I SA/Wr 1647/04

I SA/Wr 1647/04 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-02-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Dominik /sprawozdawca/
Ireneusz Dukiel /przewodniczący/
Maria Tkacz-Rutkowska
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
art. 25 ust. 1 pkt 4 lit. a,  art. 19 ust. 3 pkt 1,  art. 10 ust. 2,  art. 25,  art. 51
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Ireneusz Dukiel Sędziowie: Sędzia WSA – Maria Tkacz-Rutkowska Asesor WSA – Dagmara Dominik (sprawozdawca) Protokolant: Paulina Wódka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2006 r. sprawy ze skargi B. T. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2000 r. I) oddala skargę; II) zasądza od Skarbu Państwa – kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz doradcy podatkowego S. M. – W. kwotę 60 zł (słownie: sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – Ś. z dnia [...]. Nr [...] określającą kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2000 r. w wysokości [...] zł.
W powołanej na wstępie decyzji organ podatkowy pierwszej instancji opodatkował stawką 22% usługę wykonania masztu reklamowego z montażem wykonaną na rzecz A Sp. z o. o. z siedzibą w W. Powyższa usługa została udokumentowana faktura nr [...] z dnia [...]. wartość netto [...] zł VAT [...] zł i zastosowano stawkę 7% wskazując symbol [...]. Organ podatkowy pierwszej instancji wskazał na regulację art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50 ze zm. zwanej dalej "ustawą o ptu"), która stanowi, że opodatkowaniu podatkiem według stawki 7% podlega sprzedaż m.in. materiałów budowlanych i usług (robót) wymienionych w załączniku nr 5 do ustawy o ptu. Zgodnie z pozycją 76 tego załącznika budowa, remont i bieżąca konserwacja budynków objętych klasyfikacją obiektów budowlanych min. ochrony zdrowia i opieki społecznej ([...]) podlega opodatkowaniu stawką 7%. Organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że przy zaliczaniu obiektów do określonej klasyfikacji KOB objętych obniżoną stawką 7% należy brać pod uwagę przeważające przeznaczenie obiektu dla celów jakim ma służyć. Wskazano także, że w przedmiotowej sprawie do obniżonej stawki podatku według KOB może wchodzić nie jeden obiekt, ale zespół budynków składających się przykładowo na inwestycję pod nazwą "przychodnia". Będzie to więc obiekt główny i obiekty pomocnicze takie jak kotłownia, czy hydrofornia oraz infrastruktura towarzysząca tej inwestycji bezpośrednio z nią związana. Decydujące kryterium zaliczenia infrastruktury towarzyszącej, pozwalające na zaliczenie jej do określonego KOB i stosowania stawki 7% jest projekt organizacyjno-techniczny potwierdzony przez organ administracji państwowej wydającej zezwolenie na budowę. Ze względu na to, ze podatnik nie przedłożył żadnych dowodów uzasadniających zastosowanie stawki 7% uznano, że wykonanie masztu reklamowego winno być opodatkowane 22% stawką podatku. Ponadto organ podatkowy pierwszej instancji zakwestionował podatek naliczony w wysokości [...] zł z faktury nr [...] z dnia [...]. dokumentującej zakup soków owocowych i wody mineralnej. Powyższy wydatek został zakwestionowany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Ś. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] w podatku dochodowym od osób fizycznych, na podstawie art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) zatem w myśl przepisu art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50 ze zm. zwanej dalej "ustawą o ptu") podatnik nie nabył prawa do odliczenia podatku naliczonego we wrześniu 2000 r. w wysokości [...] zł. Mając na uwadze powyższe organ podatkowy pierwszej instancji określił podatnikowi kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł zamiast deklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł.
W wyniku złożonego odwołania pismem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji wraz z argumentacją w niej zawartą. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie wyjaśnień podatnika ustalono, że instalowany maszt reklamowy jest budowlą wolno stojącą na terenie przyległym do przychodni i nie jest związana konstrukcyjnie z budynkiem przychodni. Wskazano, że instalacja masztu reklamowego, jako obiektu wolno stojącego na terenie przyległym do przychodni, nie może być uznana jako obiekt towarzyszący czy pomocniczy przychodni zdrowia.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie określonych w nich kwot. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż zaskarżona decyzja podjęta została bez uwzględnienia wszystkich wyjaśnień skarżącego oraz w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego oraz bez analizowania znanej Urzędowi trudnej sytuacji materialnej oraz osobistej podatnika.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, iż na bezzasadność zarzutu naruszenia zasady współżycia społecznego, powołując się na art. 84 Konstytucji RP. Podniesiono także, że powołana przez stronę skarżącą trudna sytuacja materialna nie ma wpływu na określenie wysokości należnego podatku ale niewątpliwie będzie uwzględniona w trakcie postępowania w zakresie umorzenia kwoty podatku wynikającego z zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna.
Na wstępie należy zauważyć, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i formalnym. Natomiast poza zakresem kompetencji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest umarzanie kwot zaległości podatkowych. Przeprowadzając zatem kontrolę legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, iż nie narusza ona prawa procesowego, ani prawa materialnego.
Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o ptu opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki 7% podlega sprzedaż m.in. materiałów budowlanych i usług (robót) wymienionych w załączniku nr 5 do ustawy o ptu. Pozycja 76 powołanego załącznika do takich usług zalicza budowę, remont i bieżącą konserwację budynków min. ochrony zdrowia i opieki społecznej (KOB 15). Niektóre z terminów dotyczących rodzajów czynności wykonywanych w budownictwie zostały zdefiniowane dla potrzeb podatku od towarów i usług w samej ustawie i w przepisach wykonanych wydanych na podstawie art. 51 ustawy, ale na gruncie odrębnych przepisów należy szukać definicji m.in. budynku. Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126) pod pojęciem budynku należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast art. 3 pkt 1 lit. a ww. ustawy wskazuje, że obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Ustawa Prawo budowlane definiuje także w art. 3 pkt 3 pojęcie budowli rozumianej jako każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, estakady, tunele, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy uznać za trafne rozważania organu odwoławczego na temat pojęcia budynku ochrony zdrowia i opieki społecznej rozumianego jako obiekt główny, towarzyszące mu obiekty pomocnicze np.: kotłownia, czy hydrofornia oraz infrastruktura techniczna bezpośrednio z nim związana. Istotnym jest, aby tak rozumiany budynek służył ochronie zdrowia i opiece społecznej. Prawidłowo zatem wywiedziono, że instalowany maszt reklamowy jest budowlą wolno stojącą na terenie przyległym do przychodni. Budowla ta nie jest związana konstrukcyjnie z budynkiem przychodni i nie może być uznana jako obiekt towarzyszący czy pomocniczy przychodni zdrowia. Sąd podziela powyższy pogląd wskazując, iż budowla taka miała charakter reklamowy. Reasumując, organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że z uwagi na przedmiot wykonanej usługi, skarżący niewłaściwie zastosował preferencyjną stawkę podatkową, ponieważ zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o ptu usługa podlega opodatkowaniu stawką podstawową tj. w wysokości 22%.
Ponadto art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o ptu stanowi, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Z powyższego przepisu wynika, iż przesłanką obniżenia podatku należnego o podatek naliczony jest uprzednie zaliczenie tychże wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Skoro w przedmiotowej sprawie organ podatkowy pierwszej instancji decyzją z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych zakwestionował zakwalifikowanie spornych wydatków jako kosztu uzyskania przychodów, a strona nie kwestionowała ww. decyzji, zatem zasadnie organy podatkowe odmówiły odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o ptu.
Zasadnie także organ odwoławczy wskazał, iż podniesione w skardze okoliczności trudnej sytuacji materialnej czy osobistej podatnika nie mają wpływu na określenie wysokości należnego podatku, lecz mogą być uwzględnione w postępowaniu w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej.
Poczynione uwagi nakazały uznać, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. nie narusza prawa, co czyni skargę nieuzasadnioną i spowodowało konieczność jej oddalenia na podstawie art. 151 p.s.a. Z uwagi na przyznanie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.s.a. prawa pomocy w zakresie całkowitym: zwolnienia z kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego, Sąd orzekł o wynagrodzeniu doradcy podatkowego na podstawie art. 250 p.s.a. oraz art. 41b ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 86 ze zm.) i § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075).