I SA/Wr 1039/03

I SA/Wr 1039/03 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-02-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-04-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Lidia Błystak /przewodniczący/
Ludmiła Jajkiewicz /sprawozdawca/
Zbigniew Łoboda
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
art. 15 ust. 1, art.16 ust. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 16 a ust. 1 pkt 1, art. 16 G ust. 1 pkt1, art. 16 G ust. 3 i 13
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak Sędzia WSA Zbigniew Łoboda Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz / sprawozdawca / Protokolant Małgorzata Jakubiak po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółka z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2001 oddala skargę.
Uzasadnienie
Skarżąca A Spółka z o.o. w L. zaskarżyła decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] o nr [...], uchylającą w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] o nr [...] i określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. w kwocie [...], zaległość w tym podatku w kwocie [...]oraz odsetki za zwłokę w kwocie [...].
Kontrolujący uznał, iż skarżąca zawyżyła koszt uzyskania przychodów o wydatki (na pokrycie kosztów sądowych i komorniczych w kwocie [...]; związane z zawarciem aktu notarialnego w kwocie [...] i na remont nieruchomości w kwocie [...]) oraz odpisy amortyzacyjne w łącznej kwocie [...].
W zakresie zakwestionowanych kosztów sądowych i komorniczych kontrolujący ustalił, iż skarżąca poniesione z tego tytułu wydatki w 2001 r., dotyczące nierozliczonych umów o powierniczy przelew wierzytelności, z których przychody wystąpiły w 2002 r., bądź w latach następnych, zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów 2001 r. Ponadto ustalił, iż skarżąca przychody z tytułu zawartych umów o powierniczy przelew wierzytelności ujmowała, co do zasady, w ewidencji księgowej przychodu w momencie rozliczenia w całości umowy. W związku z tym kontrolujący wyliczył, na podstawie sporządzonych przez skarżącą zestawień, kwotę zawyżenia wydatków z tym związanych.
W odniesieniu do pozostałych zakwestionowanych wydatków, kontrolujący ustalił, że skarżąca w dniu nabycia budynku mieszkalnego, to jest w dniu [...], wprowadziła go do ewidencji środka trwałego i od lipca 2001 r. rozpoczęła dokonywanie odpisów amortyzacyjnych. Tymczasem, zdaniem kontrolującego, budynek nie spełniał wymogu kompletności i zdatności do użytku, stanowiącego jeden z warunków do uznania go za środek trwały. Potwierdza to zgromadzony materiał dowodowy w sprawie.
Decyzją z dnia [...] o nr [...] Prezydenta Miasta L. zostały określone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w związku z przystosowaniem budynku do pełnienia funkcji biurowej. Następnie decyzją z dnia [...] o nr [...] Prezydenta Miasta L. skarżąca otrzymała zgodę na zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek biurowy oraz został zatwierdzony projekt budowlany i wydane pozwolenie na budowę. Jednocześnie w decyzji tej wskazano na warunek, który skarżącą musi spełnić po zakończeniu inwestycji, to jest uzyskać pozwolenie na użytkowanie obiektu. Kontrolujący stwierdził również, że od dnia zakupu budynku były prowadzone intensywne roboty budowlane (cena zakupu - [...] w tym cena gruntu - [...], natomiast koszt przeprowadzonych robót - [...] brutto). Roboty te zostały wykonane w związku z zamiarem zaadaptowania budynku
Sygn. akt I SA/Wr 1039/03
mieszkalnego na cele biurowe oraz z uwagi na zły stan techniczny budynku. Z treści protokołu z dnia [...], sporządzonego przez mgr inż. B. P. na zlecenie skarżącej w sprawie typowania robót w zakresie branży budowlanej i instalacyjnej, wynika, bowiem, że z wyjątkiem elementów konstrukcyjnych ścian, stropów, więźby dachowej oraz schodów budynek był bardzo zniszczony.
Powyższe ustalenia znalazły wyraz w decyzji organu pierwszej instancji zmienionej zaskarżoną decyzją.
Skarżąca w skardze z dnia [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zarzuciła naruszenie przepisu:
* art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (j.t. z 2004 r. Dz.U. Nr 8, poz. 65 ze zm.) - zwanej dalej ustawą, poprzez wydanie decyzji nie przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, lecz przez Inspektora Kontroli Skarbowej;
* art. 15 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. z 2000 r. Dz.U. Nr 54, poz. 654 ze zm.) - zwanej dalej updop, poprzez wadliwe pominięcie jako koszt uzyskania przychodów ponoszonych przez skarżącą na pokrycie kosztów sądowych i komorniczych;
* art. 16a i art. 15 updop, poprzez wadliwe uznanie, iż budynek mieszkalny nie był w 2001 r. kompletny i zdatny do użytkowania na skutek czego wadliwie i z naruszeniem przepisów nie uznano za koszt uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych;
* art. 16g updop, poprzez zaliczenie do kosztów związanych z nabyciem środków trwałych wydatku poniesionego po dniu oddania środka trwałego do użytkowania;
* art. 16 i art. 16g ust. 13 updop, poprzez sprzeczność przyjętych za podstawę decyzji ustaleń faktycznych ze zgromadzonymi w sprawie dowodami, wyrażającą się w wadliwym, bezzasadnym przyjęciu, iż poniesione przez skarżącą wydatki na remont budynku są wydatkami o charakterze inwestycyjnym powiększającymi jedynie wartość początkową środka trwałego;
* art. 122 i art. 187 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. z 2005 r. Dz.U. Nr 8, poz. 60) - zwanej dalej Ordynacją podatkową, poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, w szczególności poprzez brak wyjaśnienia czy nabyty budynek jest budynkiem użytkowym, czy też mieszkalnym oraz poprzez pominięcie wnioskowanych przez skarżącą wniosków dowodowych, zmierzających do wykazania, iż wydatki ponoszone na budynek nie spowodowały wzrostu jego wartości użytkowej i miały charakter remontowych i konserwacyjnych;
* art. 210 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie zamieszczenia w decyzji pełnego uzasadnienia faktycznego oraz zaniechanie wskazania z jakich
Sygn. akt I SA/Wr 1039/03
przyczyn nie uznano za wiarygodne zeznań świadków w części dotyczącej wykonywania przez nich prac.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż wydatki ponoszone na dochodzenie wierzytelności (koszty sądowe i komornicze) powinny być zaliczone do kosztu uzyskania przychodu w momencie ich poniesienia, a nie osiągnięcia przychodu.
Ponadto podniosła, że obowiązkiem organu podatkowego było rozróżnienie poniesionych przez skarżącą wydatków na wydatki o charakterze inwestycyjnym i na wydatki remontowe i konserwacyjne. Zdaniem skarżącej jedynie opinia biegłego z zakresu budownictwa pozwoliłaby w sposób bezsporny i bezstronny ustalić czy istotnie wszystkie wydatki są wydatkami o charakterze inwestycyjnym czy tyko niektóre.
Skarżąca wskazała także na rozbieżność między ustaleniami zaskarżonej decyzji a treścią decyzji z dnia [...] Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony Zabytków we W., z której wynika, iż udzielono zezwolenia na prowadzenie robót związanych z remontem i konserwacją budynku. Zarzuciła również zamienne używanie w uzasadnieniu decyzji pojęć: odbudowa budynku, działania ulepszające, adaptacja budynku na cele biurowe, co uniemożliwiło polemikę z ustaleniami decyzji.
Zdaniem skarżącej również brak jest przepisu bezwzględnie zakazującego wykonywania w pomieszczeniach mieszkalnych prac biurowych.
Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę z dnia [...] wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z przytoczoną tam argumentacją.
Odnośnie naruszenia art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy organ stwierdził, iż Dyrektor Kontroli Skarbowej może upoważnić inspektora kontroli skarbowej do wydawania decyzji w jego imieniu.
W odniesieniu do pozostałych zarzutów Izba Skarbowa wskazała, iż za wartość początkową środka trwałego uważa się cenę jego nabycia, powiększona o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania, a w szczególności o opłaty notarialne, skarbowe i inne. Dlatego też, zdaniem organu odwoławczego, prawidłowo wydatki związane z zakupem nieruchomości zwiększyły wartość początkową nieruchomości.
Poza tym podniosła, iż przeprowadzone postępowanie wykazało, że skarżąca przedwcześnie przyjęła zakupiony budynek do ewidencji środka trwałego. Tezę tę potwierdza treść Protokołu typowania robót w zakresie branży budowlanej i instalacyjnej. Z jego treści wynika, że ze względów bezpieczeństwa i znaczne zniszczenie pomieszczeń brak jest możliwość użytkowania budynku. Mając na uwadze opis stanu technicznego budynku, organ odwoławczy nie dał wiary oświadczeniom osób z nią powiązanych. Trudno, bowiem dać wiary twierdzeniom, że narady i zebrania zarządu odbywały się w zdewastowanych pomieszczeniach budynku przy ul. O. [...], w sytuacji, gdy skarżąca posiadała przestronną i dobrze wyposażoną salę
Sygn. akt I SA/Wr 1039/03
konferencyjną w swojej siedzibie przy ul. R. [...], która znajduje się w tej samej dzielnicy, co budynek przy ul. O. [...].
Izba Skarbowa podniosła także, iż składający oświadczenia prawnicy pracujący na umowę zlecenia stwierdzili, że w siedzibie Spółki mieli oddane, do dyspozycji biurka, przy których pracowali, jeżeli była konieczność pracy na miejscu w Spółce. Świadkowie twierdzili również, że spotkania przy ul. O. [...] odbywały się od jesienie 2001 r., natomiast Spółka wprowadziła ten budynek do ewidencji środka trwałego w lipcu 2001 r.
Na rozprawie pełnomocnik Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej upsa.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy przypomnieć, iż w myśl art. 15 ust. 1 updop kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 1 lit.a i c updop, w tym wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także na ich ulepszenia, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
Wydatki na nabycie środków trwałych stanowią jednak koszt uzyskania przychodów w formie odpisu z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne), o ile są dokonywane zgodnie z przepisami art. 16a-16m updop (art. 15 ust. 6 updop).
W myśl art. 16a ust. 1 pkt 1 updop amortyzacji podlegają z zastrzeżeniem art. 16c updop, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością.
Tak, więc sam fakt nabycia budynku nie daje podstaw do dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Budynek ma być kompletny i zdatny do używania przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.
Sygn. akt I SA/Wr 1039/03
Z uwagi, iż skarżąca nabyła budynek mieszkalny, wymagający adaptacji na biurowy, to dopiero po jego adaptacji i przeznaczeniu go na cele związane z prowadzoną działalnością można było uznać ten budynek za środek trwały i rozpocząć dokonywania odpisów amortyzacyjnych.
Poza tym brak jest podstaw do uznania, że skarżąca używała budynku mieszkalnego do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.
W związku powyższym wartość początkowa tego budynku powinna być określona w sposób wskazany w art. 16g ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i 13 updop przy uwzględnieniu art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a i c, a także art. 15 ust. 6 updop.
Zgodnie z tymi przepisami wartość początkową ustala się w oparciu o cenę nabycia środka trwałego, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.
Również wydatki (przekraczające kwotę [...]) poniesione na ulepszenie środka trwałego zwiększają wartość początkową budynku, jeżeli w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
Odnosi się to także do wszelkich kosztów związanych z przystosowaniem budynku do użytku, poniesionych przed oddaniem do eksploatacji i zwiększających wartość początkową środka trwałego, stanowiącą podstawę do naliczenia odpisów amortyzacyjnych, z zastrzeżeniem art. 16j ust. 3 pkt 2 updop, od momentu rozpoczęcia wykorzystywania środka trwałego na cele prowadzonej działalności gospodarczej,. W myśl, bowiem tego przepisu podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji środka trwałego, jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły, co najmniej 30% wartości początkowej.
W przypadku uznania, iż strona dokonała adaptacji nabytego budynku na cele związane z działalnością gospodarczą to podnoszone przez skarżącą zarzuty braku przeprowadzenia, w oparciu o opinię biegłego, postępowania
Sygn. akt I SA/Wr 1039/03
dowodowego w zakresie ustalania charakteru wykonanych prac budowlanych nie mają dla tej sprawy znaczenia.
Zdaniem Sądu kolejny zarzut skarżącej - użycia niejednoznacznych pojęć w uzasadnieniu decyzji - również nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze użyte pojęcia odnoszą się do wydatków polegających na ulepszeniu środka trwałego. Po drugie wszelkie wydatki powinny zwiększyć wartość początkową środka trwałego. Miałoby to znaczenie jedynie wówczas, gdyby skarżąca nabyła środek trwały i przekazała ten środek do eksploatacji a następnie przeprowadziła remont. Wprawdzie z formalnego punktu widzenia taka sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie. Skarżąca z chwilą nabycia nieruchomości wprowadziła ją do ewidencji środka trwałego i dokonywała odpisów amortyzacyjnych. Jak jednak dowiodło postępowanie kontrolne, a następnie podatkowe skarżąca przedwcześnie wprowadziła zakupioną nieruchomość do ewidencji środka trwałego. Świadczą o tym nie tylko dokumenty urzędowe związane z prowadzonymi robotami budowlanymi, ale również zeznania świadków, a także ocena warunków lokalowych skarżącej i zakres przeprowadzonych robót budowlanych.
Również Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, iż pomieszczenia w budynku mieszkalnym mogą być wykorzystywane jako pomieszczenia biurowe. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust.7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. z 2003 r. Dz.U. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (przeróbka pomieszczeń z przeznaczeniem ria pobyt ludzi albo przeznaczenie do użytku publicznego lokalu lub pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie lub było budowane w innym celu, w tym także przeznaczenie pomieszczeń mieszkalnych na cele niemieszkalne) wymaga uzyskania zgody właściwego organu administracji publicznej. Zgłoszenie dokonanie po zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części nie wywołuje skutków prawnych.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż brak jest podstaw do uznania skargi w tej części za zasadną.
Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut bezpodstawnego wyłączenia z kosztu uzyskania przychodów wydatków dotyczących kosztów sądowych i komorniczych.
W myśl art. 7 ust. 2 i 3 updop przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych jest dochód, który stanowi nadwyżkę sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągniętą w roku podatkowym. Przy ustalaniu dochodu nie uwzględnia się, więc kosztów, które nie są związane z jego uzyskaniem. Takie uregulowanie oznacza, że w celu ustalenia dochodu podatnik w prowadzonej ewidencji rachunkowej poza uwzględnieniem kosztów i wydatków, które nie stanowią kosztów uzyskania przychodów powinien także wyodrębnić w tej ewidencji poniesione wydatki i koszty oraz dokonane odpisy przypadające na przychody należne i przyszłych okresów, z których dochody są
Sygn. akt I SA/Wr 1039/03
wolne lub zwolnione od podatku oraz na przychody podlegające opodatkowaniu według stawek zryczałtowanych.
Wprawdzie przepisy updop nie wyszczególniają wszystkich rodzajów kosztów uzyskania przychodów, ograniczając się jedynie do ogólnej ich definicji, to jednak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanym w ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodu. W myśl art. 15 ust. 1 updop kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 updop. O zakwalifikowaniu danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu decyduje, więc poniesienie wydatku w celu uzyskania przychodu i brak wyłączenia wydatku z kosztu uzyskania przychodów, a także odpowiednie jego udokumentowanie.
W przypadku obrotu wierzytelnościami należy przyjąć, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 updop, iż przychodem są kwoty uzyskane ze sprzedaży wierzytelności albo kwota uzyskana od dłużnika, jeżeli spłacił ciążące na nim zobowiązanie. Konstrukcja przelewu powierniczego wierzytelności w celu jej ściągnięcia polega na tam, że wierzyciel na podstawie stosunku wewnętrznego z inną osobą zobowiązuje się ściągnąć wierzytelność od dłużnika. Zleceniobiorca staje się nabywcą wierzytelności, która z prawnego punktu widzenia wchodzi do jego majątku, ale z gospodarczego punktu widzenia działa na rachunek zleceniodawcy.
W tej sytuacji wydatki poniesione na zakup wierzytelności a także jej wyegzekwowania jako związane z uzyskaniem konkretnego przychodu uzyskanego w wyniku windykacji należności dłużnika, podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów tego roku podatkowego, w którym uzyskano przychód.
Nie ulega, bowiem wątpliwości, że koszty postępowania sądowego i egzekucyjnego należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Jednak przepisy art. 15 ust. 1 i 4 updop łączą możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kosztów uzyskania przychodów z faktem uzyskania przychodów.
Zaliczenie wydatków w chwili ich poniesienia do kosztów uzyskania przychodów jest jedynie możliwe w odniesieniu do kosztów, które nie pozostają na ogół w bezpośrednim związku z określeniem przychodu, a wobec tego trudno je zidentyfikować i przyporządkować konkretnemu przychodowi ( na przykład koszty ogólnozakładowe).
Tak, więc na gruncie rozpatrywanej sprawy zgodzić się należy ze stanowiskiem organów podatkowych, co do tego, że podatnik do kosztów uzyskania przychodów zaliczył wydatki, co, do których nie wykazał, iż pozostają one w bezpośrednim związku z uzyskanym przychodem danego roku podatkowego. Dokonane w tym zakresie ustalenia organów podatkowych, oparte o swobodną i wszechstronną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału
Sygn. akt I SA/Wr 1039/03
dowodowego, w tym także wyjaśnień złożonych przez samą skarżącą, nie nasuwają zastrzeżeń z punktu widzenia ich zgodności ze wskazaniami wiedzy i życiowego doświadczenia.
Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu wydania decyzji przez osobę nieuprawnioną Sąd stwierdził, iż brak jest podstaw do jego uznania.
Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy organem kontroli skarbowej jest dyrektor urzędu kontroli skarbowej, który na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 3a i 3b ustawy jest uprawniony do wydawania decyzji lub wyniku kontroli. Z kolei na mocy art. 31 ustawy do postępowania kontrolnego ma zastosowanie art. 143 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. z 2005 r. Dz.U. Nr 8,poz. 60).
Konstrukcja art. 143 Ordynacji podatkowej pozwala na upoważnienie pracownika urzędu podległego organowi do działania w imieniu organu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji, postanowień. Organ podatkowy może, zatem udzielić upoważnienia do wydania orzeczenia w konkretnej sprawie lub wskazać grupę spraw dotyczących rodzajów decyzji lub na przykład grup podatników, których załatwianie zostaje powierzone wskazanemu pracownikowi. Z treści upoważnienia powinno też wynikać, od jakiego momentu i do kiedy ono obowiązuje.
Sytuacja, w której kontrola skarbowa przeprowadzana jest przez inspektora zatrudnionego w ośrodku zamiejscowym urzędu kontroli skarbowej pozwala na upoważnienie go przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej do wydawania decyzji (lub wyniku kontroli) w jego imieniu.
Jego udzielenie nie oznacza zmiany właściwości organu, czy też wydania
decyzji przez osobę nieuprawnioną. \
Przenosząc dotychczasowe uwagi n'§ grunt rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdza, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z zachowaniem wymogów z art. 210 § 1 pkt 1 i pkt & Ordynacji podatkowej. Zawiera ona, bowiem oznaczenie organu upoważnionego do jej wydania, a także podpis osoby upoważnionej, z podaniem* imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego.
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wskazanych przez skarżącą przepisów Ordynacji podatkowej.
Kluczowym zagadnieniem w postępowaniu dowodowym jest właściwe rozłożenie ciężaru dowodu, na który ma wpływ jedna z naczelnych zasad postępowania podatkowego - zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej. Z zasady tej wynika obowiązek organu prowadzącego postępowanie wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Realizację tej zasady zapewniają gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe a zwłaszcza w art. 187 - 188 Ordynacji podatkowej.
Sygn. akt I SA/Wr 1039/03
Odnosząc to do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż organy podatkowe obu instancji uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy powołanych wyżej przepisu.
Wyjaśniły w sposób jasny kluczową kwestię, to jest, czy skarżącą prawidłowo ujęła w kosztach uzyskania przychodów zakwestionowane przez te organy wydatki.
Poza tym zebrany w sprawie materiał dowodowy został przez Izbę Skarbową oceniony zgodnie z wyrażoną w art. 191 Ordynacji Podatkowej zasadą swobodnej oceny dowodów. Ocena ta została zawarta w uzasadnieniu decyzji, co czyni zadość wymogom art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji Podatkowej. Jest ona logiczna, oparta na całym, zebranym w postępowaniu materiale dowodowym i zgodna z doświadczeniem życiowym.
Z powyższych względów skarżąca nie może postawić skutecznego zarzutu organom podatkowym, nie wyjaśnienia w sposób wszechstronny wszystkich okoliczności sprawy, a tym samym naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej.
Podsumowując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa.
Wobec braku przesłanek do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ją oddalił.