I SA/WR 173/07

I SA/Wr 173/07 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2007-04-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj
Ewa Kamieniecka /sprawozdawca/
Halina Betta
Katarzyna Radom /przewodniczący/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
II FSK 1190/07 - Wyrok NSA z 2008-12-05
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
art. 15 ust. 1 pkt 14
Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 14 czerwca 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 122,  art. 180,  art. 187 par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom Sędziowie: Asesor WSA Anetta Chołuj Asesor WSA Ewa Kamieniecka - sprawozdawca Protokolant: Ewelina Bedyńska po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi A spółka z o. o. w S. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. określił A Spółka z o. o. w S. S. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. w kwocie [...], tj. w wysokości wyższej od wykazanej przez podatnika o kwotę [...]. W toku kontroli skarbowej stwierdzono bowiem zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę [...], tj. z tytułu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kary umownej w wysokości [...] oraz wartości towarów ( [...] ) przekazanych nieodpłatnie na B S. A. w L. i należnego podatku od towarów i usług, naliczonego w związku z przekazaniem części tych towarów ( [...] ).
Organ I instancji ustalił, że w dniu [...] została zawarta umowa, zgodnie z którą C Spółka z o. o. zobowiązało się do sprzedaży B S. A. w L. [...] sztuk aparatów ucieczkowych OXY K-50 S, których dostawę zapewniała Spółka A. Ustalona cena jednostkowa aparatu ucieczkowego obejmowała również wyposażenie określone w załączniku nr 4 do umowy. Stosownie do zapisów zawartych w załączniku nr 4 w skład kompletu aparatu ucieczkowego OXY K-50 S wraz z wyposażeniem wchodzi: aparat ucieczkowy, pokrowiec do aparatu, pasy nośne do aparatu oraz karabinek do zawieszania znaczka kontrolnego. W załączniku nr 4 uzgodniono również, że w ramach ustalonej ceny zostanie dostarczone jednorazowo 100 sztuk aparatów treningowych OXY K-50 T oraz każdorazowo do poszczególnych dostaw wyposażenie służące do przechowywania aparatów, w skład którego wchodzą regały na aparaty do lampowni ( 56 sztuk ), gabloty oszklone do komór aparatów rezerwowych ( 24 sztuki ), kosze na aparaty ( 360 sztuk ). W załączniku nr 5 do umowy przewidziano dostawę w 2002 r. 400 sztuk kompletów aparatów ucieczkowych OXY K-50 S wraz z wyposażeniem.
W ocenie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej spółka A przekazała w 2002 r. dodatkowo nieodpłatnie na rzecz B S. A. w L. 4 sztuki aparatów ucieczkowych OXY K-50 S, 100 sztuk aparatów treningowych OXY K-50 T, 2 sztuki regałów na aparaty do lampowni oraz 20 sztuk gablot oszklonych do komór aparatów rezerwowych jako premię za dokonanie zakupu większej ilości aparatów ucieczkowych. W badanym okresie sprzedażą objęto wyłącznie 400 sztuk aparatów ucieczkowych OXY K-50 S. Wartość dodatkowo przekazanych nieodpłatnie towarów oraz wartość należnego z tego tytułu podatku od towarów i usług w łącznej kwocie [...] nie stanowią kosztu uzyskania przychodu na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 14 oraz pkt 46 lit. b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm. ).
W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka A zarzuciła wadliwe zinterpretowanie postanowień umowy, ponieważ cena jednostkowa za aparat ucieczkowy obejmowała również wyposażenie określone w załączniku nr 4 do umowy, w tym aparaty treningowe, regały i gabloty.
Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego, w ramach zawartej umowy z dnia [...] Spółka A w 2002 r. sprzedała 400 sztuk aparatów ucieczkowych OXY K-50 S, co potwierdza faktura wystawiona w dniu [...] oraz harmonogram dostaw zawarty w załączniku nr 5 do umowy. Natomiast przekazanie dodatkowo 100 sztuk aparatów treningowych oraz 4 sztuk aparatów ucieczkowych, jak również regałów i gablot nastąpiło nieodpłatnie tytułem premii za zakup większej ilości towarów. Z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika, aby przekazanie tych rzeczy wiązało się z jakąkolwiek ekwiwalentnością. Nieodpłatne wydanie towaru w ramach sprzedaży innego towaru nie jest też elementem reklamy. Zdaniem organu odwoławczego wartość przekazanych nieodpłatnie towarów oraz należny podatek od towarów i usług nie stanowią kosztu uzyskania przychodów.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka zarzuciła naruszenie przez organy podatkowe przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ponieważ towary wydane B w L. stanowiły przedmiot sprzedaży.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 28 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 51/05 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] wskazując, że stanowisko organu odwoławczego można było tylko częściowo podzielić. W ocenie Sądu organ podatkowy zasadnie uznał, że wyposażeniem aparatów ucieczkowych nie były dodatkowe 4 sztuki takich aparatów, jak również 100 sztuk aparatów treningowych wydanych B w L. Zasadnie organ podatkowy również uznał, że kwota należnego podatku od towarów i usług nie stanowiła kosztu uzyskania przychodów. Nie była natomiast dostatecznie przekonująca argumentacja organu odnosząca się do szaf i gablot. W ocenie Sądu nie można było przyjąć jednoznacznie, że odpłatność określona w umowie nie dotyczyła zakwestionowanych w sprawie szaf i gablot. Wobec istotnych wątpliwości w tym zakresie istotne było przesłuchanie kontrahentów skarżącej spółki - pozostałych stron umowy trójstronnej na powyższą okoliczność.
Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego, Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji i określił wysokość podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. w kwocie [...]. Organ odwoławczy wskazał, że wyposażenia przekazanego w ramach ustalonej w umowie ceny aparatów ucieczkowych nie stanowiły dodatkowo przekazane 4 sztuki aparatów ucieczkowych oraz 100 sztuk aparatów treningowych. Przekazanie 4 sztuk aparatów ucieczkowych oraz 100 sztuk aparatów treningowych nastąpiło nieodpłatnie tytułem swoistej premii za zakup większej ilości towarów. W konsekwencji wartość towarów przekazanych w ramach darowizny nie stanowi kosztu uzyskania przychodów. Zasadne jest również wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów podatku od towarów i usług ponieważ towar nie został przekazany na cele reklamy. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że powyższe stanowisko zostało wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku wydanym w niniejszej sprawie, a organ podatkowy związany jest stanowiskiem Sądu. Mając natomiast na uwadze zeznania przesłuchanych w sprawie świadków, Dyrektor Izby Skarbowej uznał za koszt uzyskania przychodów wydatki w kwocie [...] poniesione na zakup 2 sztuk regałów oraz 20 sztuk szafek, które następnie zostały przekazane przez Spółkę A S. A. w L.
Postanowieniem z dnia [...] organ odwoławczy nie uwzględnił żądania strony odnośnie przesłuchania dalszych świadków na okoliczność prowadzenia negocjacji handlowych i ustalenia intencji stron w odniesieniu do zapisów umowy, uznając zebrany materiał w sprawie materiał za wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka A wniosła o uchylenie decyzji organu podatkowego, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i bezpodstawne zastosowanie art. 16 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez przyjęcie, że skarżący dokonał świadczenia bezpłatnego ( nieekwiwalentnego ) stanowiącego darowiznę, jak również naruszenie art. 122, 180 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne nieuwzględnienie wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność prowadzonych przed zawarciem umowy negocjacji handlowych i intencji stron w odniesieniu do zapisów umowy. Organy podatkowe bezpodstawnie nie uznały za koszt uzyskania przychodów wartości 4 sztuk aparatów ucieczkowych oraz 100 sztuk aparatów treningowych, błędnie przyjmując, że stanowiły one darowiznę. Zamiarem stron umowy nie było bowiem ukrycie innej czynności prawnej niż dostawa i sprzedaż. Z treści załącznika nr 4 do umowy wynika, że dodatkowe wyposażenie w ramach ustalonej ceny za sztukę aparatu ucieczkowego stanowiły również aparaty treningowe. Również z zeznań świadków P. S., K. K. i A. S. jednoznacznie wynika, że strony w trakcie negocjacji handlowych tak ustaliły cenę jednego aparatu ucieczkowego, aby cena ta obejmował całe wyposażenie określone w załączniku nr 4, a więc także aparaty treningowe. Prowadzenie oddzielnej kartoteki magazynowej dla aparatów treningowych również nie może wskazywać, że zostały one przekazane nieodpłatnie przy sprzedaży aparatów ucieczkowych.
Zdaniem strony skarżącej, organ II instancji zaniechał podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy bezpodstawnie odmawiając przesłuchania wnioskowanych przez Spółkę świadków - B. K., J. St. Cz. i P. K., tym bardziej że Sąd w wyroku z dnia 28 marca 2006 r. wskazał na konieczność przesłuchania kontrahentów Spółki. Organ podatkowy nie wykonał też zalecenia Sądu, gdyż nie przesłuchał osób biorących udział w negocjacjach ze strony firmy C, tj. J. St. Cz. i J. O., poprzestając na przesłuchaniu świadków z firmy C, którzy nie brali udziału w negocjacjach handlowych - K. K. i A. S. Został więc przesłuchany tylko jeden świadek, który brał udział w negocjacjach handlowych - P. S., a jego zeznania nie pokrywają się z ustaleniami dokonanymi przez organy podatkowe.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej ( ... ). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 § 2 ).
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Wobec nie stwierdzenia powyższych naruszeń prawa w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy zauważyć, że sprawa ta była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który w wyroku z dnia 28 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 51/05 uchylił wcześniejszą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L., podzielając zarzuty Spółki w części dotyczącej nieuzasadnionej odmowy zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości szaf i gablot. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że "rzeczy te, służące do przechowywania aparatów, mogły być określone przez strony umowy jako wyposażenie, co też w istocie uczyniły. ( ... ) Nie mogły być wymienione w początkowej części załącznika jako wchodzące w skład kompletu ( jednego ) aparatu, co nie wyklucza, że globalnie zostały uwzględnione w cenie." Jak wynika z dalszej treści uzasadnienia, w ocenie Sądu na podstawie dotychczas zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego "nie można było przyjąć jednoznacznie, że odpłatność określona w porozumieniu z dnia 15.10.2002 r. nie dotyczyła zakwestionowanych w sprawie szaf i gablot. Wobec istotnych wątpliwości w tym zakresie istotne było przesłuchanie kontrahentów skarżącej spółki - pozostałych stron umowy trójstronnej na powyższą okoliczność."
Należy podkreślić, że zalecenie Sądu w powoływanym orzeczeniu odnośnie konieczności przesłuchania kontrahentów skarżącej dotyczyło wyłącznie wyjaśnienia kwestii, czy określona w umowie cena jednostkowa aparatu ucieczkowego wraz z wyposażeniem obejmowała również szafy i gabloty.
Organ odwoławczy, ponownie rozpoznając sprawę, po przeprowadzeniu zgodnie ze wskazaniami Sądu dodatkowego postępowania wyjaśniającego - przesłuchaniu świadków na okoliczność ustalenia, czy regały i szafy zostały uwzględnione w cenie aparatów ucieczkowych, uznał za koszt uzyskania przychodów wartość regałów i szaf, tj. kwotę [...]. Z tego też względu należny podatek dochodowy obniżył z kwoty [...] do kwoty [...].
Jak wynika z treści rozpoznawanej obecnie skargi, przedmiotem sporu pomiędzy stronami nadal pozostała kwestia zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości 4 sztuk aparatów ucieczkowych oraz 100 sztuk aparatów treningowych przekazanych B w L. Skoro, jak już powyżej wskazano sprawa ta była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, również w tej kwestii należy odwołać się do uzasadnienia wyroku z dnia 28 marca 2006 r. W ocenie Sądu ( str. 7 uzasadnienia wyroku ) "nie ulega wątpliwości, że wyposażeniem aparatów ucieczkowych nie były dodatkowe 4 sztuki takich aparatów, przekazane w dniu 9.10.2002 r., jak również 100 sztuk aparatów treningowych wydanych B w L. w dniach 9.10.2002 r. oraz 13.11.2002 r. ( ... ) Jeżeli zatem ustalona cena jednostkowa obejmowała zapłatę jedynie za aparat ucieczkowy wraz z wyposażeniem, to przekazanie dodatkowych aparatów ponad zamówioną liczbę nastąpiło nieodpłatnie, tym bardziej że ( w odniesieniu do 100 sztuk ) były to aparaty treningowe, czyli inne niż te za które określono wynagrodzenie." Ponadto w ocenie Sądu ( str. 8 uzasadnienia wyroku ) "zasadnie organ podatkowy uznał, że kwota należnego podatku od towarów i usług ( [...] ) nie stanowiła kosztu uzyskania przychodu na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. b ) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, albowiem kosztem podatkowym mógł być podatek należny, ustalony od przekazania towarów na potrzeby reprezentacji i reklamy, nie zaś od darowizny stanowiącej odrębną czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług."
Z powyższego wynika, że stanowisko organów podatkowych odnośnie braku podstaw do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów 4 sztuk aparatów ucieczkowych, 100 sztuk aparatów treningowych oraz podatku od towarów i usług zostało jednoznacznie zaaprobowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w omawianym wyroku, a wyrok ten stał się prawomocny od dnia 11 lipca 2006 r. Dlatego też w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze unormowanie wynikające z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji podatkowej ( wyrok NSA z dnia 16 października 1997 r., I SA/Po 263/97; LEX 30884 oraz J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wydanie 2, Warszawa 2006, str. 325, ).
Jak wynika z treści art. 153 p.p.s.a. orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym zostało wydane, jak również poza zakres postępowania administracyjnego, w którym zostało wydane zaskarżone rozstrzygnięcie. Zasięgiem jego oddziaływania objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ewentualne naruszenie przez organy administracyjne postanowień art. 153 powodowałoby konieczność, w razie złożenia skargi, uchylenia zaskarżonej decyzji. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej związania orzeczeniem Sądu. Z kolei związanie samego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozumieniu art. 153 powołanej ustawy oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Oznacza to, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie obowiązani są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu uprzednio wydanego w sprawie wyroku ( zob. wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r., IV SA 527/97, LEX 47275, wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2006 r., I FSK 506/05, LEX 187499 ).
W judykaturze powszechnie przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie tak długo, jak wyrok Sądu nie zostanie uchylony w prawem określonym trybie, bądź też nie ulegnie zmianie stan prawny, będący podstawą orzekania ( zob. wyrok NSA z dnia 16 października 1997 r., I SA/Po 263/97; LEX 30884, wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999 r., IV SA 1177/97; LEX 47301, wyrok NSA z dnia 6 września 2001 r., III SA 3377/00; LEX 54000 ).
Również w judykaturze powszechnie przyjmuje się stanowisko, że nieaktualność, a co za tym idzie - ustanie mocy wiążącej oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu orzeczenia Sądu administracyjnego powstaje w przypadku istotnej zmiany stanu faktycznego sprawy ( zob. wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999 r., IV SA 1177/97; LEX 47301, wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r., I SA/Ka 2408/98, LEX 44392 ).
Należy wskazać, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna z wymienionych wyżej podstaw, która uzasadniać mogłaby zwolnienie z oceny prawnej zaprezentowanej już przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 marca 2006 r.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że Dyrektor Izby Skarbowej, rozpatrując ponownie niniejszą sprawę, miał obowiązek dostosowania się do oceny prawnej, wyrażonej we wcześniejszym wyroku z dnia 28 marca 2006 r. Stąd też nie można skutecznie zarzucać, że organ podatkowy dokonał błędnej wykładni i bezpodstawnie zastosował art. 16 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uznając za koszt uzyskania przychodów wartości 4 sztuk aparatów ucieczkowych i 100 sztuk aparatów treningowych. Organ podatkowy bowiem nie mógł dokonać odmiennej oceny prawnej, niż uczynił to Sąd we wcześniejszym wyroku. Związanie ta oceną prawną dotyczy również obecnego składu Sądu ponownie rozpoznającego sprawę. Podnoszenie na obecnym etapie sprawy w skardze na decyzję administracyjną zarzutów naruszenia prawa materialnego jest w istocie niedopuszczalną polemiką z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2006 r. Jedyną bowiem możliwą drogą podnoszenia zarzutów naruszenia prawa materialnego było zaskarżenie poprzedniego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, z czego strona skarżąca nie skorzystała. Obecni nie można już powracać do kwestii wcześniej przesądzonych w prawomocnym wyroku.
Z uwagi na związanie organu podatkowego oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku z dnia 28 marca 2006 r. bezpodstawny jest również zarzut skargi odnośnie naruszenia przez organ podatkowy art. 122, 180 i 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 19997 r. Ordynacja podatkowa ( t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. ) poprzez nie przesłuchanie świadków: P. K., B. K., J. St. Cz. i J. O. celem dokonania odmiennych ustaleń od wyrażonego w uzasadnieniu wyroku stanowiska Sądu, że aparaty treningowe nie stanowiły dodatkowego wyposażenia uwzględnionego w cenie aparatów ucieczkowych. Zasadnie też organ podatkowy uznał za zbędne przeprowadzenie dowodu z zeznań powyższych świadków ze względu na dostateczne wyjaśnienie na podstawie zeznań przesłuchanych w sprawie świadków: K. K., A. S. i P. S. kwestii uwzględnienia przez strony umowy w cenie aparatów ucieczkowych regałów i gablot.
Z powyższych względów uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.