. Rozumowanie to znajduje wsparcie w samym brzmieniu ustępu 3 art. 21 nakładającego na eksportera obowiązek przedłożenia na żądanie władz celnych kraju eksportu wszystkich odpowiednich dokumentów potwierdzających status pochodzenia produktów, co odnosić należy do dokumentacji wymienionej jako uzupełniającej w przepisie art. 28 ust. 2, a dokumentami uzupełniającymi stosownie do art. 27 Protokołu ( a tym samym, jak wprost postanowiono - dokumentami, o których mowa w art. 21 ust. 3 ) są między innymi - bezpośrednie dowody przeprowadzonej obróbki, dokumenty potwierdzające status pochodzenia użytych materiałów, potwierdzające przerób lub obróbkę materiałów we Wspólnocie lub w Polsce, świadectwa przewozowe EUR.l lub deklaracje na fakturze potwierdzające status pochodzenia materiałów użytych do produktu pochodzącego w rozumieniu Protokołu.
Sygn. akt 3 I SA/Wr 1746/02 8
W przedstawionym świetle, jak wynika z treści postanowień Protokołu nr 4 jedynymi środkami dowodowymi za pomocą których można dowieść preferencyjnego pochodzenia towarów są świadectwo przewozowe EUR.l i deklaracja na fakturze. Postanowienia Protokołu nr 4 w tej mierze mają charakter niewątpliwie sformalizowany i nie przewidują żadnych odstępstw. W konsekwencji zatem prawidłowego przyjęcia przez organy celne, że przedmiotowa deklaracja na fakturze nie została sporządzona zgodnie z wymogami Protokołu nr 4 - tj. nie zamieszczono jej na fakturze, specyfikacji wysyłkowej, innym dokumencie handlowym opisującym produkty w sposób wystarczający do ich identyfikacji - nie można przyznać jej mocy dowodowej skutkującej preferencjami z tytułu możliwości stosowania obniżonych stawek celnych.
Z powyższych względów skarga podlegała oddaleniu.