I SA/Wr 1053/04

I SA/Wr 1053/04 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-07-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Szczerbiński /przewodniczący/
Jadwiga Danuta Mróz
Marta Semiczek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Odrzucono skargę w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 52
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Dnia 26 lipca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Szczerbiński Sędziowie: Sędzia WSA Danuta Mróz Asesor WSA Marta Semiczek ( sprawozdawca ) Protokolant: Agnieszka Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu26 lipca 2005 roku sprawy ze skargi F. i A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...]r. Nr [...] decyzję Wójta Gminy B. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2004; I. Odrzuca skargę na decyzję Wójta Gminy B.; II. Oddala skargę w pozostałej części.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. uchyliło w całości decyzje Wójta Gminy B. nr [...]z dnia [...]roku w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2004 i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.
Kolegium uznało, że zebrany materiał dowodowy nie zawiera kompletnych dowodów. Akta sprawy zawierały bowiem jedynie informację Starostwa Powiatowego w B. Wydział Geodezji, Katastru i Nieruchomości z dnia [...]roku dotyczącą działki o nr [...], raport z kart gospodarstwa rolnego z dnia [...]roku, który w istocie jest wyliczeniem podatku rolnego i dwie uchwały Rady Gminy B. z dnia [...]roku i z dnia [...]roku. Wobec tego Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji nie zgromadził innych dokumentów, mimo, że w aktach sprawy powinny być zgromadzone wypisy z ewidencji gruntów opodatkowanych działek, ich klasyfikacja oraz dane o właścicielach lub posiadaczach. Kolegium wskazało także, że, że pomimo iż organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji podał, że opodatkowanie nastąpiło w oparciu o złożone informacje, to w aktach sprawy brak jest tych informacji.
W tym stanie rzeczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze nakazało uzupełnienie postępowania dowodowego w sprawie, zwracając jednocześnie uwagę na konieczność zapewnienia stronie czynnego udziału w tym postępowaniu.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnicy nie podnieśli żadnych zarzutów pod adresem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pomimo, iż w tekście skargi została ona wymieniona. Skarżący na wstępie piszą, że skarga dotyczy Wójta Gminy B. i Zarządu Gminy B. oraz decyzji z dnia [...]roku [...]oraz wcześniejszej decyzji z dnia [...]roku nr [...]. Pierwsza z tych decyzji. Wójt Gminy B. ustalił skarżącym zobowiązanie pieniężne za 2004 rok w kwocie [...]zł, natomiast druga decyzja została uchylona przez stronę przeciwną i przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia w decyzji z dnia [...] roku nr [...].
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że decyzja Wójta Gminy B. z dnia [...]roku nr [...]ustalająca skarżącym zobowiązanie pieniężne za rok 2004 w kwocie [...] zł w dacie składania skargi była nieprawomocna. Zatem dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia ( odwołania do SKO w J. G.) strony będą uprawnione do wniesienia skargi na tą decyzję i decyzję organu odwoławczego. Zatem obecnie strona przeciwna nie może dokonać oceny powyższej decyzji.
Natomiast odnośnie pozostałych zarzutów dotyczących działania Wójta Gminy, który sprzedał im działki nr [...]i [...]bez dostępu do drogi, na cele zabudowy mieszkaniowej. Kolegium wskazuje, że podlegają one jurysdykcji sądów powszechnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można przyjąć, że wydając zaskarżoną decyzję organy naruszyły prawo w zakresie, o jakim mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153 poz. 270 ) Dlatego też nie zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie dopatrzył się ani naruszenia prawa materialnego ani takiego naruszenia przepisów o postępowaniu, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jest poza sporem, że kluczowe znaczenie dla każdego postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest prawidłowe ustalenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania.
Przypomnieć w związku z tym trzeba, że zgodnie z treścią art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami) w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącej bez wątpienia naczelną zasadą postępowania podatkowego. Trzeba zaś pamiętać, że zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym, jak podkreślono w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, art. 122 Ordynacji podatkowej ( dawniej art. 7 K.p.a.) jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 1982 roku, sygn. akt I SA 258/82, Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego 1982, nr 1, poz. 54; por. również J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Polskie postępowanie administracyjne, Warszawa 1993, str. 126). Wykładnia ta, dotycząca art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, bez wątpienia zachowuje swoją aktualność także w świetle regulacji zawartej w art. 122 Ordynacji podatkowej.
Wobec stwierdzonych i opisanych w uzasadnieniu decyzji brakach w materiale dowodowym sprawy dotyczących ustalenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, oraz uchybień związanych z udziałem strony w postępowaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie uznało, że należyte wyjaśnienie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego niemal w całości. Wobec tego- zgodnie z art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.(Dz. U. z dnia 13 listopada 1997 r.) upoważniony był do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Skarżący nie kwestionują w istocie w skardze prawidłowości tego rozstrzygnięcia, podnosząc jedyne zarzuty przeciwko wymiarowi podatku, a więc decyzji organu I instancji, która, na skutek orzeczenia organu odwoławczego utraciła byt.
Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w toku postępowania nie naruszyło prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów. Dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga w tym zakresie została oddalona.
Natomiast skarga w tej części, w której dotyczy decyzji Wójta Gminy B.z dnia [...]roku [...]jest niedopuszczalna. Zgodnie z 52. § 1. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "...Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie...", zgodnie zaś z § 2. tego przepisu "Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie."
Postępowanie w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości toczy się na podstawie przepisów ordynacji podatkowej, zgodnie zaś z art. 127 Ordynacji Podatkowej postępowanie to jest dwuinstancyjne. Właściwy wójt gminy jest organem I instancji, od jego decyzji zgodnie z art. 220 § 1 Ordynacji Podatkowej służy stronie odwołanie. Zgodnie więc z powołanym wyżej art. 52 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na decyzję Wójta skargi wnieść nie można.
Niedopuszczalność zaś wniesienia skargi stanowi – zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – podstawę do jej odrzucenia.
Dlatego skargę w części w jakiej dotyczy decyzji organu I instancji od której nie wniesiono wcześniej odwołania należało odrzucić.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.