I SA/Wr 1012/17

I SA/Wr 1012/17 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2018-10-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-09-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Jadwiga Danuta Mróz
Katarzyna Radom
Marta Semiczek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
II FZ 782/17 - Postanowienie NSA z 2017-12-19
II FZ 470/18 - Postanowienie NSA z 2018-09-24
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 201
art. 215 par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Katarzyna Radom, sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 października 2018 r. przy udziale sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] 2017 r. znak sprawy: [...] w sprawie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w postanowieniu z dnia [...] 2017r. znak sprawy: [...], UNP: [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku A. W. (Strona Skarżąca) o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych.
W dniu 29 grudnia 2016r. do Urzędu Skarbowego w S. wpłynął wniosek Skarżącej o stwierdzenie nadpłaty. Ponieważ wniosek nie został podpisany Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. pismem z dnia 3 stycznia 2017r. wezwał Stronę do uzupełnienia podpisu. Przesyłkę poleconą zawierającą wezwanie, po awizowaniu w dniu 12 stycznia 2017 r., doręczono w dniu 18 stycznia 2017r. pełnoletniemu domownikowi (Panu A. Wa.), który - jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru - podjął się oddania pisma adresatowi.
Z uwagi na nieuzupełnienie braków podania, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia [...] 2017 r. pozostawił wniosek bez rozpatrzenia.
W dniu [...] 2017r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wydał postanowienie znak sprawy: [...], UNP: [...], którym to sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w postanowieniu z dnia [...] 2017 r.
Organ podatkowy wskazał, iż w postanowieniu z dnia [...] 2017r. omyłkowo na str. 2 w wierszu 9 wskazano: "Przesyłka po awizowaniu w dniu 13.01.2017 roku, została doręczona w dniu 19.01.2017 roku", albowiem powinno być: "Przesyłka po awizowaniu w dniu 12.01.2017 roku, została doręczona w dniu 18.01.2017 roku". Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. błąd tego rodzaju stanowi oczywistą omyłkę pisarską, podlegającą sprostowaniu w trybie art. 215 Ordynacji podatkowej.
Na postanowienie to strona wniosła zażalenie, zarzucając naruszenie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Strony na podstawie tego przepisu sprostować można błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. W ocenie Strony sprostowanie dotyczy faktu kluczowego dla sprawy, a błędu organu nie można uznać za omyłki, albowiem świadczy on o braku wszechstronnego rozpoznania materiału, w związku z tym nie może stanowić przedmiotu sprostowania. Strona wskazała również, iż nie może być mowy o oczywistej omyłce, skoro omyłka nie wpływa na rozstrzygnięcie.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wywodził, że zgodnie z art. 215 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.) organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji, przy czym na mocy art. 219 Ordynacji podatkowej, przepis art. 215 Ordynacji podatkowej znajduje zastosowanie do postanowień. Przy czym organem uprawnionym do sprostowania błędu rachunkowego lub oczywistej omyłki jest organ podatkowy, który wydał decyzję (postanowienie). Sprostowanie może nastąpić z urzędu lub na żądanie strony. Następuje ono w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie.
Wymienione w art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej wady decyzji (postanowienia) charakteryzuje cecha oczywistości. Oczywistość omyłki może wynikać z treści decyzji (postanowienia) lub akt sprawy, stanowi ona zarazem granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania. Wskazuje to jednoznacznie, że w tym trybie można naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa, litery, czy cyfry lub też inną omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, która co do zasady nie wpływa na treść i znaczenie prostowanej decyzji (postanowienia).
W ocenie Organu II instancji taki charakter ma pomyłka sprostowana zażalonym postanowieniem.
Analiza prostowanego postanowienia, jak również znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania Pani A. W. do uzupełnienia podpisu na wniosku z dnia 27 grudnia 2016 r. (pismo z dnia 3 stycznia 2017 r. znak sprawy: [...], UNP:[...]) nie pozostawia najmniejszych wątpliwości, że rzeczony błąd polegający na błędnym wpisaniu daty awiza i daty odbioru wezwania do usunięcia braków w piśmie ma charakter oczywistej omyłki. Niewątpliwie również sprostowanie omyłki nie doprowadziło do zmiany merytorycznej orzeczenia, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. Niezależnie bowiem od tego czy wezwanie zostało doręczone w dniu 18 stycznia 2017r,. czy też 19 stycznia 2017r. Podatniczka nie uzupełniła w terminie 7 dni braków podania. Nie uczyniła tego także do dnia wydania postanowienia z dnia [...] 2017r. Niewątpliwie sprostowanie zapisu nie mogło i nie miało wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu z [...] 2017r., którym pozostawiono podanie bez rozpatrzenia.
W skardze na to postanowienie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca podtrzymała zarzuty zażalenie. W opinii skarżącej sprostowana omyłka wpływa na prawa i obowiązki strony w zakresie uniesienia środka zaskarżenia, co stanowi istotny element treści postanowienia w zakresie pouczenia naruszający art. 212 w zw. z art. 219 O.p.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2016 r. poz.1066 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369. Ze zm.– w skrócie u.p.s.a). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) u.p.s.a.
Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a w szczególności powołanych w skardze przepisów o postępowaniu.
Otóż w myśl z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Przyjęta w tym przepisie klasyfikacja wadliwości, które mogą zostać usunięte w drodze sprostowania jest wyczerpująca. Są to błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Redakcja przepisu pozwala stwierdzić, że wymienione wyżej wady decyzji charakteryzuje cecha oczywistości. Oczywistość omyłki może wynikać z treści decyzji lub akt sprawy. Stanowi ona zarazem granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania. Wskazuje to jednoznacznie, że w tym trybie można naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłkę pisarską o charakterze elementarnym i nie wpływające na treść i znaczenie prostowanej decyzji. Rozstrzygnięcie wniosku o sprostowanie błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek następuje w drodze postanowienia niezależnie od tego, czy załatwienie wniosku jest pozytywne, czy negatywne dla wnioskodawcy (wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 1994 r., SA/Ka 2240/93, ONSA 1995, Nr 2, poz. 96). Przepisy o prostowaniu błędów i omyłek nie zawierają ograniczeń czasowych dokonania tych czynności. Oczywiste omyłki, zgodnie z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, można sprostować w drodze postanowienia, nawet po wniesieniu przez stronę odwołania, w którym powyższe omyłki są przedmiotem zarzutów (wyrok NSA z dnia 28 października 1999 r., I SA/Kr 1206/98, Temida (CD), Sopot 2002). Organ administracji może sprostować oczywistą omyłkę w wydanej przez siebie decyzji w każdym czasie, w tym również po upływie 30 dni od dnia wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a nawet po przekazaniu skargi do tego sądu (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1158/10).
Odnosząc powyższe rozważania do oceny niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zastosowany przez organ podatkowy tryb sprostowania postanowienia z dnia [...] 2017r. znak sprawy: [...], UNP: [...] był prawidłowy. Zauważyć należy, że postanowienie to dotyczyło pozostawienia bez rozpoznania wniosku Skarżącej. Przyczyną takiego rozstrzygnięcia było nieuzupełnienie wniosku przez jego niepodpisanie.
Zdaniem sądu omyłka polegająca na błędnym wskazaniu daty awizowania i odbioru przesyłki zawierającej wezwanie pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Sąd podzielając stanowisko prezentowane w orzecznictwie, że oczywistość omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami (por. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 260/13 dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistnienie oczywistej omyłki pisarskiej wynikało porównania treści postępowania ze znajdującym się w aktach zwrotnym dowodem doręczenia wezwania i nie budzi jakichkolwiek wątpliwości.
W ocenie sądu organy nie przekroczyły granic dopuszczalności sprostowania, albowiem w wyniku dokonanego sprostowania nie doszło do merytorycznej zmiany pierwotnej treści decyzji. W konsekwencji dokonana przez organy interpretacja jest prawidłowa, a dokonane sprostowanie decyzji we wskazanym zakresie nie narusza art. 215 § 1 O.p. Kwestia daty odbioru przesyłki mogłaby mieć znaczenie procesowe jedynie w wypadku uzupełnienia braków wniosku i sporu co do zachowania terminu do tej czynności. W niniejszej sprawie wniosek jednak w ogóle nie został uzupełniony. Wobec tego. Data awizowania przesyłki wobec odebrania przesyłki nie ma w sprawie żadnego znaczenia.
Jednocześnie sprostowanie dat nie ma żadnego wpływu na prawidłowość pouczeń o środkach zaskarżania. Zarówno prostowanie postanowienie , jak i postanowienie o sprostowaniu zawierają prawidłowe pouczenie o 7 dniowym terminie do wniesienia zażalenia.
Reasumując zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, w związku z czym skargę – na podstawie art. 151 p.p.s.a należało oddalić.