I SA/Wr 1127/15

I SA/Wr 1127/15 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2015-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-05-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Jadwiga Danuta Mróz /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Świetlikowski
Zbigniew Łoboda
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
art. 2  ust. 1,  art. 3  ust. 1 pkt 1 i  ust. 4,  art. 4  ust. 1
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Specjalista Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 września 2015 r. sprawy ze skargi: E. K. i S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 rok oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Skarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...], nr [...], ustalającą solidarnie E. K. i S. B. (dalej: strony, skarżący, podatnicy) zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2013 r. w wysokości 6.009 zł.
Jak wynika z akt administracyjnych, Prezydent Miasta W. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2013 r. za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. W ramach postępowania wyjaśniającego organ podatkowy ustalił, że podatnicy są użytkownikami wieczystymi ww. nieruchomości, na która składają się dwie działki (nr [...] – 330 m2, nr [...] – 12.513 m2). Organ podatkowy stwierdził, że działka gruntu nr [...] jest zabudowana budynkiem transportu i łączności murowanym o powierzchni zabudowy 44 m2. Natomiast na działce nr [...] znajdują się ruiny budynków niemieszkalnych. Na podstawie protokołu oględzin z dnia [...] i dnia [...] organ ustalił, że na przedmiotowej nieruchomości nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza. Ustalono również, że na działce nr [...] posadowiony jest budynek trafostacji, którego powierzchnia użytkowa wynosi 30,01 m2. Ponadto na działce nr [...] znajduje się gruzowisko, które stanowi przeszkodę do wykorzystywania tejże działki do prowadzenia działalności gospodarczej.
Oprócz tego na podstawie Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) organ podatkowy ustalił, że S. B. – od dnia 15 września 1990 r. – jest wpisany do ewidencji działalności gospodarczej, przy czym przedmiotowa nieruchomość nie jest wskazana w ewidencji jako miejsce wykonywania działalności. Organ podatkowy stwierdził także, że nieruchomość nie została ujęta w ewidencji środków trwałych podatnika. Organ wskazał, że E. K. nie posiadała w 2013 r. aktualnego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. W konsekwencji organ podatkowy uznał, że w rozpatrywanej sprawie zasadne będzie zastosowanie stawek podatku dla gruntów pozostałych i budynków pozostałych.
Wobec powyższego Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...], nr [...], ustalił podatnikom solidarnie podatek od nieruchomości za 2013 r. w kwocie 6.009 zł. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ podatkowy wskazał art. 21 § 1 pkt 2 i § 5, art. 47 § 1 i § 2, art. 68 § 2 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.); art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1-2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4 ust. 1 pkt 1,2, ust. 5, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. e, ust. 3, art. 6 ust. 1, 2 i 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: u.p.o.l.). oraz uchwałę nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących w 2013 r.
W odwołaniu strony wniosły o uchylenie w całości decyzji pierwszoinistancyjnej. Wskazały, że organ podatkowy wydał już decyzję ustalają podatek od nieruchomości za lata 2011-2014. Podatek ten został zapłacony w całości. Brak jest więc podstaw prawnych do wydawania kolejnych decyzji ustalających wysokości podatku od nieruchomości, położonej na terenie tej samej gminy i za ten sam rok, nawet jeśli decyzja administracyjna dotyczyłaby innej nieruchomości. Ponadto strony zarzuciły, że organ podatkowy uznał błędnie, iż trafostacja – znajdująca się na działce nr [...] – jest budynkiem w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję organu I instancji stwierdziło, że w sprawie został prawidłowo ustalony podatek od nieruchomości za 2013 r. Z zebranego materiału dowodowego wynika niewątpliwie, że podatnicy byli w 2013 r. użytkownikami wieczystymi działek gruntu o łącznej powierzchni 12.843 m2 oraz właścicielami budynku o powierzchni użytkowej 30,01 m2.
Organ odwoławczy zauważył, że okoliczność ta nie była sporna między stronami.
Analizując charakter trafostacji organ odwoławczy wskazał, że dla uznania obiektu budowlanego za budynek nie jest konieczne, aby posiadał on okna, schody, drzwi, instalacje oraz aby został oddany do użytku. Organ podał, że zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przez budynek należy rozumieć obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Według organu, do zakwalifikowania obiektu jako budynku wystarczające jest posiadanie dachu, ścian i fundamentu. Z protokołów oględzin wynika natomiast, że trafostacja jest trwale związana z gruntem. Niewątpliwie więc sporny obiekt stanowi budynek w rozumieniu u.p.o.l. Potwierdza to także ewidencja gruntów i budynków, zgodnie z którą na działce nr [...] posadowiony jest budynek transportu i łączności. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2000 r., nr 100, poz. 1086 ze zm.) ewidencja gruntów i budynków stanowi dla organów administracji publicznej urzędowe źródło informacji co do posiadanych przez podatnika nieruchomości. Organ odwoławczy zauważył również, że w piśmie z dnia 1 grudnia 2014 r. sam S. B. przyznał, że po zmianach w ewidencji sporna trafostacja nadal jest budynkiem. Zdaniem organu, bez znaczenia w sprawie jest okoliczność, iż w budynku trafostacji znajduje się stacja transformatorowa. Zdaniem organu, w u.p.o.l. nie ma przepisu, który wyłączałby od opodatkowania powierzchnię budynku zajmowaną przez budowlę.
Za prawidłowe uznał organ odwoławczy ustalenia organu I instancji, że działki gruntu nr [...] i [...] nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Potwierdza to fakt, iż przedmioty opodatkowania (grunty i budynek) nie zostały ujęte w ewidencji środków trwałych. W konsekwencji, przedmiotowa nieruchomość nie należała do przedsiębiorstwa prowadzonego przez S. B., a więc nie została zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Zasadnie więc organ I instancji nie zastosował podwyższonej stawki podatku od nieruchomości określonej dla gruntów oraz dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Końcowo organ odwoławczy wskazał, że w sprawie decyzja organu I instancji ustalająca podatek od nieruchomości za 2013 r. została wydana i doręczona ([...]) z zachowaniem trzyletniego terminu, określonego w art.68 § 1 O.p.
Ustosunkowując się do treści odwołania organ odwoławczy stwierdził, że z art. 6 ust. 7 u.p.o.l. nie wynika obowiązek, aby organ podatkowy wydał jedną decyzję względem wszystkich nieruchomości będących w posiadaniu podatnika na terenie danej gminy. Organ zauważył, że pogląd ten został zaakceptowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 18 listopada 2014 r. (I SA/Wr 1913/14), dotyczącym decyzji administracyjnej ustalającej solidarnie E. K. i S. B. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010 r. Organ wyjaśnił, że przytoczone w odwołaniu decyzje Prezydenta Miasta W. dotyczyły opodatkowania nieruchomości położonych w W., ale przy ul. [...] i ul. [...]. Są to inne nieruchomości niż ta, która jest obecnie przedmiotem niniejszego postępowania. W sprawie nie doszło więc do podwójnego opodatkowania tego samego przedmiotu opodatkowania.
W skardze do tutejszego Sądu strony wniosły o uchylenie w całości decyzji obu instancji i o stwierdzenie ich nieważności a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W treści skargi strony w całości podtrzymały argumentację z odwołania. Ponadto zawnioskowały o zawieszenie postępowania z urzędu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), gdyż rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania. Strony wskazały, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się postępowanie z ich skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 listopada 2014 r. (I SA/Wr 1913/14), w którym sąd skontrolował zasadność opodatkowania nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., ale za 2010 r. Zdaniem stron, rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej rzutować będzie w sposób bezpośredni na rozstrzygnięcie obejmujące zaskarżone decyzje, mimo że sprawy dotyczą różnych okresów opodatkowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ odwoławczy zauważył, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego.
W piśmie z dnia 17 czerwca 2015 r. strony wniosły o zadanie pytania prawnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego o następującej treści: "czy w obliczu uregulowań zawartych w ustawie Ordynacja podatkowa i w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, możliwym jest opodatkowanie w tym samym roku podatkowym podatkiem od nieruchomości tej nieruchomości gruntowej podatnika, która nie została ujęta we wcześniejszej decyzji podatkowej, a która to decyzja stała się prawomocna". Według stron, w tym zakresie istnieje rozbieżne orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych.
Na rozprawie w dniu 30 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wnioski strony o zawieszenie postępowania i zadanie pytania prawnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu odwoławczego wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym.
Na wstępie należy zauważyć, że zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem trzyletniego terminu, określonego w art. 68 § 1 O.p. Z akt sprawy wynika bowiem, że decyzja została doręczona w dniu 20 października 2014 r. Stosownie zaś do treści art. 68 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W myśl z kolei § 2, jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, - to zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.
W rozpatrywanej sprawie istota sporu dotyczyła oceny, czy organy podatkowe w sposób prawidłowy zakwalifikowały trafostację jako budynek w rozumieniu przepisów u.p.o.l., a w konsekwencji czy w sposób prawidłowy został ustalony stronom podatek od nieruchomości na 2013 r. Kwestią sporną w sprawie było także wydanie przez organy podatkowe odrębnych decyzji administracyjnych co do nieruchomości posiadanych przez skarżących.
W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty; budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 u.p.o.l. stanowi zaś, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące m.in. użytkownikami wieczystymi nieruchomości. Podstawę opodatkowania, w myśl art. 4 ust. 1 u.p.o.l., stanowi dla gruntów ich powierzchnia, a dla budynków – powierzchnia użytkowa. W toku postępowania podatkowego, a także w skardze, podatnicy wskazywali, że błędnie uznały organy podatkowe trafostację, położoną na działce nr [...], za budynek w rozumieniu u.p.o.l. Zdaniem Sądu, twierdzenia stron o nieprawidłowym ustaleniu charakteru trafostacji są niezasadne.
Należy bowiem zauważyć, że w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe związane były danymi wynikającymi z rejestru gruntów. Art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) stanowi, że podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem Sądu, brzmienie tego przepisu nie budzi wątpliwości, że podstawą zastosowania i wymiaru podatków jest stan prawny i faktyczny gruntów i budynków, wynikający z ewidencji gruntów i budynków (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych przyczyn organ podatkowy ustalając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości nie dysponuje pełną swobodą w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego, jeśli chodzi o ustalenia dotyczące podstawy opodatkowania tj. powierzchni gruntów, czy powierzchni użytkowej budynków lub ich części (art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l.). W tym zakresie jest bowiem związany danymi z ewidencji gruntów i budynków i nie może przyjąć innej podstawy opodatkowania niż ta, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Wiążący charakter danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika z faktu, iż posiada ona walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. a tym samym, że stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone (zob. uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r., II FSK 2632/10, wyrok NSA z dnia 18 listopada 2011 r., II FSK 1040/10, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., II FSK 2511/10, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10 listopada 2011 r., I SA/Rz 574/11, wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 października 2011 r., I SA/Lu 500/11, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że organy podatkowe ustaliły na podstawie wypisu z rejestru gruntów i budynków, że działka nr [...] jest zabudowania budynkiem transportu i łączności murowanym o powierzchni zabudowy 44 m2 (powierzchnia użytkowa – 30,01 m2). Zgodnie zaś z treścią zawiadomienia z dnia 30 października 2014 r. w rzeczonej ewidencji dokonano jedynie aktualizacji danych spornego budynku w zakresie rodzaju, funkcji i powierzchni zabudowy. Jak zauważył organ odwoławczy, w piśmie z dnia 1 grudnia 2014 r. S. B. sam wskazał, że po zmianach w ewidencji budynków trafostacja nadal jest budynkiem. Podane dokumenty pozwalają – w ocenie Sądu – na zakwalifikowanie spornego obiektu jako budynku w rozumieniu u.p.o.l.
Charakter trafostacji potwierdziły także oględziny, z których wynika, iż sporny obiekt spełnia definicję budynku określoną w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Budynkiem, według tej ustawy jest "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach". Oznacza to, że dla uznania obiektu jako budynku wystarczające jest stwierdzenie, że obiekt posiada dach, ściany i fundament (zob. wyrok WSA w Szczecinie, I SA/Sz 488/13, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). Sporna trafostacja spełnia – zdaniem Sądu – te wymogi. Obiekt jest bowiem trwale związany z gruntem, ma zadaszenie i fundamenty. Prawidłowo zatem została zakwalifikowana przez organy podatkowe jako budynek i opodatkowana według stawki właściwej dla budynków pozostałych.
Nieuzasadnione jest również żądanie podatników dotyczące uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na wydanie wcześniej przez organ pierwszej instancji decyzji ustalającej podatnikom wysokość podatku od nieruchomości również za 2013 r. ale w odniesieniu do innych nieruchomości.
Zdaniem skarżących, organy podatkowe powinny wydać względem nich jedną decyzję, w której ustaliłyby podatek od nieruchomości za wszystkie posiadane przez podatnika – na terenie danej gminy – nieruchomości. W opinii Sądu, nie ma wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy okoliczność istnienia w obrocie prawnym dwóch decyzji administracyjnych w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, decyzje te zostały bowiem wydane względem różnych nieruchomości. Powołane w odwołaniu decyzje dotyczą bowiem opodatkowania nieruchomości położonych w W. przy ul. [...] i ul. [...]. Natomiast przedmiotem zaskarżonej decyzja jest opodatkowanie nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Nie doszło więc, w ocenie Sądu, do podwójnego opodatkowania.
W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest bowiem pogląd, że z uwagi na konstrukcję podatku od nieruchomości, który jest podatkiem majątkowym od posiadania rzeczy, sytuacja, w której wobec podatnika zostanie wydana jedna decyzja obejmująca wymiarem wszystkie posiadane przez niego nieruchomości i sytuacja, w której wydanych zostanie kilka decyzji, które łącznie obejmują nieruchomości należące do podatnika, nie ma znaczenia dla rzeczywistej wielkości obciążenia podatkowego, jakie z tytułu podatku od nieruchomości poniesie podatnik za dany rok podatkowy. Poszczególne czynności podlegające opodatkowaniu podatkami dochodowymi lub podatkiem od towarów i usług mogą na siebie oddziaływać, tworząc określony, obliczany następnie i deklarowany wynik podatkowy rozliczanego okresu podatkowego. W podatku od nieruchomości natomiast opodatkowane są przedmioty opodatkowania, a nie wynik ich związku i rozliczenia w danym okresie podatkowym (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., II FSK 2120/09 i z dnia 21 listopada 2012 r., II FSK 1810/11, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). Warto odnotować, że podobne stanowisko zajął tutejszy Sąd w wyroku z dnia 18 listopada 2014 r. (I SA/Wr 1913/14, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl).
W zakresie pozostałych ustaleń faktycznych, Sąd – mimo braku zarzutów stron w tym zakresie – stwierdza, iż w sprawie organy obu instancji słusznie zastosowały stawkę preferencyjną podatku od nieruchomości. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że działki gruntu nr [...] (zabudowana budynkiem trafostacji) i nr [...] (wraz z pozostałościami budynków niemieszkalnych) nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wskazane działki i budynki nie wchodzą bowiem w skład przedsiębiorstwa żadnego z podatników. Ponadto nie są wpisane do ewidencji środków trwałych. Oględziny potwierdziły też, że na ww. działkach nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza. Trafnie też stwierdziły organy obu instancji, że gruzowisko na działce nr [...] stanowi przeszkodę do wykorzystywania rzeczonej działki do działalności gospodarczej.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że w sprawie zostały podjęte wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Według Sądu, organy podatkowe zgromadziły wszelkie niezbędne dowody do wydania decyzji. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika także, aby organy podatkowe prowadziły postępowanie tendencyjne. Zdaniem Sądu, dokonana ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. W niniejszej sprawie organy podatkowe dokonały bowiem prawidłowych ustaleń faktycznych.
Końcowo należy odnieść się także do wniosków strony sformułowanych w skardze i piśmie procesowym z dnia 17 czerwca 2015 r.
W ocenie Sądu wnioski te należało oddalić.
Po pierwsze, Sąd nie dostrzegł, aby w sprawie były podstawy do zawieszenia postępowania. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z powołanego przepisu wynika, że kwestia zawieszenia w tym przypadku zależy od uznania Sądu. Zatem nawet w przypadku wystąpienia okoliczności przewidzianych w tym przepisie, Sąd nie musi (a jedynie może) przychylić się do wniosku strony. Trzeba przy tym jednak zauważyć, że zawieszenie postępowanie może nastąpić tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależałoby od innego postępowania. W opinii Sądu, wskazane przez strony postępowanie odwoławcze przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie ma żadnego wpływu na rozpatrzenie niniejszej sprawy. Obie sprawy dotyczą różnych okresów podatkowych. Nawet więc jeśli Naczelny Sąd Administracyjny uwzględni skargę kasacyjną skarżących, okoliczność ta nie będzie miała bezpośredniego przełożenia na wydanie orzeczenia w niniejszej sprawie. Prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (zob. art. 171 p.p.s.a.). Z tego powodu Sąd oddalił wniosek skarżących o zawieszenie postępowania.
Po drugie, Sąd pragnie wskazać stronom, że prawo nie przewiduje możliwości zadawania przez wojewódzki sąd administracyjny pytań prawnych do Naczelnego Sądu Administracyjnego (inaczej niż w sądownictwie powszechnym). Jedyne uprawnienie do zwracania się przez sąd niższego rzędu do Naczelnego Sądu Administracyjnego reguluje art. 269 § 1 p.p.s.a., w myśl którego: "Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio". Trzeba jednak zauważyć, że w rozpatrywanej sprawie nie miała zastosowania żadna z uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego. W konsekwencji Sąd nie mógł uwzględnić ww. wniosku stron.
W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie w jakimkolwiek zakresie. W ocenie Sądu, organy podatkowe obu instancji nie naruszyły przepisów prawa procesowego ani materialnego. W konsekwencji, nie istniały podstawy do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Z tych względów, skargę podatników należało oddalić na mocy art. 151 p.p.s.a.