I SA/Wr 162/23

I SA/Wr 162/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-08-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Iwona Solatycka /sprawozdawca/
Jarosław Horobiowski
Marta Semiczek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 109/24 - Postanowienie NSA z 2024-04-18
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 162
art. 2 ust. 1 pkt 3,  art. 1a ust. 1 pkt 3,  art. 1a ust. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marta Semiczek, Sędziowie SWSA Jarosław Horobiowski, AWSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi Gminy C. na interpretację indywidualną Wójta Gminy C. z dnia 2 lutego 2023 r. nr FP.3201.1.2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Gminy C. (dalej jako Wnioskodawca, Podatnik, Skarżący, Gmina) jest wydana przez Wójta Gminy C. (dalej jako Wójt, organ interpretacyjny) w dniu 2 lutego 2023 r. nr FP.3201.1.2023 interpretacją indywidualna przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości, w której Wójt uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.
W dniu 13 grudnia 2022 r. Strona zwróciła się do Wójta z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego w jej indywidualnej sprawie.
Wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny:
Gmina jest właścicielem obiektów infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, w skład której wchodzą sieci wodociągowe i kanalizacyjne, studnie, ujęcia wody, hydrofornie, zbiorniki wyrównawcze, oczyszczalnie ścieków i inne urządzenia wykorzystywane do gospodarki wodnościekowej (dalej: Infrastruktura).
Działając na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej, ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, Gmina wykonuje zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb mieszkańców Gminy w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. W ramach tychże zadań, Gmina w szczególności prowadzi działalność polegającą na zbiorowym dostarczaniu wody i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.
Od roku 2020 Infrastruktura jest przez Gminę zwolniona z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie uchwały nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...] października 2019 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości i zwolnień w tym podatku (dalej: Uchwała). Zgodnie z § 3 przedmiotowej Uchwały, zwalnia się od podatku od nieruchomości budowie, budynki lub ich części służące zaopatrzeniu w wodę oraz odprowadzaniu ścieków
Ponadto, w latach 2017-2019 Infrastruktura była zwolniona z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie uchwały nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...] listopada 2016 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości i zwolnień w tym podatku (§ 3 przedmiotowej uchwały).
Deklaracje na podatek od nieruchomości obejmujące Infrastrukturę są składane przez Gminę. Administratorem Infrastruktury jest natomiast Zakład Wodociągów i Kanalizacji w C. (dalej: ZWiK, Zakład).
Na mocy Uchwały Rady Gminy w C. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. powołującej Zakład Wodociągów i Kanalizacji w C., zmienionej uchwałami nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. i nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r., ZWiK, będący zakładem budżetowym Gminy, wykonuje zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb mieszkańców Gminy w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych.
Na terenie Gminy obowiązuje od 1 października 2022 r. taryfa za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na lata 2022-2025 (dalej: Taryfa 2022-2025).
Zgodnie z treścią "Uzasadnienia wniosku o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków" (dalej: Uzasadnienie) stanowiącego załącznik nr 2 wniosku o zatwierdzenie Taryfy 2022-2025:
• Przewiduje się, że przychody uzyskane w oparciu o wnioskowaną taryfę pokryją planowany poziom kosztów zaopatrzenia w wodę. Powyższa sytuacja pozwoli na utrzymanie usługi zaopatrzenia w wodę w okresie stosowania przyjętej taryfy [pkt 4 Uzasadnienia]
• Przewiduje się, że przychody uzyskane w oparciu o wnioskowaną taryfę pokryją planowany poziom kosztów odprowadzania ścieków. Powyższa sytuacja pozwoli na utrzymanie ceny usługi odprowadzania ścieków w okresie stosowania przyjętej taryfy, [pkt 4 Uzasadnienia]
• Przedstawione taryfy zawierają tylko niezbędne koszty prowadzenia działalności oraz pozwolą kontynuować proces systematycznej modernizacji urządzeń wodno-kanalizacyjnych wchodzących w skład majątku zakładu, [pkt 5 Uzasadnienia]
Zgodnie natomiast z tabelą "C - Ustalenie poziomu niezbędnych przychodów" zawartą w uzasadnieniu przewidywana marża zysku w tymże okresie została ustalona na poziomie zerowym.
Ponadto, z treści tabel alokacji zamieszczonych we wnioskach taryfowych dotyczących taryf obowiązujących od 1 stycznia 2017 r. do dnia 30 września 2022 r. (dalej: Taryfy 2017-2022) wynika również, że nie założono marży zysku w tymże okresie.
Z powyższych zapisów uzasadnień wniosków taryfowych jednoznacznie wynika, iż intencją Gminy / Zakładu nie jest osiąganie zysku z tytułu realizacji zadań w zakresie zaopatrywania mieszkańców w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków przy wykorzystaniu Infrastruktury. Wszelkie przychody przewidziane w taryfach obowiązujących od roku 2017 służyły I służą bowiem wyłącznie do pokrycia kosztów związanych z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb Gminy, tj. przede wszystkim wydatków koniecznych na utrzymanie i eksploatację Infrastruktury.
Wobec powyższego. Wnioskodawca zwraca się z następującym pytaniem:
Czy w opisanym stanie faktycznym, budowle wchodzące w skład Infrastruktury, będące własnością Gminy, administrowane przez Zakład, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym czy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2022, poz. 1452 ze zm.) dalej u.p.o.l.?
W odniesieniu do przedstawionego pytania Wnioskodawca wskazał następujące stanowisko:
W ocenie Wnioskodawcy, budowle wchodzące w skład Infrastruktury będące własnością Gminy, administrowane przez Zakład, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wobec niezarobkowego charakteru działalności Gminy.
W skarżonej interpretacji indywidualnej organ interpretacyjny uznał stanowisko Gminy za nieprawidłowe.
W opisanym we Wniosku stanie faktycznym Wnioskodawca za pośrednictwem Zakładu prowadzi działalność w zakresie zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków na podstawie ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2020 r., poz. 2028 ze zm.)
Nie ulega zatem wątpliwości, że przedmiotowa działalność wykonywana przez Zakład w imieniu i na rzecz Gminy jest działalnością zorganizowaną i wykonywaną w sposób ciągły. Nie kwestionuje tego również sam Wnioskodawca.
Ponadto, wskazać należy, że zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2020 r., poz. 2028 ze m.) taryfa, na podstawie której prowadzona jest przedmiotowa działalność, musi uwzględniać niezbędne przychody, o których mowa w art. 2 ust 2 rzeczonej ustawy, tj. m. in. przychody na pokrycie uzasadnionych kosztów, związanych z ujęciem i poborem wody, eksploatacją, utrzymaniem i rozbudową urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, oraz osiągnięcie zysku.
Jakkolwiek zgodnie z przedstawionym przez Wnioskodawcę stanem faktycznym w taryfie dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków obowiązującej w latach 2022- 2025 oraz w poprzedzających ją Taryfach 2017-2022 nie założono marży zysku, to zdaniem organu interpretacyjnego, nie wyklucza to potencjalnej możliwości osiągnięcia zysku w bieżącym bądź przyszłych okresach rozliczeniowych.
Tym samym, w ocenie Wójta, to właśnie potencjalna możliwość osiągnięcia dochodów przez Wnioskodawcę / ZWiK przesądza o tym, że prowadzona przez niego działalność ma charakter zarobkowy.
W konsekwencji, zdaniem Wójta Gminy C., opisana przez Wnioskodawcę we Wniosku działalność spełnia wszystkie przesłanki umożliwiające zaklasyfikowanie jej jako działalności gospodarczej, w myśl ustawy Prawo przedsiębiorców, a co za tym idzie, również ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wójta, wszystkie należące do Gminy budowle wchodzące w skład Infrastruktury administrowane przez Zakład uznać należy za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Tym samym, zdaniem organu, w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. (sygn. SK 39/19), budowle infrastruktury uznać należy za związane z prowadzaniem działalności gospodarczej i tym samym podlegające opodatkowaniu podatkiem do nieruchomości.
W tym stanie rzeczy Wójt Gminy C. uznaje za nieprawidłowe stanowisko Strony, zgodnie z którym budowle wchodzące w skład Infrastruktury, będące własnością Gminy, administrowane przez Zakład, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Powyższa interpretacja została zaskarżona przez Wnioskodawcę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
W skardze podniesiono następujące zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego: tj. art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust 1 pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2021 poz. 162 ze zm.) dalej UPP, poprzez dokonanie błędnej wykładni przepisów polegającej na uznaniu, że budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, będące własnością Gminy, administrowane przez Zakład , służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody oraz zbiorowego odprowadzania ścieków (dalej: "Infrastruktura") związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
W uzasadnieniu wniosku Strona przedstawiła przebieg postępowania interpretacyjnego oraz własne stanowisko w sprawie, wskazując, że warunkiem uznania konkretnej aktywności za działalność gospodarczą koniecznej jest, aby podmiot ją prowadzący wykonywał ją z jednoczesnym zamiarem wypracowania (osiągnięcia) zysku. W przekonaniu Strony, w przedmiotowej sprawie taka okoliczność nie występuje. Skarżący podkreślił bowiem, że Gmina realizuje za pośrednictwem Zakładu zadania własne Gminy w zakresie zaopatrywania mieszkańców w wodę oraz odbioru i oczyszczania ścieków. Ponadto, działalność ta jest prowadzona w oparciu o Taryfę, w której określone zostały przychody i koszty ww. działalności. Taryfa nie przewiduje zysku po stronie ZWiK / Gminy.
Na poparcie swojego stanowiska Skarżący przywołał wyroki sądów administracyjnych zapadłe w podobnych, w przekonaniu Skarżącego, sprawach. Ponadto, w ocenie Skarżącego, jego stanowisko potwierdza również wyroku Trybunału Konstytucyjnego (dalej: "TK") z dnia 24 lutego 2021 r. o sygn. SK 39/19 (dalej: "Wyrok TK"). Tym samym, w ocenie Skarżącego, skoro nie jest wykorzystywana przez Skarżącego do prowadzenia działalności gospodarczej, to również w świetle Wyroku TK ( uznać ją należy za niezwiązaną z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W odpowiedzi na skargę Wójt, wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko z zaskarżonej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje.
Na wstępie wskazać trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast na mocy art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach [...] (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ponadto stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd podkreśla przy tym zasady kontroli legalności indywidualnych interpretacji prawa podatkowego. Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.
Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do określenia, czy w stanie faktycznym, przedstawionym we wniosku o interpretację przepisów prawa podatkowego, budowle wchodzące w skład Infrastruktury, będące własnością Gminy, administrowane przez ZWiK i służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym czy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Co do zasady pomiędzy organem a Wnioskodawcą nie ma sporu, że prowadzona działalność w zakresie zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków, jest działalnością zorganizowaną, wykonywaną we własnym imieniu i w sposób ciągły. Zdaniem Gminy, wobec faktu stosowania zerowej marży, nie spełnia ona jednak definicji działalności gospodarczej z uwagi na niezarobkowy charakter. Natomiast zdaniem organu, potencjalna możliwość osiągnięcia dochodów przez Wnioskodawcę / ZWiK przesądza o tym, że prowadzona działalność ma charakter zarobkowy.
W ocenie Wnioskodawcy, budowle wchodzące w skład Infrastruktury będące własnością Gminy, administrowane przez Zakład, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wobec niezarobkowego charakteru działalności Gminy.
W myśl z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., użyte w powołanym akcie określenia oznaczają: grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 14 lutego 2021 r., SK 39/19 orzekł, że przytoczony ostatnio przepis rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji RP. W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych wskazano, ze przez działalność gospodarczą należy rozumieć - działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162 i 2105 oraz z 2022 r. poz. 24, 974 i 1570);
Zgodnie z art. 3 UPP, działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły.
Natomiast, działalność w zakresie zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków jest opisana w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 2 tej ustawy niezbędne przychody - wartość przychodów w danym roku obrachunkowym, zapewniających ciągłość zbiorowego zaopatrzenia w wodę odpowiedniej jakości i ilości i zbiorowego odprowadzania ścieków, które przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne powinno osiągnąć na pokrycie uzasadnionych kosztów, związanych z ujęciem i poborem wody, eksploatacją, utrzymaniem i rozbudową urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, oraz osiągnięcie zysku. Zatem ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, przewiduje osiągnięcie zysku w związku z prowadzeniem tej działalności. Zdaniem Sądu okoliczność, ustalenia zerowej marży, w stanie faktycznym sprawy, nie ma więc znaczenia przy kwalifikacji prawnej spornych nieruchomości. Wskazać bowiem należy, że istnieje potencjalna możliwość osiągania zysków, zatem rezygnacja z ich osiągania jest jedynie wolą Strony. Nie zmienia to jednak charakteru prowadzonej działalności. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, działalność ta ma charakter zarobkowy. Nie jest działalnością charytatywną, społeczną, kulturalną i inną (określaną mianem non profit). Zdaniem Sądu zatem, również w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. (sygn. SK 39/19), budowle infrastruktury uznać należy za związane z prowadzaniem działalności gospodarczej i tym samym podlegające opodatkowaniu podatkiem do nieruchomości.
Dodatkowym argumentem wspierającym stanowisko Organu jest fakt, że działalność w sferze wodno-kanalizacyjnej, niezależnie od formy prawnej, w jakiej jest ona wykonywana (tj. samodzielnie poprzez zakład budżetowy/ jednostkę budżetową, czy też poprzez odrębny podmiot – spółkę komunalną), jest objęta podatkiem VAT (np. wyroki NSA z dnia: 19 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 425/18, sygn. akt I FSK 1448/18, sygn. akt I FSK 715/18, sygn. akt I FSK 794/18, sygn. akt I FSK 1532/18, sygn. akt I FSK 425/18, z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt I FSK 2094/18, z dnia 15 marca 2019 r., sygn. akt I FSK 701/18, z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. akt I FSK 411/18, z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 1391/18, z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 444/18 i sygn. akt I FSK 1662/18).
W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia prawa materialnego: art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust 1 pkt 4 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców.
Organ dokonał prawidłowej wykładni wskazanych przepisów i w rezultacie zasadnie uznał, że budowle wchodzące w skład Infrastruktury, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej, i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Analogiczne stanowisko w podobnym stanie faktycznym zajął Wojewódzki Sad Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 9 listopada 202 r. sygn. akt: I SA/Ol 443/22. Naczelny Sad Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 czerwca 2023 r. sygn. akt: III FSK 246/23 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku. Sąd w niniejszym składzie podziela w całości poglądy wyrażone w ww. wyrokach, powołując się na nie w uzasadnieniu, jak wyżej.
Mając powyższe na uwadze, Sąd nie podzielił zarzutów skargi. Skarga jako bezzasadna, po myśli art. 151 p.p.s.a., podlegała oddaleniu.