I SA/Wa 924/04

I SA/Wa 924/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-06-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Lech
Elżbieta Sobielarska /przewodniczący/
Monika Nowicka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Skarżony organ
Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska, Sędziowie NSA Anna Lech, WSA Monika Nowicka (spr.), , Protokolant Małgorzata Mierzejewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi Zespołu Klinik Specjalistycznych "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] Główny Inspektor Farmaceutyczny uchylił postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w P. z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie udzielenia Niepublicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej pod nazwą "[...]" w P. przy ul. [...].
W uzasadnieniu swego stanowiska organ centralny podniósł, że jako powód wydania przez organ I instancji postanowienia o zawieszeniu postępowania wskazana została okoliczność, iż przed Sądem Rejonowym w P. toczy się obecnie postępowanie z powództwa dotychczasowego dzierżawcy mienia Szpitala w P. - Zespołu Klinik Specjalistycznych "[...]" Sp. z o.o. przeciwko: Powiatowi P. - Starostwu Powiatowemu w P., Wielospecjalistycznemu Szpitalowi "[...]" – Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w likwidacji i "[...]" Spółce z o.o. z siedzibą w P. o ochronę naruszonego posiadania.
Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że w dniu [...] lipca 2002r. Wielospecjalistyczny Szpital "[...]" Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej zawarł z Zespołem Klinik Specjalistycznych" Szpitalem [...] Sp. z o.o. umowę przejęcia realizacji świadczeń zdrowotnych oraz dzierżawy mienia Szpitala w P..
Zgodnie z § 1 ust. 1 umowy, jej przedmiotem było przejęcie praw i obowiązków w/w Szpitala, w szczególności zaś objęcie jego materialnych i niematerialnych składników mienia oraz przejęcie obowiązku realizacji świadczeń zdrowotnych.
Decyzją z dnia [...] lutego 2003r. W. Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w P. udzielił Zespołowi Klinik Specjalistycznych "[...]" zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej pod nazwą "[...]" w P. przy ul. [...].
Pismem z dnia [...] lutego 2004 r. likwidator Wielospecjalistycznego Szpitala "[...]" Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej poinformował Zespół Klinik Specjalistycznych "[...]" o rozwiązaniu - ze skutkiem natychmiastowym - umowy przejęcia realizacji świadczeń zdrowotnych oraz dzierżawy mienia Szpitala w P., zawartej w dniu [...] lipca 2002r. Jak wynika z omawianego pisma, powodem rozwiązania umowy było naruszenie przez Zespół Klinik Specjalistycznych "[...]" postanowień § 6 zobowiązującego w/wym. do spłaty - w terminie 6 miesięcy od dnia podpisania umowy - całego zadłużenia Szpitala.
W tym samym dniu tj. w dniu [...] lutego 2004r. Wielospecjalistyczny Szpital "[...]" Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej - w likwidacji zawarł z [...] Sp. z o.o. w organizacji umowę dzierżawy mienia Szpitala w P. i przejęcia realizacji świadczeń zdrowotnych.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. Sąd Rejonowy w P. [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego wykreślił z Rejestru [...] Spółkę z o.o. i wpisał Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]" Spółka. z o.o.
W dniu [...] marca 2004 r. do Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego w P. wpłynął wniosek NZOZ "[...]" Sp. z o.o. o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej pod nazwą "[...]" w P. przy ul. [...].
O wszczęciu postępowania w powyższej sprawie organ wojewódzki w P. zawiadomił m.in. Zespół Klinik Specjalistycznych "[...]" Sp. z o.o., który to podmiot wystąpił z wnioskiem o zawieszenie toczącego się postępowania, załączając do wniosku odpis wspomnianego pozwu o ochronę naruszonego posiadania. Wydając postanowienie o zawieszeniu postępowania Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w P. uznał, że orzeczenie to znajduje swoje oparcie w przepisie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie organu l instancji zawieszenie postępowania stało się bowiem konieczne do czasu wydania prawomocnego wyroku w sprawie z pozwu o ochronę naruszonego posiadania, gdyż postępowanie prowadzone przed sądem cywilnym spowoduje rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w niniejszej sprawie, a sprowadzającego się do oceny czy wnioskodawca tj. NZOZ "[...]" Sp. z o.o. posiada tytuł prawny do pomieszczeń wskazanych jako miejsce wykonywania działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu apteki ogólnodostępnej.
W ocenie Głównego Inspektora Farmaceutycznego okoliczności, na które wskazał organ l instancji nie uzasadniały zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa.
Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Powyższe oznacza, że musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy decyzją kończącą postępowanie prowadzone przez organ administracji publicznej i zagadnieniem wstępnym rozstrzyganym przez inny organ lub sąd. Sposób rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego musi przy tym w sposób nie budzący wątpliwości wywierać wpływ na decyzję administracyjną.
W przedmiotowej zaś sprawie opisana wyżej sytuacja nie występowała.
Zgodnie, z art. 100 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2004r. Nr 53, póz. 533), do wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej należy dołączyć tytuł prawny do pomieszczeń apteki ogólnodostępnej. Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]" Sp. z o.o. powyższy wymóg spełnił. Do wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki dołączył bowiem umowę dzierżawy mienia Szpitala w P. i przejęcia realizacji świadczeń zdrowotnych zawartą w dniu [...] lutego 2004r. z Wielospecjalistycznym Szpitalem P. Samodzielnym Publicznym Zakładem Opieki Zdrowotnej - w likwidacji.
Przedmiotem tej umowy była m.in. dzierżawa pomieszczeń wchodzących w skład lokalu przeznaczonego na aptekę. Toczące się przed Sądem Rejonowym w P. postępowanie z powództwa o ochronę naruszonego posiadania nie ma bezpośredniego wpływu na postępowanie administracyjne z wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. W myśl bowiem art. 478 K.p.c.- w toku postępowania w sprawach o naruszenie posiadania sąd bada jedynie stan faktyczny, jakim jest posiadanie, nie rozpoznaje natomiast samego prawa do rzeczy.
W związku z powyższym zawisłość przed sądem postępowania o przywrócenie posiadania - w ocenie Głównego Inspektora Farmaceutycznego - w świetle legitymowania się przez wnioskodawcę tytułem prawnym do pomieszczeń apteki, nie miało znaczenie dla prowadzonego przez organ l instancji postępowania o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.
Z tych powodów zatem organ odwoławczy stanął na stanowisku, że nie zachodziły przeszkody prawne, by kontynuować przedmiotowe postępowanie administracyjne.
Powyższe postanowienie stało się z kolei przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Zespół Klinik Specjalistycznych "[...]" Spółka z o.o. Skarżący, wnosząc o uchylenie w/w postanowienia, zarzucił Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu naruszenie przepisów art. 40 § 2 w związku z art. 126 i art. 109 § 1 k.p.a. W szczególności zaś wywodził, że prawidłowe posiadanie nieruchomości, której ma dotyczyć zezwolenie na prowadzenie apteki jest elementem stanu faktycznego sprawy i jako takie stanowi podstawę faktyczną jej rozstrzygnięcia. Z tego powodu zatem, zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania o przywrócenie posiadania było – w jego ocenie uzasadnione.
Ponadto zarzucono organowi odwoławczemu także, że zaskarżone postanowienie nie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnośnie zaś zarzutu niedoręczenia jego pełnomocnikowi skarżącego wyjaśnił, że zarzut ten był chybiony bowiem o ustanowieniu pełnomocnika przez Zespół Klinik Specjalistycznych "[...]" Spółka z o.o. organ nie został powiadomiony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargę należało uznać za nieuzasadnioną, co skutkowało jej oddaleniem.
Przewidziana przepisem art. 344 § 1 kodeksu cywilnego ochrona naruszonego posiadania jest ochroną prowizoryczną, a odrębność samego postępowania posesoryjnego polega na ograniczeniu zakresu badania przez sąd tylko ostatniego stanu posiadania i faktu jego naruszenia, bez rozpoznawania samego prawa ani tego czy naruszone posiadanie było oparte na prawie. Powyższe oznacza, że zapadły w tym postępowaniu wyrok nie przesądza o samym prawie do posiadania, o czym może orzec sąd, ale dopiero w postępowaniu tzw. petytoryjnym czyli dotyczącym prawa.
W tych warunkach twierdzenie przez skarżącą, że wytoczony przez nią proces o przywrócenie posiadania rozstrzygnie jednocześnie o nieważności tytułu prawnego wnioskodawcy do pomieszczeń, w których chciałby on prowadzić, objętą wnioskiem o zezwolenie, aptekę jest całkowicie nieuzasadnione. Nawet bowiem uwzględnienie w tej sprawie powództwa nie będzie przesądzało, jak wyżej wspomniano, o kwestiach prawnych. Skuteczność bowiem dochodzenia roszczenia o ochronę naruszonego posiadania (z wyjątkiem zastrzeżonym w przepisie art. 344 § 1 k.c., który w tej sprawie nie zachodził) jest niezależna od zgodności posiadania ze stanem prawnym.
W związku z tym za prawidłowe należało uznać stanowisko Głównego Inspektora Farmaceutycznego sprowadzające się do poglądu, iż wymieniony wyżej proces posesoryjny nie stanowił w przedmiotowej sprawie administracyjnej zagadnienia wstępnego w rozumieniu przepisu art. 97 §1 pkt 4 k.p.a.
Również zarzut niedoręczenia pełnomocnikowi skarżącej zaskarżonego postanowienia nie był trafny, gdyż istotnie w aktach administracyjnych brakuje stosownego pełnomocnictwa.
Biorąc zatem powyższe pod uwagę Sąd – z mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – orzekł jak w sentencji.