I SA/Wr 112/24

I SA/Wr 112/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-08-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Iwona Solatycka /sprawozdawca/
Jarosław Horobiowski /przewodniczący/
Piotr Kieres
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 1618/24 - Wyrok NSA z 2025-03-25
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 2032
art. 22
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Horobiowski, Sędziowie: sędzia WSA Piotr Kieres, asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), Protokolant: starszy sekretarz sądowy Paweł Poźniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi I. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 8 grudnia 2023 r. nr 0201-IOD3.4102.10.2023 w przedmiocie podatku dochodowego w wysokości 19 % pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2017 r.: oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 8.12.2023 r. nr 0201-IOD3.4102.10.2023 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Świdnicy (dalej: NUS, organ I instancji) z 30.06.2023 r. nr 0220-SPV-2.4102.199.2021.161 określającą I. Z. (dalej: Strona, Podatnika, Skarżąca) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 19% pobieranym od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2017 rok, w kwocie 154.721,00 zł.
Z akt sprawy wynika, że po kontroli podatkowej, w związku z niezłożeniem przez Stronę korekty zeznania podatkowego zgodnej z ustaleniami kontroli, postanowieniem z 18.05.2021 r. nr 0220-2.SPV.4102.199.2021.5 NUS wszczął wobec Spółki postępowanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego w wysokości 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2017 rok.
W wyniku postępowania podatkowego organ I instancji ustalił, że Skarżąca:
1. zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 845 167,00 zł w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej w ramach firmy W. poprzez ujęcie w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w 2017 roku faktur, wystawionych przez firmę G. dotyczących zakupu brył granitowych i niedokumentujących rzeczywistych transakcji gospodarczych, co stanowi naruszenie przepisu art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2016 r., poz. 2032 ze zm., dalej u.p.d.o.f.).
2. zaniżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 27.691,68 zł w związku niezaewidencjonowaniem zapłaconych w 2017 roku składek ZUS w ramach P.
Decyzją z 30.06.2023 r. nr 0220-SPV-2.4102.199.2021.161, NUS określił Stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 rok w wysokości 154.721,00 zł.
Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie, wnosząc zarzuty co do zasadności oceny, że zawyżyła koszty uzyskania przychodów w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej w ramach firmy W. poprzez ujęcie w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w 2018 roku faktur, wystawionych przez firmę G., a dotyczących sprzedaży brył granitowych i niedokumentujących rzeczywistych transakcji gospodarczych, co stanowi naruszenie przepisu art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
W wyniku rozpatrzenia odwołania DIAS, decyzją z 8.12.2023 r. utrzymał w mocy decyzję NUS, albowiem dokonując ponownej oceny zebranego materiału dowodowego, podzielił stanowisko organu I instancji.
Od powyższej decyzji Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie:
1. art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, (Dz.U.z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej O.p.), art. 188 O.p. i art. 180 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i przeprowadzenie postępowania dowodowego, które miało na celu wyłącznie potwierdzenie apriorycznie założonej tezy, pozbawiając Stronę możliwości skutecznej obrony swoich praw.
2. art. 210 § 1 pkt 6) O.p. w związku z art. 235 O.p., poprzez nieustosunkowanie się w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji do zarzutu odwołania podniesionego w pkt 2 lit a) ppkt iii) jego zarzutów, w którym skarżąca wskazała na błąd rachunkowy popełniony przez Organ I instancji, skutkujący przyjęciem, że gotówka pobrana przez skarżącą z jej rachunku bankowego i otrzymana od kontrahentów w okresie objętym decyzją nie byłaby wystarczająca do dokonania zapłat gotówkowych na rzecz J. G. wynikających z faktur, które organy podatkowe uznają za nierzetelne, a u skarżącej występowałby niedobór środków w kwocie -86.615,45 zł. Zdaniem Skarżącej z prawidłowego wyliczenia wynikało, że kwota ta była wystarczająca do dokonania wskazanych zapłat, a u skarżącej pozostałby jeszcze naddatek w kwocie 86.615,45 zł - który to zarzut Organ II instancji całkowicie pominął w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i prowadził narrację opartą o wniosek, że skarżąca nie posiadała kwoty gotówki wystarczającej do zapłaty J. G., bezrefleksyjnie powtarzając wadliwe ustalenia Organu I instancji, pomimo wytkniętego w nich - oczywistego - rachunkowego błędu;
3. art. 187 § 1 O.p. w zw. z art 191 O.p, poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie i brak ich wszechstronnego rozważenia, wyrażające się w dokonywaniu oceny tego materiału pod z góry założoną tezę i przyznawaniu przymiotu wiarygodności jedynie tym dowodom, które do niej pasowały, przy jednoczesnej odmowie wiarygodności (lub umniejszaniu znaczenia) dowodom jej przeciwnym, pomijając, że tak dokonywana ocena prowadziła do ustalenia stanu faktycznego, którego rzeczywiste wystąpienie jest wysoce wątpliwe, gdyż - mając na uwadze niekwestionowany przez organy podatkowe fakt, że skarżąca musiała dokonywać dodatkowych nabyć surowca kamiennego i korzystać z pracy innych osób, niż zatrudnieni przez nią bezpośrednio pracownicy, by być w stanie uzyskać poziom sprzedaży wynikający z jej rozliczeń podatkowych (w tym zakresie niebudzących wątpliwości organów podatkowych) - oznaczałby on, że skarżąca musiałaby dokonywać czynności wypełniających znamiona przestępstwa bez wyraźnego ku temu powodu ani korzyści podatkowych, jednocześnie księgując faktury VAT, które Organ II instancji uznał za niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych oraz dokonując rzeczywistych, identycznych czynności z innymi podmiotami, które jednak nie były potwierdzone stosownymi fakturami, pomimo że mogłyby być one zgodnie z prawem zaksięgowane i kwalifikowałyby się do odliczenia podatkowego.
Wskazując na powyższe zarzuty, wniesiono o:
1) o uchylenie zaskarżonej decyzji Organu I instancji i przekazanie sprawy Organowi II instancji do ponownego rozpoznania;
2) o zasądzenie od Organu II instancji na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
DIAS w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.; dalej: u.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach – między innymi -skarg na decyzje administracyjne i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wskazać należy, co następuje: stosownie do art. 120 O.p. w toku postępowania organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Zobligowane są również do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p.). Tak ukształtowana zasada prawdy obiektywnej, uważana jest za naczelną zasadę postępowania podatkowego. Jej treść oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Istotą bowiem ww. zasady jest to, że podstawą orzeczenia mają być jedynie okoliczności faktyczne stanowiące prawdę rzeczywistą, a nie prawdę formalną, czyli przyznaną przez stronę, ewentualnie ustaloną na podstawie części dowodów. Zasada uregulowana w art. 122 O.p., została skonkretyzowana w art. 187 § 1 O.p., który nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Zgodnie z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że wynikająca z tego ostatniego przepisu zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego, ważąc wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Aby w ramach owej swobody oceniania nie zostały przekroczone jej granice w kierunku dowolności, organ podatkowy winien m.in. kierować się zasadami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny. Rozpatrzeniu podlegają więc nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody łącznie – w ich wzajemnym powiązaniu.
Zgodnie natomiast z art. 124 O.p. organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu.
Zdaniem Sądu organ odwoławczy w niniejszej sprawie sprostał wymogom wynikającym z ww. zasad. Dokonując oceny całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo ustalił stan faktyczny, wywodząc z niego trafne wnioski, a swoje oceny i ustalenia w sposób szczegółowy i usystematyzowany przedstawił w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Sposób rozumowania Organu II instancji jest logiczny, a jego wywód jasny przez co nie sposób dopatrzyć się w nim jakichkolwiek, choćby najmniejszych sprzeczności. Decyzja spełnia też wszystkie wymogi, określone w art. 210 § 4 O.p.
W sposobie prowadzenia postępowania przez organ odwoławczy Sąd nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości. W ocenie Sądu, postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w zgodzie z przepisami prawa, zebrano w jego toku dowody konieczne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, prawidłowo te dowody oceniono i właściwie na tej podstawie ustalono stan faktyczny sprawy.
W ocenie Sądu, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyczerpująco przedstawił poczynione przez siebie ustalenia - odnosząc się przy tym do zarzutów podnoszonych przez stronę na poszczególnych etapach postępowania w sposób wystarczający - oraz dokonał ich subsumpcji pod normy prawa materialnego, w zakresie stosowania przepisów dotyczących określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za wskazany okres rozliczeniowy.
Podsumowując, żaden z zarzutów dotyczących naruszenia wskazanych w skardze przepisów, nie okazał się trafny. Strona w istocie, poza zajęciem przeciwnego stanowiska co do dokonanej przez organy obu instancji oceny swojej sytuacji prawnej, nie przedstawiła żadnych przekonywających argumentów ani dowodów, które w jakiejkolwiek mierze mogłyby wzruszyć rzeczową argumentację i logiczne wnioskowanie zawarte w zaskarżonej decyzji, a poparte w zakresie ustaleń faktycznych odwołaniem się do konkretnych, prawidłowo ocenionych dowodów. W ocenie Sądu, Strona miała zapewniony pełny czynny udział w postępowaniu oraz możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.
W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego, ważąc wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Rozpatrzeniu podlegają więc nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Wskazać należy, że nie stanowi o naruszeniu ww. zasady wyłącznie to, że organ dokona oceny materiału dowodowego w sposób odmienny od ocen, które z tych samych dowodów wywodzi strona postępowania, jeżeli wszelkie opisane wyżej reguły zostaną przez organ dochowane.
W ocenie Sądu, organ w wyrokowanej sprawie sprostał ww. zasadom, a rezultat dokonanych przez siebie ustaleń i ocen prawidłowo przedstawił w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Sądu uznaje, że zaskarżona decyzja w pełni odpowiada też wymogom z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. Wyczerpująco informuje Stronę o motywach, którymi kierował się organ, załatwiając sprawę, odzwierciedla tok jego rozumowania, w szczególności zawiera ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię zastosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Decyzja jest więc jasna i czytelna i w pełni poddawała się kontroli sądowej.
Wskazać należy, że większość przesłuchanych pracowników Podatnika zeznała, że nie zna J. G. ani firmy G. P. B. i K. B. zeznali, że widzieli J. G. na terenie zakładu Podatnika. Z ich zeznań nie wynika, aby J. G. tam pracował, przywoził ludzi czy też dostarczał kamień. P. B. zeznał, że J. G. odebrał raz kostkę z terenu zakładu co jest zgodne z zeznaniem J. G. z 13.01.2023 r. w którym to wskazał, że raz dostał kostkę w zamian za wystawione faktury. Należy również wskazać, że R. Z. wskazał w swoich zeznaniach, że znał dwóch pracowników J. G., w osobach S. K. oraz A. K. jednak nie można było ich przesłuchać ponieważ osoby te zmarły). Natomiast J. G. zeznał, że A. K. i S. K. nie mogli wykonywać w ramach jego firmy pracy u Podatnika ponieważ, nigdy nie wykonywał żadnych prac na rzecz Strony.
Z zeznań złożonych przez R. Z., a także wykonawcę usług przerobu kamienia- J. G. oraz faktur przez niego wystawionych, wynika, że przerób miał być wykonany z materiału, który był zakupiony przez J. G., a następnie odsprzedany Stronie, na terenie jej zakładu i przy użyciu jej sprzętu. Pracownicy kontrahenta mieli wykonywać prace "popołudniu" ("przyjeżdżali po godzinie 14 /15").
Zeznania złożone przez J. G. wskazują, że nie dostarczał on Podatnikowi żadnego kamienia i nie zna J. K. kierownika firmy K. Porównanie zeznań J. G. z zeznaniami J. K., jak i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wskazują jednoznacznie, że J. G. nie nabywał w firmie K. S.C. towarów, które miał następnie sprzedawać Stronie.
Z kolei porównanie wystawionych przez J. G. faktur u Skarżącego na rzecz Strony z fakturami przedłożonymi przez J. G. wskazuje, że na fakturach zakupu od firmy K. S.C. przedmiotem sprzedaży był kamień łamany, natomiast z faktur przedłożonych przez Skarżącą wynika, iż nabywane były bryły granitowe. W związku z powyższym ewidentnie przedmiot transakcji jest różny.
Spółka K. wykazała sprzedaż kamienia łamanego, a Strona przedłożyła faktury dotyczące nabycia brył granitowych, jednakże przedmiot transakcji, oraz ilość towaru są różne, pomimo faktu, że dostawy były realizowane bezpośrednio z firmy K. s.c. do firmy Podatnika. Należy również zauważyć, że nie istniały żadne inne dokumenty potwierdzające nabycie towaru przez J. G. od firmy K. Nie było dokumentów WZ — mimo tego, że na fakturach wskazano ich numery, brakowało potwierdzeń zapłaty, a jedynie na fakturze widniał zapis "OPŁACONO". Faktury nie zawierały żadnych podpisów wystawcy, ani odbiorcy faktury.
Twierdzenia, o braku możliwości ujęcia w kosztach wskazanych faktur, w przedmiotowym zakresie uzasadniają przedstawione poniżej ustalenia oraz towarzszące im okoliczności: nawiązanie współpracy w przypadkowy sposób "na ulicy" z podmiotem, który nie miały zdolności wykonania usług, nie zatrudniał pracowników i nie posiadał jakiegokolwiek zaplecza do wykonania zafakturowanych usług; brak rzetelnego udokumentowania transakcji; brak umów, zleceń, protokołów odbioru, potwierdzeń płatności; gotówkowe rozliczenia oraz wątpliwości co do zapłaty należności wynikających z faktur związane z brakiem wystarczających środków finansowych na ich pokrycie; brak zainteresowania realizacją usług ze strony Podatnika, sprawdzenia rzetelności kontrahenta; przyjmowanie przez Stronę całości ryzyka związanego z przedmiotowymi transakcjami, poprzez udostępnianie sprzętu, narzędzi, terenu zakładu, opłacanie mediów, a także udostępnianie zakładu kamieniarskiego kontrahentowi, bez jakiejkolwiek kontroli; świadome przyjmowanie i rozliczanie faktur VAT od J. G. – podmiotu, który wielokrotnie był wykreślany z rejestru podatników VAT. Ponadto, decydując się na współpracę z ww. Kontrahentem, Strona godziła się na ponoszenie dużo wyższych kosztów zakupu kamienia, niż gdyby kupowała go we własnym zakresie.
Z akt sprawy wynika też, że J. G. nie wywiązywał się z podstawowych obowiązków, jakimi są bieżące składanie deklaracji podatkowych oraz deklarowanie i regulowanie zobowiązań podatkowych. Zaległe deklaracje VAT-7 składał w związku z wystąpieniem o ponowną rejestrację w podatku VAT. Natomiast składane deklaracje trudno uznać za rzetelne, bowiem J. G. nie wykazywał w całości podatku należnego wynikającego z wystawionych faktur. Ponadto ze złożonych deklaracji VAT nie wynika, aby J. G. ponosił choćby niewielkie, stałe wydatki związane z prowadzeniem działalności. Ponadto w toku prowadzonej wobec niego kontroli nie okazał ewidencji księgowych - zakupu i sprzedaży VAT, wyjaśniając, że je wszystkie zniszczył i nie zdawał sobie sprawy z konsekwencji takiego działania. Jednocześnie J. G. w składanych zeznaniach, powołując się na problemy z alkoholem, próbuje usprawiedliwić swoje działania oraz zbagatelizować brak swojej rzetelności jako przedsiębiorcy.
R. Z. wskazał, że księgowa W. K. na początku 2017 r., cyt.: "sprawdziła w KRS, czy Jego firma działa, było wszystko ok". Nie weryfikował w inny sposób firmy G., - tylko księgowa sprawdzała. Nie wie gdzie znajdowała się siedziba firmy G., nie był tam nigdy. Nie wie czy firma zatrudniała pracowników, nie pytał o to, bo J. G. przywoził ludzi, którzy pracowali, nie wie czy byli zatrudnieni legalnie. Słusznie DIAS zauważył, że sprawdzenie firmy G. w KRS (tj. Krajowym Rejestrze Sądowym) jest niewłaściwe, ponieważ ww. firma nie jest spółką, a jedynie podmiotem jednoosobowym prowadzącym działalność gospodarczą. Osoby fizyczne, które prowadzą jednoosobową działalność gospodarczą należy sprawdzić w CEIDG (tj. Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej). W związku z powyższym powołanie się na fakt ww. sprawdzenia przedsiębiorcy w KRS świadczy o fikcyjności tych działań.
Kolejnym argumentem świadczącym, że w rzeczywistości usługi przerobu kamienia na rzecz Strony nie zostały wykonane, a faktury, którymi posługuje się na tę okoliczność, są nierzetelne - jest brak zaplecza personalnego kontrahenta.
Sąd podkreśla, że J. G. - w toku przesłuchań przeprowadzonych 13.01.2023 r. i 10.02.2023 r. - zeznał, że faktury wystawione przez niego na rzecz Podatnika nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. A zatem J. G. nie dostarczał Stronie żadnego kamienia. Co więcej, w trakcie przesłuchania 13.01.2023 r. J. G. zeznał, że nie zna J. K., nie kupował też kamienia od firmy K. S.C., natomiast podejrzewa, że Z. brał na niego faktury. Podkreślenia wymaga również fakt, że - oprócz przedłożonych faktur - nie istnieją żadne inne dokumenty, które mogłyby potwierdzić nabycie przez J. G. kamienia w firmie K. S.C. Nie stwierdzono żadnych potwierdzeń zapłaty, oprócz adnotacji "opłacono" na fakturach, brak dokumentów WZ — mimo tego, że na fakturach wskazano ich numery. Ponadto same faktury też nie zawierają żadnych podpisów wystawcy, ani odbiorcy faktury.
W dalszej kolejności gotówkowy sposób płatności, zdaniem Sądu, potwierdza brak dostawy towaru oraz świadczenia usług wskazanych w zakwestionowanych fakturach.
NUS dokonał analizy pobrania gotówki z rachunku gospodarczego Skarżącej o nr [...], zapłat otrzymanych gotówką od kontrahentów oraz płatności gotówkowych za faktury VAT wystawione przez podmiot G. Zestawienie to wskazuje, że suma środków pobranych przez Skarżącą w okresie od stycznia 2017 r. do czerwca 2018 r. w gotówce, z rachunku firmowego nr [...] oraz środków pochodzących z faktur VAT sprzedaży zapłaconych przez kontrahentów w gotówce nie wystarczała na pokrycie zapłaty za faktury wystawione, przez firmę G.
W ocenie Sądu, powyższe argumenty potwierdzają, że zafakturowane usługi nie zostały w rzeczywistości wykonane przez firmę J. G., a Podatnik przyjął jedynie faktury VAT, które nie dokumentowały wykazanych na nich usług, jedynie celem obniżenia podatku należnego VAT.
Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że faktury wystawione przez firmę G., ujęte przez Skarżącą w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2017 rok, nie potwierdzają rzeczywistych transakcji gospodarczych, przez co nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym w wysokości 19%, pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2017 rok w rozumieniu cyt. wyżej przepisów.
Wbrew twierdzeniom Skarżącej, przedstawione okoliczności dowodzą, iż nie doszło do transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi przez G. Zatem Strona w rzeczywistości nie nabyła kwestionowanych usług przerobu kamienia i zakupu brył granitowych od firmy G.
Sam fakt posiadania faktury nie gwarantuje jej odbiorcy prawa do uznania, udokumentowanego tą fakturą, wydatku za koszt uzyskania przychodów. Faktura musi być prawidłowa pod względem podmiotowym i przedmiotowym, tj. powinna dokumentować faktyczną transakcję między wymienionymi w niej stronami transakcji. W przeciwnym wypadku, gdy choć jeden z elementów udokumentowanego nią stosunku prawnego nie odpowiada stanowi rzeczywistemu, organy podatkowe mają prawo taką fakturę kwestionować. W tym stanie faktycznym, Sąd wskazuje, ze organy zastosowały prawidłowo przepisy prawa materialnego.
Z uwagi na brak zasadności zgłoszonych zarzutów oraz – wobec niedopatrzenia się jakichkolwiek mogących mieć wpływ na wynik sprawy naruszeń prawa materialnego lub procesowego, a tym bardziej o charakterze istotnym, skargę – jako nieuzasadnioną – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalono.