I SA/Wa 965/05

I SA/Wa 965/05 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-06-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Łukaszewska-Macioch /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Skarżony organ
Dyrektor Szpitala
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na zarządzenie Dyrektora Centrum [...] – Instytutu im. [...] w W. z dnia [...] maja 2001 r., nr [...] w przedmiocie likwidacji stanowisk kierowniczych postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
I SA/Wa 965/05
U Z A S A D N I E N I E
W dniu [...] kwietnia 2005 r. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zarządzenie Dyrektora Centrum [...] – Instytutu im. [...] w W. z dnia [...] maja 2001 r., nr [...] w przedmiocie likwidacji stanowisk kierowniczych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa;
5) akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Należy stwierdzić, że Centrum [...] – Instytut im. [...] w W. posiada status jednostki badawczo – rozwojowej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 30 marca 2001 r. o jednostkach badawczo – rozwojowych (Dz. U. Nr 33, poz. 388 ze zm.). Analiza przepisów tej ustawy wskazuje, że jednostka ta nie jest organem administracji publicznej, lecz zakładem administracyjnym posiadającym osobowość prawną, wykonującym zadania państwa w dziedzinie nauki.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 i 5 powołanej wyżej ustawy dyrektor jednostki badawczo – rozwojowej realizuje politykę kadrową oraz podejmuje decyzje we wszystkich sprawach dotyczących jednostki badawczo – rozwojowej, z wyjątkiem należących do zakresu działania rady naukowej. W celu wykonywania ustawowych kompetencji dyrektor jednostki badawczo – rozwojowej wydaje zarządzenia.
Zarządzenie Dyrektora Centrum [...] – Instytutu [...] w W. z dnia [...] maja 2001 r., nr [...] w przedmiocie likwidacji stanowisk kierowniczych w komórkach organizacyjnych wskazanego wyżej instytutu jest, wydanym na podstawie Statutu tej jednostki, aktem wewnątrzzakładowym (oświadczeniem woli pracodawcy), likwidującym stanowiska kierownicze w jednostkach organizacyjnych instytutu. Dotyczy zatem zmian struktury organizacyjnej tych jednostek, wywierających także bezpośredni wpływ na istniejące stosunki pracy. Powyższe zarządzenie znajduje więc swoja podstawę normatywną w przepisach prawa pracy, do których należą - zgodnie z art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.) – przepisy zawarte w statucie tego instytutu. Akt ten jest więc źródłem prawa pracy.
Zarządzenie będące przedmiotem skargi Z. W. nie jest więc decyzją, postanowieniem, innym aktem bądź czynnością z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Z tego względu skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawy orzekł, jak w sentencji postanowienia.