I SA/Wr 1381/11

I SA/Wr 1381/11 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2011-11-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2011-08-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Barbara Ciołek /sprawozdawca/
Katarzyna Radom /przewodniczący/
Zbigniew Łoboda
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
II FSK 458/12 - Wyrok NSA z 2014-02-07
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
art. 1a   ust. 1  pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Protokolant Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2011 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W., który decyzją z dnia [...] Nr Fn.[...] określił "A" Spółka z o.o. z siedzibą w Z. wysokość podatku od nieruchomości za 2009 rok w kwocie 26.329,00 zł.
Jak wynika z akt sprawy postępowanie podatkowe zostało wszczęte z urzędu postanowieniem z dnia [...] r., Burmistrz Gminy i Miasta W. (dalej: organ podatkowy pierwszej instancji) kwestionując złożoną przez [...] Spółka z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: spółka, podatnik, strona postępowania) deklarację, określił należny podatek za 2009 r. i uznał, iż wbrew twierdzeniom spółki – nie ma podstaw do wyłączenia z opodatkowania według stawki przewidzianej dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą budynku pominiętego przez spółkę w złożonej deklaracji położonego w W. przy ul. [...] . Wskazał organ podatkowy pierwszej instancji, że w sprawie nie wystąpiły względy techniczne o jakich stanowi art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz .613 ze zm., dalej u.p.o.l.), ponieważ nieruchomość ta związana jest z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jej niewykorzystywanie wynika z czasowej przeszkody spowodowanej likwidacją pomieszczenia chłodniczego i w przyszłości – po przeprowadzeniu wymaganego remontu budynek może być wykorzystywany dla celów prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej. Organ podatkowy pierwszej instancji przy podejmowaniu rozstrzygnięcia uwzględnił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r. Nr [...] zmienioną decyzją tegoż Inspektora z dnia [ r. nr [...] L.dz. [...] zakazującą spółce użytkowania budynku do czasu usunięcia stwierdzonych w budynku nieprawidłowości, jako termin usunięcia nieprawidłowości wyznaczono datę 30 czerwca 2010 r. Przeprowadził również organ dowód z oględzin budynku, w wyniku których stwierdził, że w budynku składowane są artykuły przemysłowe (grzejniki, wentylatory, aparaty fotograficzne, zabawki) i spółka mimo zakazu prowadzi w budynku działalność.
W konsekwencji należny za 2009 r. podatek od nieruchomości określono w wysokości 26.329,00 zł.
W odwołaniu od powyższej decyzji spółka wniosła o jej uchylenie zarzucając naruszenie :
- prawa materialnego poprzez nieprawidłową wykładnię i zastosowanie regulacji art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
- art. 30 ust. 2 oraz art. 66 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591ze zm.)
Uzasadniając zarzuty odwołania podniesiono, że organ podatkowy nie ma ustawowych kompetencji do przeprowadzania oględzin i rozstrzygania na tej podstawie czy budynek może być wykorzystywany dla celów działalności gospodarczej. W świetle prawa budowlanego, takie kompetencje posiadają wyłącznie organy nadzoru budowlanego, a decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. zakazała spółce użytkowania w trybie natychmiastowym budynku magazynowo-biurowego w W. przy ul [...] do czasu usunięcia stwierdzonych w nim nieprawidłowości. W ocenie strony organ podatkowy pierwszej instancji działał w sprawie z przekroczeniem ustawowych kompetencji. Wskazała ponadto strona, że decyzja Powiatowego Inspektora odnosiła się nie tylko do złego stanu instalacji, ale przede wszystkim do złego stanu technicznego budynku, a zatem nieruchomość ta powinna być objęta podatkiem od nieruchomości właściwym dla pozostałych nieruchomości, a nie związanych z działalnością gospodarczą.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. decyzją z dnia [...]r. utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w pełni podzielając dokonane ustalenia faktyczne organu oraz ich prawnopodatkową ocenę.
W uzasadnieniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO, organ podatkowy drugiej instancji, organ odwoławczy) powołując stosowne przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz orzecznictwo podkreśliło, iż "względy techniczne", o których mowa w art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. dotyczą okoliczności, które mają charakter trwały i są nie do przezwyciężenia i nie obejmują przeszkód przemijających. A w stanie faktycznym sprawy przeszkoda na jaką wskazuje strona – konieczność remontu, zakaz użytkowania nie ma charakteru trwałego, lecz może być usunięta po wykonaniu zaleceń z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. Wskazał również organ, że dowód z oględzin przeprowadzony przez organ pierwszej instancji miał charakter pomocniczy i nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia, ale wsparł on tezę o braku wystąpienia w sprawie względów technicznych.
W skardze do Sądu, skarżąca zaskarżyła decyzję SKO w całości i wniosła o orzeczenie co do istoty sprawy, podnosząc zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i art. 30 ust. 2 o samorządzie gminnym oraz art. 120, 121 , art. 124, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej O.p.).
W uzasadnieniu skargi - po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania – podkreśliła strona, iż istota sporu dotyczy interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a dokładnie – występującego tam wyrażenia "względy techniczne". Wskazała strona, że z samego faktu posiadania przez przedsiębiorcę gruntu, budynku bądź budowli nie można wywodzić, że nieruchomości te wykorzystywane są dla potrzeb działalności gospodarczej, możliwa jest bowiem sytuacja, że nieruchomość nie będzie wykorzystywana ze względów technicznych. Zdaniem strony SKO w swojej decyzji nie podjęło próby zdefiniowania pojęcia względy techniczne, ale a priori założyło, że skoro budynek leży w posiadaniu przedsiębiorcy, to należy go opodatkować wg stawek najwyższych. Podkreśliła strona, że w spornym budynku nie tylko nie jest prowadzona działalność, ale wręcz jest zakazana, o czym wprost stanowi decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z.. Zdaniem strony decyzja ta ma decydujące znaczenie w sprawie, ponieważ organ nie ma uprawnień (nie zezwala na to ustawa o samorządzie gminnym) do oceny możliwości użytkowania budynków ze względu na stan techniczny. Według strony przeprowadzone przez organ oględziny budynku nastąpiły z przekroczeniem kompetencji. Dalej argumentowała strona, że decyzja Inspektora Nadzoru Budowlanego potwierdza wystąpienie w sprawie względów technicznych.
Argumentowała strona, że brak możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych wcale nie oznacza, że niemożność musi mieć charakter trwały, nieprzemijający, zdaniem strony chodzi o niemożność wykorzystywania w danym roku podatkowym. W uzasadnieniu skargi przywołała strona orzecznictwo sądów administracyjnych, które w jego ocenie wspiera zajmowane stanowisko w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.
Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2000 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że skarga nie mogła zostać uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Istota sporu dotyczy wyłączenia z kategorii budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej z powodu względów technicznych- budynku magazynowo-biurowego zlokalizowanego w W. przy ulicy [...], w którym skarżąca wstrzymała działalność gospodarczą i co do którego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją z dnia [...]r. Nr [...]zmienioną decyzją tegoż Inspektora z dnia [...] r. nr [...] L.dz. [...] orzekł zakaz w trybie natychmiastowym użytkowania do czasu usunięcia stwierdzonych w nim nieprawidłowości (według decyzji usunięcie nieprawidłowości winno nastąpić do dnia 30 czerwca 2010 r.). Zdaniem spółki powyższa decyzja przesądza o zaistnieniu przesłanki wyłączenia spod opodatkowania, o której stanowi art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w postaci względów technicznych i organ podatkowy nie ma uprawnień do zmiany oceny stanu technicznego nieruchomości. Zdaniem natomiast organu podatkowego względy techniczne o jakich stanowi powyższy przepis oznaczają, że przeszkoda w wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej musi mieć charakter trwały, nieprzemijający i niezależny od woli strony, a tej sprawie taka przeszkoda nie wystąpiła, ponieważ po wykonaniu zaleceń powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w Z. obiektowi zostanie przywrócona pełna zdatność użytkowa dla celów prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej..
Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów pod tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.
Należy zgodzić się z organem podatkowym, że z przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli skutkuje tym, że grunt, budynek lub budowla uznawane są za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub w których prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza należy uznać za związane z działalnością gospodarczą.
Wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad, następuje natomiast w sytuacji gdy przedmiot ten, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Okoliczność ta musi zostać indywidualnie zbadana i wykazana przy uwzględnieniu stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy.
Należy podnieść, że w zakresie interpretacji powyższego przepisu, a w szczególności w kwestii niewykorzystania przedmiotu opodatkowania do działalności gospodarczej ze "względów technicznych" istnieje jednolite i ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych, które Sąd w niniejszym składzie w całości podziela.
Względy techniczne oznaczają przede wszystkim trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej co oznacza, że są to przeszkody nie determinowane wolą podatnika. Przedmiot opodatkowania nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Względy techniczne nie mogą mieć przy tym charakteru przejściowego. Literalne brzmienie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ze względu na zwrot "nie jest i nie może być wykorzystywany" świadczy o wymogu trwałego charakteru przedmiotowych "względów technicznych"
Z uwagi na brak definicji legalnej pojęcia "względy techniczne", wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji , gdy przedmiot ten jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany w działalności trwale i to niezależnie od woli podatnika. Chodzi zatem o takie wady fizyczne budynków i budowli (gruntów), które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem działalności, jak również inne występujące przeszkody faktyczne. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części, nie daje podstaw do zastosowania innych stawek podatku niż przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2011r. sygn. akt II FSK 151/10, z dnia 10 czerwca 2011r. sygn. akt II FSK 226/10, z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 151/10 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www. orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA), wojewódzkich sądów administracyjnych: we Wrocławiu z dnia 28 marca 2011r. sygn. akt I SA/Wr 125/11, Lex nr 785784, z dnia 17 czerwca 2009r. sygn. akt I SA/Wr 64/09, Lex nr 563436, w Bydgoszczy z dnia 14 września 2010r. sygn. akt I SA/Bd 659/10, CBOSA).
Powołane w skardze przez stronę orzeczenia sądów administracyjnych nie przeczą powyższemu rozumieniu pojęcia "względy techniczne", a wręcz je potwierdzają, przywołany wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 367/09 wprost wskazuje na przeszkody nieprzemijające i nieodwracalne "nie może być wykorzystywana (nie nadaje się) do prowadzenia działalności gospodarczej nawet po realizacji prac remontowych".
Wystąpienie "względów technicznych" w znaczeniu wyżej podanym winno być badane indywidualnie w każdym przypadku i wymaga rozważenia rodzaju i obiektywnego charakteru przeszkody, przyczyn jej powstania i występowania w okresie, którego dane postępowanie dotyczy.
Zdaniem Sądu kwestia, czy w sprawie zachodzą "względy techniczne" o jakich stanowi art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. może być dowodzona wszelkimi środkami dowodowymi, zgodnie z zasadą wynikającą z art. 180 O.p., że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Okoliczność, czy w sprawie zachodzą "względy techniczne", o jakich mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., musi być badana ad casum, co oznacza, że może być dowodzona wszelkimi środkami dowodowymi. Do środków tych niewątpliwie należą zarówno orzeczenia organów nadzoru budowlanego, jak i opinie specjalistów (biegłych) z zakresu budownictwa. Nie są to jednak środki dowodowe wyłącznie właściwe, ponieważ i w tym przypadku zastosowanie ma zasada wyrażona w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl której jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2010 r. II FSK 1228/08, LEX nr 554082).
Sąd nie podziela zatem poglądu, jaki wyraził organ podatkowy pierwszej instancji w toku postępowania (wezwanie z dnia 27 stycznia 2009 r.), jakoby dla wyłączenia budynku z opodatkowania ze względów technicznych niezbędne było wydanie przez właściwy organ na podstawie przepisów Prawa budowlanego decyzji nakazującej opróżnienie budynku lub zakazującej użytkowania. Pogląd ten nie znajduje oparcia w przepisach prawa.
Zauważa jednak Sąd, że powyższe błędne twierdzenie organu podatkowego pozostaje jednak bez wpływu na treść kontrolowanego rozstrzygnięcia (o czym będzie poniżej).
Nie ma tym samym racji również strona skarżąca, twierdząc, że skoro w sprawie wydana została decyzja przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., to ma ona decydujące znaczenie, a prowadzone przez organ podatkowy postępowanie, w tym przeprowadzenie dowodu z oględzin, stanowi naruszenie przepisów. Jak już powiedziano katalog dowodów jest otwarty.
Wobec powyższego nie zasługują na aprobatę zarzuty strony kierowane względem organów podatkowych o przekroczeniu przez nie kompetencji.
Ani przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ani inny przepis ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie wymaga, aby względy techniczne miały być potwierdzone takim dokumentem. Pogląd ten jest aprobowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, patrz wyroki: Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Łodzi z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 982/08, 983/08, 985/08, z dnia 6 września 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 830/11, w Krakowie z dnia 7 września 2011 r. sygn. akt I SA/Kr 280/11 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 151/10.
Przechodząc do oceny właściwej, tj. czy w niniejszej sprawie rację ma skarżąca twierdząc, że zastosowanie przez nią w deklaracji stawki dla budynków, budowli nie związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej było uzasadnione, czy też organ kwestionując to stanowisko - to Sąd podziela pogląd organów podatkowych. Stan faktyczny niniejszej sprawy nie pozwala na stwierdzenie, że wystąpiły okoliczności uzasadniające względy techniczne.
Stan faktyczny nie jest kwestionowany. Przedmiotowy budynek będący w posiadaniu spółki niewątpliwie znajdował się w złym stanie technicznym (wynika to z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z.). Organy prawidłowo jednak zinterpretowały pojęcie "względów technicznych" i wywiodły trafnie, że w przedmiotowej sprawie nie mają one charakteru obiektywnego i trwałego, co upoważniłoby skarżącą do zastosowania obniżonej stawki opodatkowania.
Wbrew zarzutom zawartym w skardze organy podatkowe rozważyły wszelkie okoliczności faktyczne niezbędne do wykazania czy zachodzi przesłanka wyłączająca opodatkowanie przedmiotowego budynku według stawek przewidzianych dla przedmiotu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym celu, przeprowadziły oględziny nieruchomości, dokonały analizy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. i na tej podstawie zasadnie stwierdziły, że okoliczność, że w budynku niezbędne jest przeprowadzenie remontu (zgodnie z nakazem organu nadzoru budowlanego) nie stanowi o tym, że zaszły względy techniczne, o jakich mowa w przepisie.
Jak wyżej wskazano, względy techniczne nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającym z woli podatnika, a takie właśnie przeszkody zaszły w sprawie. Świadczy o tym fakt, że wprawdzie z decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika zakaz użytkowania spornego budynku, ale wynika z niej także nakaz usunięcia nieprawidłowości poprzez remont.
A przeprowadzenie koniecznych remontów, to okoliczność na którą tylko spółka ma wpływ. Konieczność remontu oznacza przeszkodę o charakterze przejściowym, zasadniczo to podatnik zdecyduje, kiedy remont przeprowadzi, a zatem ta przeszkoda (jej usunięcie) wynika niejako z jego woli.
Pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje swoim zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2005 r., I SA/Gl 760/04, CBOSA).
Za względy techniczne nie może być uznana taka sytuacja, w której przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej z przyczyn leżących po stronie przedsiębiorcy, nie mogą być uznane także inne przemijające przeszkody w prowadzeniu działalności gospodarczej (brak środków finansowych, konieczność remontu lub modernizacji obiektu) (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 125/11, LEX nr 785784).
Nie stwierdził Sąd w sprawie naruszenia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, na jakie powołuje się strona w skardze. Postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone z zachowaniem obowiązujących zasad, a decyzja organu podatkowego zawiera wszystkie niezbędne elementy, w tym wyczerpujące uzasadnienie faktyczne.
Z powyższych względów Sąd rozpoznający niniejszą sprawę działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.