I SA/Wr 162/19

I SA/Wr 162/19 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2019-08-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-02-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Daria Gawlak-Nowakowska /przewodniczący/
Jadwiga Danuta Mróz
Maria Tkacz-Rutkowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
II FSK 1066/22 - Wyrok NSA z 2022-12-01
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej~Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
*Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 800
art. 165a par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant specjalista Aleksandra Połaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi A. spółki z o.o. z siedzibą w O. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dot. podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 października 2018 r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz A. spółki z o.o. z siedzibą w O. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) z 19 grudnia 2018 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie tego samego organu z 9 października 2018 r. nr [...] , którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku A. spółki z o.o. z siedzibą w O. z 22 sierpnia 2018 r. (data wpływu do organu 24.08.2018 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej) dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych dowodami przechowywanymi w formie elektronicznej.
Z akt sprawy wynika następujący stan sprawy:
A. spółka z o.o. z siedzibą w O. (dalej: Spółka, Wnioskodawca, Skarżąca) pismem z 22 sierpnia 2018 r. wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych dowodami przechowywanymi w formie elektronicznej.
Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Spółka ponosi wydatki związane z podstawową działalnością, np. zakup środków trwałych, materiałów produkcyjnych itp. Ponadto Spółka zatrudnia pracowników, którzy ponoszą różnego rodzaju wydatki służbowe (w trakcie krajowych i zagranicznych podróży służbowych), podlegające rozliczeniu, zgodnie z obowiązującą w Spółce polityką kosztów. W Spółce funkcjonuje procedura elektronicznego archiwizowania faktur zakupowych (dokumentujących poniesienie przez Spółkę innych wydatków niże wydatki służbowe pracowników). Zgodnie z tą procedurą w momencie wpływu do Spółki faktury (w formie papierowej), dotyczącej transakcji zakupowej nanoszona jest na niej informacja o dacie wpływu do Spółki. Następnie pracownik Spółki skanuje tę fakturę, co wiąże się z automatycznym jej importem do systemu dedykowanego do przechowywania faktur. Po weryfikacji i zatwierdzeniu faktury są one przekazywane do Systemu SAP. Po przesłaniu faktury do Systemu SAP nie ma możliwości ingerowania w jej treść, ani jej usunięcia. Faktury w tym Systemie są przechowywane przez okres wymagany przez przepisy prawa podatkowego. Wersja papierowa faktur jest także przechowywana przez Spółkę. Obecnie Spółka rozważa rezygnacje z przechowywania faktur w wersji papierowej. Faktury te po zarchiwizowaniu w opisany wyżej sposób będą niszczone.
Odnośnie rozliczenia wydatków służbowych, Spółka planuje wdrożyć system rozliczania oparty na elektronicznym obiegu dokumentów. Pracownik będzie tworzył raport poniesionych w danym okresie wydatków służbowych, wprowadzi do systemu skan lub zdjęcie dokumentu w jednym z akceptowanych formatów i dołączy go do tworzonego w systemie Raportu. Raport będzie akceptowany przez pracownika i przesyłany do zatwierdzenia przez przełożonego lub wyznaczoną osobę. Po przesłaniu Raportu do zatwierdzenia, pracownik ani inna osoby nie będą miały możliwości usunięcia dokumentu z systemu, ani ingerowania w jego treść. Dokument będzie przechowywany w formie elektronicznej w formacie, który uniemożliwia jego modyfikację.
Dokumenty będą przechowywane na serwerach, które mogą znajdować się poza terytorium Polski. W przypadku potencjalnej kontroli Spółka będzie w stanie zapewnić pełny i bezzwłoczny dostęp do dokumentów i faktur przechowywanych w wersji elektronicznej.
Na gruncie tak opisanego zdarzenia przyszłego Spółka zapytała:
Czy w sytuacji poniesienia przez Spółkę wydatków (spełniających wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2343 ze zm. – dalej: u.p.d.p. warunki uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu), w przypadku których dokumenty księgowe (ujmowane w ewidencji, o której mowa w art. 9 ust. 1 u.p.d.p.) poświadczające ich poniesienie będą przechowywane jedynie w formie elektronicznej, podczas gdy zgodnie z procedurami opisanymi w opisie zdarzenia przyszłego ich wersje papierowe zostaną zniszczone, Spółka będzie uprawniona do zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów ?
Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie, Spółka stwierdziła, że u.p.d.p. nie regulują wymogów formalnych dotyczących prawidłowego dokumentowania wydatków, które stanowią koszty uzyskania przychodów. Obowiązek właściwego dokumentowania wynika z art. 9 ust. 1 u.p.d.p., przepis ten odsyła w tym zakresie do ustawy o rachunkowości. Zdaniem Spółki jeśli dowód księgowy jest wystarczający do zaewidencjonowania w księgach rachunkowych to będzie też wystarczającym dokumentem dla celów rozpoznania kosztów podatkowych na gruncie u.p.d.p. przy założeniu, że pozostałe warunki wskazane w art. 15 ust. 1 u.p.d.p. zostały spełnione.
Dyrektor KIS, po analizie zdarzenia przyszłego przedstawionego w ww. wniosku Spółki, postanowieniem z 9 października 2018 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej. Powołał przepis art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t,j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 800 – dalej: O.p.) i stwierdził, że wnioskodawca ma prawo do uzyskania od organu podatkowego interpretacji indywidualnej w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej. Dalej powołał przepisy art. 3 pkt 1 i pkt 2 O.p. zawierające legalną definicję ustaw podatkowych i przepisów prawa podatkowego, a także przepisy art. 14 § 2a, § 3 O.p. i art. 14c § 1 tej ustawy. Z przywołanych przepisów wywiódł, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy, dokonana na gruncie przepisów prawa podatkowego.
Następnie stwierdził, że wniosek Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków udokumentowanych dowodami przechowywanymi w formie elektronicznej, a u.p.d.p. w żadnym miejscu nie odnosi się do kwestii sposobu przechowywania dokumentów księgowych. Przepis art. 9 ust. 1 u.p.d.p zobowiązujący podatników do prowadzenia ewidencji rachunkowej odwołuje się do odrębnych przepisów, tj. do przepisów ustawy z 20 września 1994 r. o rachunkowości (t.j: Dz. U. z 2018 r., poz. 395 ze zm. ). Przepisy ustawy o rachunkowości nie są przepisami podatkowym, zatem Dyrektor KIS nie jest uprawniony do ich interpretowania. Ponadto w ocenie Dyrektora KIS treścią pytania Spółki nie jest zagadnienie związane za przedmiotem, podmiotem, powstaniem zobowiązania podatkowego, podstawą opodatkowania, rozliczeniem podatku, ale zagadnienie techniczne związane ze sposobem, systemem/procedurą otrzymania, archiwizowania i przetwarzania dokumentów w formie elektronicznej, wymagające dokonania oceny przedstawionej we wniosku procedury w kategoriach dowodów, o których mowa w przepisach działu IV Ordynacji podatkowej, dotyczącego postępowania podatkowego i regulujących uprawnienia organów podatkowych podczas prowadzenia postępowania podatkowego lub kontroli. Przedstawione pytanie nie jest zatem zagadnieniem mogącym być przedmiotem wydanie interpretacji w zakresie przepisów prawa podatkowego, której podstawowym celem jest wyjaśnienie sytuacji prawnopodatkowej Spółki, dlatego też interpretacja wydana w zakresie problemu, którego dotyczy zapytanie, nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego dla Spółki w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, ale byłaby oceną materiału dowodowego do czego organ interpretacyjny nie jest uprawniony.
W związku z powyższym Dyrektor KIS nie może dokonać oceny przedstawionego we wniosku stanowiska, gdyż wykraczałoby to poza zakreślone przez ustawodawcę ramy tego postępowania.
W zażaleniu Spółka zarzuciła naruszenie:
1) art. 14b §1, art. 14b § 2a oraz art. 3 ust. 2 O.p. w zw. z art. 165a §1 i art. 14h O.p. przez bezpodstawną odmowę wydania interpretacji indywidualnej, polegającą na przyjęciu, że przedstawione we wniosku zapytanie nie odnosiło się do zagadnienia mogącego być przedmiotem interpretacji, podczas gdy istotą zapytania Spółki była wykładnia przepisów prawa materialnego, które podlegają merytorycznej ocenia organu interpretacyjnego, tj. art. 15 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 u.p.d.p. Dyrektor KIS zatem błędnie uznał, że zapytanie dotyczyło przepisów regulujących właściwość oraz uprawniania i obowiązku organów podatkowych w myśl art. 14b § 2a O.p., które nie mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej;
2) art. 121 § 1 w zw. z art. 165a § 1 O.p. przez odmowę wszczęcia na wniosek Spółki postępowania zmierzającego do wydania interpretacji indywidualnej i stwierdzenia, że wydana we wnioskowanym zakresie interpretacji nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych, w zakresie opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego, lecz byłaby oceną materiału dowodowego, do czego organ interpretacyjny nie jest uprawniony.
Dyrektor KIS, działając jako organ odwoławczy, utrzymał w mocy postanowienie, które wydał jako organ pierwszej instancji, w całości przywołując argumentację przedstawioną w postanowieniu wydanym w pierwszej instancji. Stwierdził, że istotą wniosku nie jest interpretacja przepisów wskazanych przez Spółkę (art. 15 ust. 1 i art. 9 ust. 1 u.p.d.p.), ale uprawnienie do zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków, w przypadku których dokumenty księgowe poświadczające ich poniesienie będą przechowywane jedynie w formie elektronicznej. Stosownie zaś do art. 14b § 2a O.p. ocena dokumentów źródłowych możliwa jest tylko w ramach postępowania podatkowego lub kontrolnego i stanowi uprawnienie organu prowadzącego takie postępowanie.
Zauważył ponadto, że przywołanie przez normę prawa podatkowego instytucji uregulowanej w innych gałęziach prawa (np. prawie bilansowym) nie oznacza, że instytucje te stają się prawem podatkowym. Analiza przepisów ustawy o rachunkowości nie mieści się w ramach określonych w art. 14b §1 O.p. Prawidłowo zatem odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, na podstawi art. 165a §1 O.p. w zw. z art. 14h tej ustawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka, wnosząc o uchylenie postanowień wydanych w obu instancjach oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzuciła naruszenie przepisów:
1) art. 14b § 1 O.p. przez niewydanie interpretacji indywidualnej na wniosek Spółki, podczas gdy wniosek spełniał wszystkie warunki formalne określone w art. 14b § 2, § 3 i § 4 O.p., jak również nie zachodziły negatywne przesłanki do wydania takiej interpretacji, określone w art. 14b § 2a, § 5, § 5a O.p., w związku z czym organ był zobowiązany do wydania interpretacji;
2) art. 165a § 1 O.p. w zw. z art. 14h tej ustawy poprzez odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej poprzez przyjęcie, że zachodzą przeszkody uniemożliwiające wszczęcie tego postępowania i rozpoznanie wniosku w sposób merytoryczny, tj. że "przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego" oraz że " przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym, co do którego Dyrektor KIS wydaje interpretacje indywidualne", podczas gdy względem wniosku nie wystąpiły przyczyny, z powodu których postępowanie nie mogło być wszczęte, a tym samym zaskarżony przepis nie miał zastosowania;
3) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w związku za pominięciem przez organ pozytywnej dla Spółki linii orzeczniczej oraz oparcie swojego stanowiska na orzeczeniach negatywnych dla Spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 §1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Skarga jest uzasadniona.
Przedmiotem sporu jest odmowa wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej.
Skarżąca zapytała Dyrektora KIS, czy będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych skanami faktur zakupowych, które będą przechowywane przez Spółkę jedynie w wersji elektronicznej, zgodnie z warunkami opisanymi we wniosku, przy założeniu spełnienia ogólnych warunków, o których mowa art. 15 ust. 1 u.p.d.p.
Organ interpretacyjny uznał, że przedmiot wniosku o interpretację podatkową jest przeszkodą do jej wydania, co wynika z art. 14b § 2a O.p. Zdaniem Dyrektora KIS żądanie oceny stanowiska Skarżącej nie mieści się we właściwości rzeczowej organu interpretacyjnego. Jest to zakres kompetencji organu podatkowego realizowany w toku postępowania podatkowego, bowiem ocena stanowiska Skarżącej wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego i oceny dowodowej. W konsekwencji uznał, że okoliczności te spełniają przesłanki odmowy wszczęcia postępowania interpretacyjnego wynikające z art. 165a § 1 w związku z art. 14h O.p.
W ocenie Sądu, organ interpretacyjny błędnie przyjął, że zagadnienie prawne przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej mieści się w kategorii spraw, wskazanych w art. 14b § 2a O.p., a przez to postępowanie z wniosku Skarżącej nie mogło być wszczęte.
Organ interpretacyjny niewłaściwie zidentyfikował zagadnienie prawne podlegające ocenie. Skarżącej chodzi o wyjaśnienie czy opisana we wniosku forma dokumentowania wydatków pozwala na zakwalifikowanie tak udokumentowanych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, stosownie do art. 15 ust. 1 w związku art. 9 ust. 1 u.p.d.p. Skarżąca, co ma istotne znaczenie w sprawie, wyraźnie zastrzegła, że spełnione są ogólne warunki, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.p., pozwalające na uznanie wydatków za koszt uzyskania przychodów. Taki zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej potwierdza, zdaniem Sądu, wskazanie we wniosku przepisów art. 15 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 u.p.d.p. i odwołanie się do tych przepisów w części stanowiącej uzasadnienie stanowiska Skarżącej.
Wbrew zawartym w zaskarżonym postanowieniu twierdzeniom Dyrektora KIS, do oceny prawidłowości stanowiska Skarżącej nie było konieczne prowadzenia postępowania, mającego na celu ustalenie czy poniesione wydatki spełniają ogólne warunki z art. 15 ust. 1 u.p.d.p. pozwalające na uznanie wydatku za koszt podatkowy (wydatek poniesiony w celu uzyskania przychodów ze źródła przychodu, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, wydatek poniesiony przez podatnika w sposób definitywny, wydatek który nie znajduje się w katalogu wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.p.). Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika bowiem wprost, że chodzi wyłącznie o wydatki spełniające ww. warunki, a wątpliwości Skarżącej sprowadzają się wyłącznie do formy dokumentowania wydatków w kontekście art. 9 ust. 1 u.p.d.p., przy założeniu, że wszystkie warunki z art. 15 ust. 1 tej ustawy są spełnione.
Wydanie interpretacji indywidualnej co do ww. zagadnienia prawnego – wbrew twierdzeniom Dyrektora KIS - nie skutkowałoby naruszeniem przez Dyrektora KIS przepisu art. 14b § 2a O.p. Brak bowiem podstaw do przyjęcia, że organ interpretacyjny został postawiony w sytuacji naruszenia właściwości rzeczowej. Zgodnie z art. 14b § 2a O.p. przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych. Pytanie Skarżącej – jak już wskazano - dotyczy wyłącznie formy dokumentowania wydatków (skany faktur, zdjęcia faktur rachunków) i przechowywania takich dowodów poniesienia wydatków. Ocena, czy opisana we wniosku o wydanie interpretacji forma przechowywania dokumentów odpowiada wymogom dokumentacji podatkowej, które wynikają z art. 9 ust. 1 u.p.d.p. i ostatecznie pozwalają na zastosowanie art. 15 ust. 1 u.p.d.p. - wbrew argumentacji Dyrektora KIS - nie wymaga prowadzenia postępowania dowodowego, zastrzeżonego do ustawowych kompetencji (w ramach właściwości rzeczowej) innego organu podatkowego. Nie wymaga bowiem badania, czego dany wydatek dotyczy i jaki jest jego związek z przychodami Spółki, zabezpieczeniem i utrzymaniem źródła przychodów.
Zdaniem Sądu, wydana na wniosek Spółki interpretacja indywidualna odnosiłaby się do oceny czy opisany we wniosku sposób dokumentowania poniesionych wydatków (skany faktur, fotografie faktur, rachunków a nie faktury papierowe) umożliwia uznanie, że wydatki zostały prawidłowo udokumentowane i możliwe jest zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów, jeśli spełniają pozostałe warunki wskazane w art. 15 ust. 1 u.p.d.p. Zagadnieniem prawnym wymagającym wyjaśnienia nie jest więc zakwalifikowanie konkretnych wydatków do kosztów podatkowych. Skarżąca wskazuje, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie rozstrzygają przedstawionego przez nią zagadnienia w sposób dla niej jasny i niewątpliwy. Jest to wystarczająca przesłanka wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, tym bardziej, że zakres przedmiotowy tego zagadnienia nie wykracza poza właściwość rzeczową Dyrektora KIS.
Zauważyć przy tym trzeba, że ocena, czy opisana we wniosku o wydanie interpretacji forma dokumentu księgowego (skan faktury potwierdzającej zakup) spełnia wymogi dokumentacji podatkowej, nie jest kwestią czysto techniczną, lecz ma znaczenie prawnopodatkowe. Zakwalifikowanie wydatku do kosztów uzyskania przychodu zależy bowiem także od jego prawidłowego udokumentowania w rozumieniu formy dokumentu księgowego. Jak już Sąd wskazał, nie jest to zagadnienie wymagające dowodzenia, lecz - jak podnosi Skarżąca - wyjaśnienia rozumienia przepisu art. 9 ust. 1 u.p.d.p. i odpowiednich przepisów ustawy o rachunkowości w związku z art. 15 ust. 1 u.p.d.p. Przy czym nie budzi wątpliwości, że skoro z art. 9 ust. 1 u.p.d.p. wynika, że podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych obowiązani są do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości podatku (straty), podstawy opodatkowania i należnego podatku za rok podatkowy, to ocena prawidłowości stosowania tych odrębnych przepisów – w niniejszej sprawie ustawy o rachunkowości – ma znaczenie dla prawnopodatkowej kwalifikację zdarzeń, z zaistnieniem których ustawa podatkowa wiąże powinność przymusowego świadczenia pieniężnego. Regulacje zawarte w tych odrębnych przepisach podlegają zatem wykładni w toku postępowania interpretacyjnego, o tyle, o ile wpływają na interpretację przepisów prawa podatkowego. Skarżąca mogła zatem w sposób uzasadniony oczekiwać odpowiedzi na pytanie, czy wydatek udokumentowany w formie dokumentu elektronicznego (faktury, fotografii faktury lub rachunku), będzie prawidłowo dokumentował wydatek stanowiący koszt uzyskania przychodów. Ponieważ pytanie, zawarte we wniosku o wydanie interpretacji, zawiera założenie, że wydatek ten spełnia wszystkie warunki art. 15 ust. 1 u.p.d.p., to interpretacja indywidualna nie odnosiłaby się do oceny zgodności przedstawionego stanu faktycznego z rzeczywistością, ale wyłącznie do oceny o charakterze prawnopodatkowym (por. wyrok NSA z dnia 15.03.2017 r., sygn. akt II FSK 475/15, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7.12. 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 996/17 oraz WSA we Wrocławiu z dnia 8.11.2018 r. sygn. akt I SA/Wr 837/18 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena w zakresie prawidłowości dokumentowania wydatków zakupowych przez Spółkę (tj. skanami faktur, fakturami papierowymi) w kontekście prawa do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów ma też walor gwarancyjny dla Spółki.
Wszystko to powoduje, że zdaniem Sądu w sprawie nie wystąpiła, wskazana w art. 165a § 1 O.p., przesłanka odmowy wszczęcia postępowania w postaci "jakiejkolwiek innej przyczyny", z powodu której postępowanie o wydanie interpretacji podatkowej nie mogło być wszczęte. Odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie przepisów art. 9 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.d.p. narusza art. 14b § 1 i § 2a o.p. oraz art. 165a § 1 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie to, w ocenie Sądu, miało wpływ na wynik sprawy.
Skutkiem niniejszego wyroku winno być rozpoznanie przez organ interpretacyjny wniosku Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora KIS z 9 października 2018 r. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a., oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1687).