I SA/WR 1712/02

I SA/Wr 1712/02 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2004-07-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-05-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Cisek /sprawozdawca/
Lidia Błystak /przewodniczący/
Marta Semiczek
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
art. 4 pkt 7, 7 ust.1 pkt 5, 27 ust.5
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Sentencja
I SA/ Wr 1712/02 WYROK W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak Sędzia WSA Andrzej Cisek- sprawozdawca Sędziowie: Asesor WSA Marta Semiczek Protokolant Agnieszka mazurek po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. M. na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia należnego podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1999 rok, zaległości podatkowej, odsetek za zwłokę oraz dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego W.- S. M. z dnia [...]nr [...]; II. orzeka, że decyzje wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu.
Uzasadnienie
Sygnatura akt I S.A./Wr 1712/02
UZASADNIENIE
W dniu [...]Urząd Skarbowy W. S. M. przeprowadził kontrolę podatkową u podatnika W. M., prowadzącego działalność gospodarczą we W., w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1999r. W trakcie prowadzonego postępowania kontrolujący stwierdzili uchybienia dotyczące stosowania stawki podatku należnego z tytułu dokonanej przez podatnika sprzedaży lokalu mieszkalnego, a także zawyżenie podatku naliczonego powstałe na skutek dwukrotnego rozliczenia podatku z jednej faktury. Ustalono, iż podatnik w kontrolowanym okresie dokonał zakupu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. D. [...]we W. (akt notarialny Rep. A nr [...]z dnia [...]). Cena zakupu wyniosła [...]. Podatnik sprzedał powyższą nieruchomość za cenę [...]. tego samego dnia (akt notarialny Rep. A nr [...]z dnia [...]), wystawiając w dniu [...]rachunek uproszczony Nr [...], w którym sprzedaż lokalu, stanowiącego odrębną nieruchomość, ujęto jako zwolnioną od podatku VAT. Ponieważ jednak, jak stwierdzili kontrolujący, sprzedaż obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części jest na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2c ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (dalej: PTU) opodatkowana 7% stawką podatku VAT, podatnik zaniżył podatek należny za miesiąc grudzień 1999r. o kwotę [...].
Stwierdzone w trakcie kontroli zawyżenie podatku naliczonego wynikło natomiast z dwukrotnego (w miesiącu listopadzie 1999 r. pod pozycją 27 ewidencji zakupów VAT i w miesiącu grudniu 1999 r. pod pozycją 1 ewidencji) zaewidencjonowania otrzymanej przez podatnika faktury nr [...]z dnia [...]., wystawionej przez spółkę cywilną A. Wartość zakupu netto wyniosła [...], podatek VAT- [...]. Ponieważ podatnik dwukrotnie zaewidencjonował podatek naliczony z tej samej faktury, oraz dwukrotnie rozliczył go w złożonych deklaracjach VAT-7 (za miesiąc listopad i za miesiąc grudzień 1999r), naruszył tym samym art. 19 ust. 2 ustawy o PTU, i zawyżył podatek naliczony za miesiąc grudzień 1999 r. o [...]. Rozliczenie podatku naliczonego z tej faktury,
2
Sygnatura akt I S.A./Wr 1712/02
dokonane przez W.M. w miesiącu listopadzie, organ podatkowy pierwszej instancji uznał natomiast za prawidłowe.
Biorąc pod uwagę przedstawione ustalenia kontroli, Urząd Skarbowy W. S. M. wydał dnia [...]decyzję (nr [...]) określającą za miesiąc grudzień 1999 r. kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...]. i kwotę zaległości w podatku od towarów i usług w wysokości [...]. W powyższej decyzji ustalono także zobowiązanie podatkowe w wysokości [...]. Urząd Skarbowy stwierdził, że podatnik naruszył przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 lit.c ustawy PTU, zgodnie z którym w przypadku sprzedaży obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyjątkiem lokali użytkowych, właściwą jest 7% stawka podatku VAT. Ponieważ strona sprzedając w dniu [...] lokal mieszkalny za sumę [...]wystawiła rachunek uproszczony w którym sprzedaż tę ujęto jako zwolnioną z podatku VAT (w korekcie deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 1999r. sprzedaż ujęto jako opodatkowaną stawką 0%, co jednak nie miało wpływu na wysokość podatku naliczonego do odliczenia, gdyż został on rozliczony tak, jakby sprzedaż lokalu była sprzedażą zwolnioną od podatku), organ pierwszej instancji uznał, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami sprzedaż należało opodatkować 7% stawką podatku, a nie - jak uczynił podatnik - traktować jako zwolnioną od podatku VAT. Ponadto Urząd, powołując się na przepis art; 19 ust. 2 ustawy o PTU, stwierdził iż strona naruszyła przepisy prawa dwukrotnie (w miesiącach listopadzie i grudniu 1999r.) obniżając podatek należny o podatek naliczony w wysokości [...]z faktury nr [...]. Powyższe stwierdzenie stanowiło podstawę wydania zaskarżonej decyzji określającej.
W odwołaniu od powyższej decyzji W. M. wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Podatnik podniósł, iż budynek, którego częścią był sprzedany lokal mieszkalny zlokalizowany przy ul. D. [...], został wybudowany w latach 70-tych. Jest więc on, zgodnie z definicją zamieszczoną w art. 4 pkt 7 ustawy PTU, towarem używanym, gdyż powołany przepis za towar używany uznaje budynki, budowle i ich części -jeżeli od końca roku, w którym zakończono budowę tych obiektów, minęło co najmniej 5 lat.
Odwołujący się podkreślił, że sprzedany w dniu [...]lokal mieszkalny, stanowiący część budynku, którego budowę ukończono około 20-lat
3
Sygnatura akt I S.A./Wr 1712/02
temu, w rozumieniu ustawy o PTU, niewątpliwie był towarem używanym. W związku z tym, opierając się na zapisie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o PTU, sprzedaż mieszkania podatnik potraktował jako czynność zwolnioną od podatku, uwzględniając fakt, iż przy jego nabyciu nie przysługiwało mu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.
Ponadto strona twierdzi, że powołany w zaskarżonej decyzji art. 51 ust. 1 pkt 2 lit.c ustawy o PTU, przewidujący 7% stawkę podatku VAT dla czynności sprzedaży obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części zastosowany został przez Urząd w oderwaniu od art. 4 pkt 7 oraz art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy PTU, ponieważ przepisy te "po spełnieniu pewnych przesłanek wyłączają zastosowanie art. 51 ust. I pkt 2 lit. c ustawy". Podatnik zwrócił także uwagę na czas trwania postępowania kontrolnego, które, jak stwierdzono w odwołaniu, trwało od września 2000 r. do stycznia 2002 r.
Izba Skarbowa we W., po zbadaniu zarzutów podniesionych w odwołaniu, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznała, iż decyzja Urzędu Skarbowego jest w świetle obowiązujących przepisów prawnych uzasadniona i w związku z powyższym utrzymała ją w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił argumenty organu pierwszej instancji, uznając je za zasadne.
W skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnik zarzucił bezpodstawne ustalenie przez organy podatkowe kwoty zobowiązania dodatkowego. Strona skarżąca wskazała nadto, iż w przedmiotowej decyzji organ podatkowy nieprawidłowo zastosował przepis art. 4 pkt 7 ustawy PTU. Zdaniem skarżącego przepis ten (w brzmieniu obowiązującym do końca 1999 roku) przyjmował, iż budynki, budowle i ich części są towarami używanymi, jeśli okres ich używania wyniósł co najmniej pięć lat od końca roku zakończenia ich budowy. Nie jest przy tym istotne, czy to użytkownik dokonuje sprzedaży towaru, aby mógł on zostać uznany za używany. Podatnik stwierdził jednocześnie, że stanowisko to potwierdza zmiana art. 4 pkt 7 ustawy PTU, która weszła w życie dnia 1 stycznia 2000r. W swoim nowym brzmieniu przepis ten za towary używane rozumiał wszystkie budynki, budowle i ich części, jeśli od końca roku zakończenia ich budowy minęło co najmniej pięć lat. Zmiana ta, zdaniem strony, miała na celu usunięcie niejasności interpretacyjnych istniejących przed 1 stycznia 2000 r. co oznacza, iż także przed tą datą budynki,
4
Sygnatura akt I S.A./Wr 1712/02
budowle i ich części były w rozumieniu ustawy PTU towarami używanymi, jeśli tylko od końca roku zakończenia ich budowy minęło co najmniej pięć lat.
Podatnik podniósł także, iż w zaskarżonej decyzji nie wzięto pod uwagę art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy PTU, na podstawie którego należało uznać, iż dokonana przez niego sprzedaż lokalu mieszkaniowego korzystała ze zwolnienia z podatku VAT. Zdaniem skarżącego nietrafne było jednocześnie powołanie w uzasadnieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy PTU, gdyż świadczy to o tym, iż organy podatkowe wybiórczo stosują przepisy. W swej skardze podatnik wskazał też, iż wykazał powyższą sprzedaż w złożonej korekcie deklaracji N/AT-7, jako opodatkowaną stawką podatku VAT 0%, gdyż tak został poinstruowany przez pracownika Urzędu Skarbowego. Natomiast wcześniejsza deklaracja VAT-7, wysłana do Urzędu Skarbowego w dniu [...], była zdaniem podatnika prawidłowa.
Skarżący podniósł także zarzut określenia zobowiązania podatkowego w nieprawidłowej wysokości w wyniku nieuwzględnienia podatku naliczonego w kwocie [...]nie rozliczonego przez podatnika w poprzednich okresach rozliczeniowych. Podatnik wskazał także na przewlekłość postępowania podatkowego. Przyczyny jego kilkakrotnego przedłużania są dla strony niezrozumiałe, gdyż działalność gospodarcza prowadzona była cały czas w tym samym miejscu.
Podatnik uznał natomiast za zasadny zarzut organów podatkowych w kwestii zawyżenia podatku VAT za grudzień 1999 r. o kwotę 66 zł, na skutek dwukrotnego rozliczenia podatku z faktury nr [...].
Odpowiadając na powyższe zarzuty Izba Skarbowa stwierdziła, iż zarzut naruszenia przez zaskarżoną decyzję ustawy o PTU poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 4 pkt 7 i art.51 ust. 1 pkt 2 lit. c, oraz nie wzięcie po uwagę treści art. 7 ust. 1 pkt 5, jest nieuzasadniony. Zmiany w treści przepisów prawnych nie wpływają bowiem w żaden sposób na treść i stosowanie poprzednio obowiązujących przepisów. Organy podatkowe mają obowiązek stosowania przepisów obowiązujących w momencie dokonania przez podatnika czynności, a nie przepisów wcześniejszych czy późniejszych. W okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja, a więc w grudniu 1999 roku, art. 4 pkt 7 brzmiał: ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach używanych - rozumie się przez to towar, gdy okres jego używania wyniósł co najmniej pół roku, a w przypadku budynków i budowli co najmniej 5 lat od
5
Sygnatura akt I S.A./Wr 1712/02
końca roku, w którym zakończono budowę". Przepis uzależniał więc możliwość uznania towaru za używany lub nie od jego faktycznego użytkowania przez właściciela przez określony czas. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, m. in. w wyroku z dnia 08.12.1999 r. sygn. I SA/Lu 482/98, w którym stwierdzono iż: "wymóg co najmniej półrocznego okresu używania towaru odnosi się do podmiotu sprzedającego towar". Chociaż ustawodawca w art. 4 pkt 7 ustawy z 1993 r. o VAT zastrzeżenia takiego nie zawarł expressis verbis, to wynika ono ze słownej konstrukcji przepisu. Zabieg ten, przy uznaniu racjonalnego ustawodawcy, nie jest przypadkowy, gdyż nie byłoby przeszkód, aby okres używania towarów innych niż budynki i budowle określić w sposób analogiczny jak dla budynków i budowli - np.: co najmniej pół roku od wytworzenia". Tak więc nabyty i sprzedany przez podatnika w dniu [...]lokal mieszkalny nie mógł zostać uznany za towar używany w rozumieniu przepisów ustawy PTU. Tym samym sprzedaż ta nie była sprzedażą zwolnioną od podatku VAT na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 tejże ustawy. W konsekwencji należało zastosować art. 51 ust. 1 pkt 2c ustawy PTU, zgodnie z którym sprzedaż obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyjątkiem lokali użytkowych, jest opodatkowana 7% stawką podatku VAT.
Izba Skarbowa wskazuje, że w złożonej skardze stwierdzono, iż powyższa sprzedaż w złożonej korekcie deklaracji VAT-7 została wykazana jako opodatkowana stawką VAT 0% w wyniku informacji uzyskanych od pracownika Urzędu Skarbowego. Natomiast wcześniejsza deklaracja VAT-7, wysłana do Urzędu Skarbowego w dniu [...], była zdaniem podatnika prawidłowa. Jak stwierdziła Izba Skarbowa W. M. istotnie wzywany był przez Urząd Skarbowy w celu dostarczenia dokumentów dotyczących sprzedaży nieruchomości wykazanej w deklaracji N/AT-7 za grudzień 1999r. W dniu [...]do Urzędu zgłosiła się reprezentująca podatnika Pani G. T., która nie przedłożyła jednak żadnego z dokumentów o których mowa była w wezwaniu. Zwrócić należy uwagę, iż podatnik w żaden sposób nie udowodnił, iż otrzymał w Urzędzie Skarbowym ustną informację, iż przedmiotowa sprzedaż nieruchomości opodatkowana była stawką 0%. Nawet, gdyby doszło do udzielenia takiej informacji, to jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 maja 2002 r. sygn. akt I S.A./Wr 2235/99, "błędna
6
Sygnatura akt I S.A./Wr 1712/02
informacja nie może wpływać na byt prawny zobowiązania podatkowego powstającego z mocy prawa". Strona nie zwróciła się jednocześnie do Urzędu o udzielenie informacji pisemnej w trybie art. 14 § 4 Ordynacji podatkowej, która byłaby dowodem w sprawie. Organ odwoławczy zaznaczył jednocześnie, iż także pierwsza złożona przez podatnika deklaracja VAT-7 za grudzień 1999 r. nie była sporządzona prawidłowo, gdyż przedmiotową sprzedaż nieruchomości zadeklarowano w pozycji 19 deklaracji - jako sprzedaż zwolnioną od podatku. Jak stwierdzono wyżej, była to sprzedaż opodatkowana 7% stawką podatku VAT zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2c ustawy PTU.
Odpowiadając na zarzut określenia zobowiązania podatkowego w nieprawidłowej wysokości w wyniku nieuwzględnienia podatku naliczonego w kwocie [...]nie rozliczonego przez podatnika w poprzednich okresach rozliczeniowych Izba Skarbowa stwierdziła, iż W. M. w deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 1999 r. w przeznaczonej do tego póz. 39 deklaracji nie wykazał podatku naliczonego nie rozliczonego w poprzednich okresach. Także w złożonej w dniu [...]korekcie deklaracji VAT-7 za ten miesiąc nie wykazano podatku naliczonego nie rozliczonego w poprzednich okresach. Podatnik zadeklarował jedynie podatek naliczony przy zakupach dokonanych w grudniu 1999 r. w wysokości [...]. Ponieważ jednak w wyniku stwierdzonych nieprawidłowości Urząd Skarbowy określił podatek naliczony do odliczenia w kwocie [...], a podatek należny w kwocie [...], stwierdzić należy iż prawidłowo określono zobowiązanie podatkowe za grudzień 1999 roku w kwocie [...].
Odnosząc się do zarzutu skarżącego przewlekłości postępowania Izba Skarbowa stwierdziła, iż przed wydaniem rozstrzygnięcia organy podatkowe mają obowiązek wyjaśnienia wszelkich wątpliwości i niejasności w materiale dowodowym. Ponieważ w trakcie kontroli, która miała miejsce we wrześniu 2000 r. stwierdzono, iż W. M. umowę najmu lokalu przy ul. O. [...] (umowa z dnia [...]w aktach sprawy) przeznaczonego naprowadzenie działalności gospodarczej zawarł wraz z drugim wynajmującym - W. N. prowadzącym firmę "B", natomiast w okresie od listopada 1999 r. do września 2000 r. kwotę czynszu ustaloną w tej umowie regulował w całości W. M., konieczne było ustalenie sposobu rozliczeń między
7
Sygnatura akt I S.A./Wr 1712/02
W.M. a W.N. Aby ustalić, iż strona deklarowała podatek naliczony w prawidłowej wysokości, Urząd Skarbowy był zobowiązany zbadać także, jaką część wymienionego lokalu wykorzystywał dla celów działalności gospodarczej W. N. Po wyjaśnieniu wszelkich wątpliwości, w wyniku czego stwierdzono, iż strona prawidłowo ewidencjonowała otrzymywane od wynajmującego faktury dotyczące czynszu za lokal przy ul. O. [...], postępowanie podatkowe za miesiące X, XI 1999 r. oraz m, IV, V, VI, VII, VIII oraz IX 2000 r. zostało umorzone decyzją nr [...]- jako bezprzedmiotowe.
Jednocześnie Izba Skarbowa zgodziła się z podniesionym w skardze zarzutem dotyczącym bezpodstawnego ustalenia kwoty zobowiązania dodatkowego.
W konkluzji Izba Skarbowa nie znalazła przesłanek uzasadniających żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji, podtrzymuje stanowisko w niej wyrażone i wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Powyższa skarga została wniesiona w dniu [...]do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu. Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy', w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższy zapis ustawowy uzasadnia rozpoznanie niniejszej skargi przez tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Przechodząc do oceny zasadności skargi, Sąd uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie.
Na wstępnie należy zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
8
Sygnatura akt I S.A./Wr 1712/02
Rozpatrując przedmiotową skargę Sąd zważył, iż przedmiotem sprawy jest prawidłowość określenia w zakwestionowanych decyzjach organów podatkowych kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] i kwotę zaległości w podatku od towarów i usług w wysokości [...]. W powyższej decyzji ustalono także zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] - za miesiąc grudzień 1999 r. Powyższe rozstrzygnięcie było konsekwencją przyjęcia przez organy podatkowe, iż podatnik bezpodstawnie uznał, iż sprzedaż lokalu, stanowiącego odrębną nieruchomość, jest zwolniona od podatku VAT. Organy podatkowe przyjęły jednak, iż sprzedaż obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części jest na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2c ustawy PTU opodatkowana 7% stawką podatku VAT uznały podatnik zaniżył podatek należny za miesiąc grudzień 1999r. o kwotę [...]. Zarzucono również podatnikowi zawyżenie podatku naliczonego powstałe na skutek dwukrotnego rozliczenia podatku z jednej faktury.
Odnosząc się do powyższych zarzutów, należy zważyć co następuje.
Podstawowym przedmiotem kontrowersji pomiędzy podatnikiem a organami podatkowymi jest kwestia sposobu rozumienia określenia "towar używany" w kontekście lokalu mieszkalnego i odpowiedź na pytanie, kiedy taki lokal może być uznany za towar używany i tym samym korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.
Definicję legalną pojęcia "towaru używanego" zawiera przepis art. 4 pkt 7 ustawy PTU, zgodnie z którą przez "towary używane" rozumie się przez to towar, gdy okres jego używania wyniósł co najmniej pół roku, a w przypadku budynków i budowli co najmniej 5 lat od końca roku, w którym zakończono budowę. Wykładnia językowa przytoczonej definicji legalnej pojęcia towaru używanego wskazuje, iż ustawodawca odmiennie uregulował przesłanki uznania za taki towar rzeczy ruchomych a odmiennie - budynków i budowli (w tym również części budynków, o ile maja one status nieruchomości). W odniesieniu do rzeczy ruchomych wspomniane kryterium odwołuje się do okresu używania danej rzeczy. Zasadnie przyjmuje się w orzecznictwie, że w odniesieniu do rzeczy ruchomych termin półroczny, o którym mowa w art. 4 pkt 7b ustawy z 1993 r. o VAT, biegnie od momentu ich nabycia przez podatnika. Przy tym termin ten odnosi się do każdorazowego nabycia towaru. Podatnik może nabyć rzecz jako używaną ponad 6
9
Sygnatura akt I S.A./Wr 1712/02
miesięcy u sprzedawcy, a następnie dokonać jej sprzedaży po upływie krótszym od 6 miesięcy, ale sprzedaż w takim wypadku będzie opodatkowana (por. niepubl. wyr. NSA z 21.01. 2000 r., I SA/Gd 1034/98, LEX nr 39791).
W odniesieniu do budynków i budowli (w tym także części budynków, o ile maja? one status nieruchomości) ustawodawca przyjął odmienne kryterium, uzasadniające uznanie ich za towary używane. Kryterium tym jest okres, który musi upłynąć od końca roku, w którym zakończono budowę. Okres ten winien wynosić co najmniej lat 5. Ustawodawca nie łączy statusu towarów używanych, w przypadku budynków, budowli i ich części, z okresem używania przez zbywcę, jak to bez żadnego uzasadnienia normatywnego, chcą uczynić w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe. Wprowadzanie dodatkowych, pozanormatywnych przesłanek, które mają uzasadnić istnienie obowiązku podatkowego musi być uznane za zabieg niedopuszczalny.
Skoro więc zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy PTU zwalnia się od podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego sprzedaż towarów używanych, to zasadnie podatnik uznał, iż sprzedaż lokalu mieszkalnego, w budynku którego budowę zakończono przed ponad dwudziestu laty - za zwolnioną od podatku od towarów i usług.
Kolejny zarzut /podnoszony przez podatnika dotyczy ustalenia kwoty zobowiązania dodatkowego i zasadność tego zarzutu nie była kwestionowana przez Izbę Skarbową. W tym kontekście Sąd wskazuje jedynie, iż zgodnie z art. 27 ust. 5 ustawy PTU razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zobowiązania podatkowego niższą od kwoty należnej, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określa wysokość tego zobowiązania w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zaniżenia tego zobowiązania. Zgodnie z kolei z ustępem 6 przytaczanego przepisu w razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określa kwotę zwrotu w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości
10
Sygnatura akt I S.A./Wr 1712/02
odpowiadającej 30% kwoty zawyżenia. Dotyczy to również różnicy podatku, o której mowa wart. 21 ust. 1.
Należy wszakże zważyć, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 kwietnia 1998 r. (OTK 1988/3/30) orzekł, że przepisy art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy PTU są niezgodne z art. 2 Konstytucji w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby za ten sam czyn sankcji administracyjnej określonej przez przepisy podatkowe jako dodatkowe zobowiązanie podatkowe i odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe (por. również wyrok SN z 6.01.1999 r., III RN 99/98, OSNP 1999/20/635 oraz wyrok NSA z 25.04.2001 r. MISA 236/00)
Biorąc powyższe stanowisko pod uwagę Sąd uznaje, że opisany wyżej zarzut strony skarżącej za uzasadniony.
Biorąc powyższe uchybienia organów podatkowych Sąd zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do uchylenia przedmiotowych decyzji Kolegium.
O kwestii wykonalności zakwestionowanych decyzji orzeczono zgodnie z art. 152 powołanej wyżej ustawy.
11
Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak w sentencji.