I SA/RZ 833/15

I SA/Rz 833/15 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2015-10-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-08-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jacek Surmacz /przewodniczący/
Jarosław Szaro /sprawozdawca/
Tomasz Smoleń
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 3770/21 - Wyrok NSA z 2022-03-08
II FSK 249/16 - Wyrok NSA z 2018-02-28
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2014 poz 849
art. 1a ust.1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Tomasz Smoleń WSA Jarosław Szaro / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2015r. spraw ze skarg Agencji na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2015 r. - nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 rok, - nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok, oddala skargi.
Uzasadnienie
Zaskarżonymi decyzjami z dnia 29 maja 2015r. nr SKO.4140.124.2015, SKO.4140.125.2015 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu, po rozpatrzeniu odwołań Agencji Mienia Wojskowego Oddział Terenowy w Krakowie, utrzymało w mocy decyzje Wójta Gminy Przemyśl z dnia 1 kwietnia 2015 r. nr P.3123.20.114.2013.2014.2015, P.3123.20.114. 2014.2015 w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 i 2014r.
Jak wynika z akt sprawy, Agencja Mienia Wojskowego w deklaracjach na podatek od nieruchomości za 2013 i 2014 rok wykazywała do zapłaty podatek w kwocie 3.223 zł za grunty i budynki określane jako pozostałe. Podatnik w toku postępowania zajmował stanowisko zgodnie z którym, nie zachodzą podstawy do deklarowania przedmiotów opodatkowania jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż dopiero realizacja zadań określonych w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 30 maja 1996r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2013r., poz. 712 ze zm.), dalej ustawa o AMW, skutkująca ekspektatywą przychodu pozwala uznać Agencję za przedsiębiorcę.
Przed wydaniem zaskarżonej decyzji organy I i II instancji rozpatrywały sprawę trzykrotnie. Burmistrz Miasta Przemyśla wydawał decyzje z dnia 12 maja 2014r., 25 lipca 2014r. i 12 listopada 2014r. w których określał wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 i 2014 rok w wysokości 8.876 zł. Decyzje te były kolejno uchylane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze Przemyślu, które w decyzjach z dnia 18 czerwca 2014r., 1 października 2014r. i 16 stycznia 2015r. zobowiązywało organ I instancji do ustalenia, czy Agencja prowadzi działalność gospodarczą na gruntach i obiektach będących przedmiotem opodatkowania.
Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy, Wójt Gminy Przemyśl w decyzjach z dnia 1 kwietnia 2015r. nr P.3123.20.114.2013.2014.2015, P.3123.20.114.2014.2015 określił Agencji wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 i 2014 rok w kwocie po równo - 8.876zł.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w świetle aktualnych wypisów z ewidencji gruntów i budynków, podatnik błędnie wykazał w deklaracji grunty oznaczone symbolem Bi, o pow. 2495 m2 jako grunty pozostałe oraz budynki niemieszkalne, o pow. 308 m2 jako budynki pozostałe, które położone są na działce nr 478/8 w miejscowości Hermanowice.
Zdaniem organu grunty i budynki te podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, według stawek związanych z działalnością gospodarczą, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014r., poz. 849 ze zm.), dalej u.p.o.l. dlatego też wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 i 2014 rok powinna wynosić: od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – 6.705,16zł a od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – 2.170,65zł.
Z ustaleń Wójta Gminy Przemyśl wynika, że Agencja Mienia Wojskowego jest państwową osobą prawną utworzoną na mocy ustawy z dnia 30 maja 1996r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2013, poz. 712 ze zm.), wykonującą prawa własności i inne prawa majątkowe na rzecz Skarbu Państwa w stosunku do mienia określonego w art. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 2 ww. ustawy. Prowadzenie działalności gospodarczej przez Agencję wynika wprost z art. 23 ust. 4 ustawy o AMW, natomiast wykorzystywanie mienia, którym gospodaruje Agencja do celów działalności gospodarczej wynika również z art. 24 ww. ustawy. Zgodnie z ich brzmieniem, gospodarowanie mieniem przez Agencję polega przede wszystkim na sprzedaży, zamianie gruntów, oddaniu mienia w użytkowanie wieczyste, oddaniu tego mienia w użytkowanie, najem, dzierżawę, używanie, trwały zarząd lub do korzystania na podstawie innego stosunku prawnego, oddaniu mienia w administrowanie, wnoszeniu mienia do spółek. W ocenie organu I instancji zarządzanie (gospodarowanie) mieniem w taki sposób potwierdza, że Agencja prowadzi działalność gospodarczą. Chociaż przepisy regulujące prowadzenie działalności gospodarczej przez Agencję ograniczają korzystanie przez nią z osiągniętego zysku, to jednak jej działania charakteryzują się ciągłością, stałością i racjonalnością ekonomiczną, czyli posiada wszystkie cechy jakimi charakteryzuje się działalność gospodarcza. Fakt objęcia we władanie wszystkich praw majątkowych do mienia przekazanego Agencji (art. 2 i 6 ww. ustawy) i prowadzenie przez Agencję działalności gospodarczej jako przedsiębiorca (art. 23 ust. 4 ww. ustawy) przesądza o opodatkowaniu wskazanych w art. 5 ust. 3 u.p.o.l. nieruchomości stawką najwyższą podatku od nieruchomości.
Wójt Gminy podkreślił, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntu przesądza o tym, że grunt ten jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Bez znaczenia dla wymiaru podatku od nieruchomości jest okoliczność, czy przedsiębiorca wykorzystuje posiadane przez siebie grunty do działalności gospodarczej, zdefiniowanej w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 672 ze zm.), dalej u.s.g.d.
Agencja wniosła odwołania od w. decyzji, w których zarzuciła naruszenie art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 613), dalej O.p. oraz art. 180 O.p., przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności niezebranie materiału dowodowego pozwalającego na jej rozstrzygniecie, art. 187 § 1 O.p., przez brak wyczerpującego rozpoznania całego materiału dowodowego, art. 191 O.p., przez brak rzetelnego zbadania całego materiału dowodowego i jego dowolną ocenę, art. 121 § 1 O.p. oraz art. 124 O.p., przez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych oraz przekonywania stron, wybiórczą ocenę materiału dowodowego, art. 210 § 4 O.p. przez brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji oraz wymaganego uzasadnienia stanu faktycznego.
Agencja postawiła również zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego tj. art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez błędne przyjęcie, że Agencja jako państwowa osoba prawna jest w każdym przypadku w zakresie powierzonego przez Skarb Państwa mienia przedsiębiorcą, art. 23 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o AMW w związku z § 2 statutu AMW przez błędne przyjęcie, że Agencja w zakresie utrzymania i ewidencji mienia zbędnego MON oraz MSWiA jest przedsiębiorcą zobowiązanym opłacać podatek od nieruchomości w stawkach jak dla nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, art. 23 ust. 3 ustawy o AMW w związku z art. 20, art. 21, art. 23 i art. 2 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez błędne uznanie, że zasób nieruchomości prowadzony przez Agencję jest innym zasobem nieruchomości niż zasoby nieruchomości Skarbu Państwa wymienione w ustawie o gospodarce nieruchomościami.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu w decyzjach z dnia 29 maja 2015 r. nr SKO.4140.124.2015, SKO.4140.125.2015 utrzymało w mocy zaskarżone decyzje.
W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że gospodarowanie mieniem w sposób określony w art. 6, art. 23 ustawy o AMW wskazuje na to, że Agencja prowadzi działalność gospodarczą a jej działania mają charakter zorganizowany, charakteryzują się ciągłością, stałością i racjonalnością ekonomiczną, czyli posiadają wszystkie cechy przypisane dla działalności gospodarczej, zgodnie z art. 2 u.s.d.g. Fakt objęcia we władanie wszystkich praw majątkowych do mienia przekazanego Agencji (art. 2 i 6 ustawy) i prowadzenie przez Agencję działalności gospodarczej jako przedsiębiorca (art. 23 ust. 4 i art. 24 ustawy) przesądza o opodatkowaniu posiadanych przez Agencję nieruchomości stawką podatku od nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.
Kolegium wskazało również, że zasadność opodatkowania będących w posiadaniu Agencji nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa stawkami przewidzianymi dla działalności gospodarczej potwierdzona została w orzecznictwie sądów administracyjnych, np. w wyroku NSA z 10 czerwca 2010r., II FSK 1706/08. Ponadto fakt, że Agencja część dochodów przeznacza na inwestycje Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (art. 29 ust. 3 ustawy) oraz na Fundusz Modernizacji Bezpieczeństwa Publicznego (art. 31 c ustawy) w związku z wykonywaniem zadań publicznych nie ma wpływu na podleganie nieruchomości będących w posiadaniu Agencji opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Agencja nie została bowiem ustawowo zwolniona z opodatkowania z uwagi na wykonywanie zadań o charakterze publicznym.
Agencja Mienia Wojskowego, Oddział Terenowy w Krakowie, reprezentowana przez adwokata T.T., wniosła skargi na powyższe decyzje Kolegium wnosząc o ich uchylenie w całości wraz z decyzjami poprzedzającymi oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w oparciu o art. 200 P.p.s.a.
Skarżąca postawiła zarzuty naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- art. 122 O.p. oraz art. 180 O.p., przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności niezebranie materiału dowodowego pozwalającego na jej rozstrzygnięcie,
- art. 187 § 1 O.p., poprzez brak wyczerpującego rozpoznania całego materiału dowodowego,
- art. 191 O.p., przez brak rzetelnego zbadania całego materiału dowodowego i w rezultacie jego dowolną ocenę,
- art. 121 § 1 O.p. oraz art. 124 O.p., przez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych oraz przekonywania stron, przez wybiórczą ocenę materiału dowodowego,
- art. 210 § 4 O.p. przez brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji oraz wymaganego uzasadnienia stanu faktycznego,
- art. 233 § 2 O.p. przez brak uchylenia zaskarżonej decyzji Wójta Gminy Przemyśl i nieprzekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, zaś konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Zdaniem Skarżącej organ dopuścił się również naruszenia następujących przepisów prawa materialnego:
- art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l. przez błędne przyjęcie, że Agencja Mienia Wojskowego jako państwowa osoba prawna jest w każdym przypadku w zakresie powierzonego przez Skarb Państwa mienia przedsiębiorcą,
- art. 23 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o AMW w zw. z § 2 statutu AMW przez błędne przyjęcie, że Agencja w zakresie utrzymania i ewidencji mienia zbędnego MON oraz MSWiA jest przedsiębiorcą zobowiązanym opłacać podatek od nieruchomości w stawkach jak dla nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej,
- art. 23 ust. 3 ustawy o AMW w zw. z art. 20, art. 21, art. 23 i art. 2 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez błędne uznanie, że zasób nieruchomości prowadzony przez Agencję Mienia Wojskowego jest innym zasobem nieruchomości niż zasoby nieruchomości Skarbu Państwa, wymienione w ustawie o gospodarce nieruchomościami.
W uzasadnieniu Skarżąca zarzuciła Kolegium błędne przyjęcie, że zgodnie z wypisem z rejestru gruntów dotyczącym działki nr 478/8 Agencja jest właścicielem terenu zabudowanego o pow. 0,2495 ha oraz budynku mieszkalnego o powierzchni zabudowy 343m2. Organ błędnie uznał, że pomimo oznaczenia budynku jako mieszkalny, należy opodatkować go stawką przewidzianą dla obiektów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Skarżąca zwróciła również uwagę, że decyzja organu I instancji została wydana w wyniku uchylenia wcześniejszego rozstrzygnięcia Wójta Gminy Przemyśl przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Mimo zaleceń organu odwoławczego, organ I instancji nie przeprowadził nowych dowodów ani nie podjął czynności wyjaśniających, które przesądziłyby o wszechstronnej analizie materiału dowodowego. Brak ponownego podjęcia działań w tym zakresie nie powinien był skutkować wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji utrzymujących w mocy rozstrzygnięcia obarczone wadą braku wnikliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Kolegium w ocenie Skarżącej dokonało wybiórczej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów uznając, że tym razem zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do dokonania ustaleń w zakresie sposobu wykorzystania budynku i prowadzenia przez Agencję działalności gospodarczej.
Odnośnie istnienia podstaw do zastosowania podwyższonej stawki podatku od nieruchomości Skarżąca wskazała, że zdarzenia określone w art. 23 ustawy o AMW pozostają w zakresie prowadzonej przez Agencję działalności jako przedsiębiorcy, jednakże dopiero realizacja tych zadań, skutkująca ekspektatywą przychodów, wpływa na ocenę charakteru działalności Agencji. Przepisy regulujące prowadzenie działalności gospodarczej przez AMW ograniczają korzystanie przez nią z osiągniętego zysku. Wpływy uzyskane z gospodarowania mieniem Skarbu Państwa przekazywane są na Fundusz Modernizacji Bezpieczeństwa Publicznego. Skarżąca powołała się na poglądy doktryny mówiące, że Agencja nie wykonuje działalności gospodarczej a przede wszystkim gospodaruje mieniem Skarbu Państwa. Regulacja prawna zawarta w art. 23 ust. 4 ustawy o AMW nie stanowi wystarczającej podstawy do stwierdzenia, że Agencja wykonuje działalność gospodarczą.
Skarżąca podniosła, że Agencja jest zarówno podmiotem wykonującym zadania z zakresu administracji publicznej, jak i podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, przy czym jest to działalność uboczna. Prowadzenie przez Agencję działalności gospodarczej nie przesądza o tym, że wszystkie będące w jej władaniu przedmioty opodatkowania należy uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej dlatego też należałoby odróżnić nieruchomości i obiekty budowlane, które służą wykonywaniu działalności gospodarczej, od tych, które związane są z prowadzeniem innej działalności.
W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu wniosło o ich oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji.
Wojewódzki sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje:
Skargi nie są uzasadnione. Organy podatkowe słusznie uznały, że przedmiotowe nieruchomości powinny zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości w wysokości określonej według stawek dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Nie są zasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego wskazane w skardze. Organy w trakcie postępowania ustaliły wszelkie istotne okoliczności mające wpływ na treść rozstrzygnięcia. Ustalono podstawę opodatkowania (rodzaj nieruchomości, ich powierzchnie), jak także ustalono wysokość stawek według których należało opodatkować te nieruchomości. Organ II instancji miął prawo wyrazić pogląd prawny co do wysokości stawki opodatkowania, skoro wynika on nie tyle z ustaleń faktycznych co do poszczególnych nieruchomości, ale z przepisów ustawy. To z mocy ustawy (o czym niżej), Agencja musi być uznana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, zaś w takim przypadku nie jest konieczne ustalanie, jak poszczególne grunty lub budynki są wykorzystywane, ponieważ o stawce ich opodatkowania nie przesądza ich wykorzystanie (poza pewnymi wyjątkami), ale pozostawanie w posiadaniu przedsiębiorcy lub podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.
Dlatego też Sąd uznał, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wysokość stawek podatku od nieruchomości została określona w art. 5 ust. 1 i 2 u.p.o.l. Przewidują one kategorie stawek dla poszczególnych rodzajów nieruchomości rozumianych zarówno jako grunty (art. 5 ust.1 pkt 1), jak i budynki czy budowle (art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3). Jako odrębną kategorię określenia wysokości stawek wprowadzają pojęcie związania gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej niezależnie od sposobu zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków.
Jeżeli zatem nieruchomość jest związana z prowadzeniem takiej działalności, to powinna zostać opodatkowana według stawek przewidzianych dla tej kategorii.
Stawki te są określane w stosownych uchwałach samorządu gminnego, nie mogąc jednak przekraczać limitu określonego w art.5 ust.1 pkt 1 lit. a i art. 5 ust.1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.
Organy są uprawnione do zastosowania tej wysokości stawki ilekroć stwierdzą zaistnienie przesłanki "związania gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej".
Pojęcie to zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., który stanowi, że nieruchomości te to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l., chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.
Definicja legalna zawarta w tym przepisie nakazuje zatem co do zasady traktować jako grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wszelkie tego typu nieruchomości, jeżeli są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.
Ustawa w tym zakresie nie wskazuje jaka to ma być działalność, nie określa jej zakresu, nie wymaga by była ona prowadzona na tej właśnie nieruchomości. Nie wymaga również, by działalność gospodarcza była wyłącznym rodzajem działalności, jakim zajmuje się dany podmiot.
Każdorazowo jeżeli podmiot prowadzi taką działalność, jego nieruchomości (co do zasady, poza wyjątkami) podlegają opodatkowaniu według tych stawek.
W przedmiotowej sprawie Agencja Mienia Wojskowego musi być uznana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Wynika to wprost z ustawy z dnia 30 maja 1996 roku o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 712).
Stanowi ona w art. 23 ust. 4, że prowadzenie działalności gospodarczej przez Agencję jako przedsiębiorcę odbywa się na zasadach określonych w przepisach o działalności gospodarczej.
Z przepisu tego wynika zatem w sposób nie budzący wątpliwości, że Agencja Mienia Wojskowego jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą i mają do niej w tym zakresie zastosowanie przepisy ustawy o działalności gospodarczej.
Niezależnie zatem od sposobu jej powołania, celów działania, rodzaju posiadanego mienia należało stwierdzić, że jej status wyczerpuje przesłankę określoną w art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l pozwalającą na przyjęcie, że posiadane przez Agencję mienie jest związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Nie można rozróżniać podmiotów prowadzących działalność gospodarczą pod względem ich obowiązków w zakresie podatku od nieruchomości. Wszystkie podmioty prowadzące taką działalność niezależnie od sposobu ich powołania, składu właścicielskiego, pełnionej funkcji, realizowanych celów, muszą być traktowane w zakresie obciążeń podatkowych jednakowo. Odmienne traktowanie takich podmiotów prowadziłoby bowiem do dyskryminacji, która wszak z mocy art. 32 ust. 2 Konstytucji jest zakazana również w życiu gospodarczym, zaś z mocy art. 32 ust. 1 Konstytucji wszelkie podmioty mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.
Jeżeli zatem nie występują szczególne regulacje przewidziane przez ustawę, to wszystkie podmioty musza być w zakresie podatku od nieruchomości traktowane identycznie, jeżeli odnoszą się do nich tożsame przesłanki opodatkowania. W tej konkretnej sprawie taką przesłanką opodatkowania wymuszającą stosowanie równego obciążenia podatkiem jest prowadzenie działalności gospodarczej.
Skarżąca w skargach domaga się w istocie lepszego traktowania niż inne podmioty prowadzące taką działalność z uwagi na pewne jej wewnętrzne cechy polegające na jej celach, rodzaju posiadanego mienia, braku osiągania zysku, czy sposobie powołania. Żadna z tych okoliczności nie jest jednak wymieniona w u.p.o.l. jako okoliczność mogąca mieć wpływ na wysokość przyjmowanej stawki podatku.
Dlatego też te argumenty nie mogły prowadzić do uwzględnienia skarg.
Należy dalej wskazać, że przedstawione powyżej stanowisko znajduje już potwierdzenie w orzeczeniach sadów administracyjnych spośród których przykładowo można wskazać: wyrok NSA z dnia 10.06.2010 r.; II FSK 1706/08, wyrok NSA z dnia 18.08.2015 r.; II FSK 2118/13, czy też wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 lutego 2013 r.; I SA/Kr 1226/12 (orzeczenia dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze Sąd Administracyjny w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) skargi oddalił.