I SA/Wa 923/04

I SA/Wa 923/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-06-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Beata Ziomek
Emilia Lewandowska
Monika Nowicka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie WSA Emilia Lewandowska WSA Beata Ziomek Protokolant Agnieszka Kozik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi L. D. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [....] kwietnia 2004 r. nr [....] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę
Uzasadnienie
I SA/Wa 923/04
UZASADNIENIE
Decyzją Nr [....] z dnia [....] lutego 2004r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił stwierdzenia nieważności decyzji własnej Nr [....] z dnia [....] lutego 2001r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Nr [....] z dnia [....] marca 200l r., którymi stwierdzona została nieważność czterech decyzji Komendanta [....] przyznających na rzecz zainteresowanej pomoc finansową (tj. decyzji Komendanta [....] Nr [....] z dnia [....] marca 1994r., Nr [....] z dnia [...] października 1994r, Nr [....] z dnia [....] lutego 1996r. oraz Nr [....] z dnia [....]maja 1997r.).
W związku z powyższą decyzją z dnia [....] lutego 2004 r. L. D. wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniosła w nim, że Komendant [....] stwierdzając nieważność wspomnianych czterech własnych decyzji nie uwzględnił okoliczności mających - jej zdaniem - wpływ na treść rozstrzygnięcia. Okoliczności te stanowił zwrot weksla gwarancyjnego oraz odprowadzenie przez nią podatku dochodowego od kwot stanowiących wspomnianą pomoc finansową. Wg wnioskodawczyni zaistniałe fakty stanowiły nieodwracalne skutki prawne decyzji o przyznaniu pomocy finansowej a zatem brak było podstaw do stwierdzenia nieważności wspomnianych decyzji. W ocenie organu stanowiska tego nie można było podzielić, gdyż weksel gwarancyjny, zgodnie z zapisami obowiązującego w dacie wydania decyzji rozstrzygających o pomocy finansowej na rzecz zainteresowanej, zarządzenia MSW Nr 41 z dnia 09 marca1993 r. w sprawie określenia wysokości pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe dla funkcjonariuszy Policji,... oraz zasad jej przyznawania i zwracania (Dz. Urz. MSW Nr 3, poz. 40), stanowił zabezpieczenie pomocy finansowej przyznanej stronie w formie zaliczki i jego zwrot (po wydaniu decyzji o przyznaniu pomocy finansowej w pełnej wysokości) nie przesądzał o braku obowiązku zwrotu tej pomocy w określonych przypadkach. Zwrot zaś nienależnie pobranego świadczenia daje podatnikowi, zgodnie z ustawą z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity - Dz.U. Nr 14 z 2000r., poz. 176 z póź. zm.) prawo odliczenia tej kwoty od dochodu podlegającego opodatkowaniu w danym roku podatkowym, o ile zwroty te nie zostały potrącone przez płatnika.
I SA/Wa 923/04
Reasumując zatem organ stwierdził, że wskazane przez stronę okoliczności nie znajdowały uzasadnienia do uznania ich za nieodwracalne skutki prawne decyzji o przyznaniu pomocy finansowej i w związku z tym zaskarżoną decyzją z dnia [....] kwietnia 2004 r. nr [....] utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie. Jednocześnie organ zauważył, że inne podnoszone przez stronę argumenty zostały pominięte w rozważaniach bowiem nie miały one znaczenia w sprawie, której przedmiotem nie była prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia, lecz zgodność z prawem samej decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L. D. wnosiła o uchylenie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [....] kwietnia 2004 r. i "umorzenie postępowania w całości" a przytaczając przy tym argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzuciła organowi naruszenie przepisów art. 8,15 i 156 § 1 pkt 1, 3, 4, 7 oraz art. 156 § 2 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy podnieść, że Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznych decyzji administracyjnych i w związku z tym nie rozpoznaje sprawy w jej aspekcie merytorycznym a jedynie – jak wspomniano – ocenia wydany akt pod względem jego legalności.
Rozpatrując materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie i oceniając podniesione przez skarżącą w skardze zarzuty Sąd doszedł do przekonania, że nie podważają one legalności zaskarżonej decyzji.
Decyzjami z dnia [....] lutego 2001 r. i [....] marca 2001 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji orzekł o nieważności wspomnianych wyżej czterech decyzji Komendanta
I SA/Wa 923/04
[....] przyznających L. D. pomoc finansową, z uwagi na zastosowanie przy obliczaniu przyznanej w formie zaliczki części pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszowi policji niewłaścicwej (zawyżonej) stawki kosztu 1 m kw. powierzchni użytkowej lokalu. W ocenie organu okoliczność ta skutkowała stwierdzeniem, iż w/w decyzje rażąco naruszyły przepis art. 89 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm.) oraz przepisy zarządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych nr 41.
Twierdzenie obecnie przez skarżącą, że wspomniane wyżej decyzje Ministra Spraw Wewnętrznych rażącą naruszają prawo, gdyż stwierdzają nieważność innych orzeczeń, które wywołały nieodwracalne skutki prawne nie jest zasadne.
Pojęcie nieodwracalnego skutku prawnego zrodziło się w związku z sytuacjami, gdy decyzja administracyjna – traktowana jako zdarzenie prawne - wykraczała pośrednio swoimi skutkami prawnymi w sferę prawa cywilnego, przy czym organ administracji, działając w granicach swojej właściwości i kompetencji, nie miał żadnych możliwości prawnych zniweczenia skutków cywilnoprawnych powstałych wskutek zawarcia umowy, będącej następstwem decyzji administracyjnej, której to decyzji dotyczyło postępowanie nadzorcze (vide: uchwała NSA z dnia 9 listopada 1998 r. OPK 4/98 ONSA 1999/1/13).
Opłacanie podatków czy ich nadpłata nie jest kategorią cywilnoprawną a należy do problematyki administracyjnoprawnej.
Wprawdzie proponowane przez organ rozwiązanie w niniejszej sprawie problemu opłacenia przez skarżącą podatku od przyznanych jej pierwotnie kwot z tytułu pomocy finansowej jest aktualnie istotnie mało przydatne z uwagi na regulację zawartą w art. 79 § 2 pkt 2 i art. 80 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) statuujących zasadę, iż prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego wygasa po upływie 5-ciu lat od dnia od dnia złożenia zeznania (deklaracji a) i że prawo do zwrotu nadpłaty podatku wygasa po upływie 5-ciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin jej zwrotu, ale trzeba mieć na uwadze, że decyzja ostateczna, stwierdzająca nieważność
I SA/Wa 923/04
wspomnianych decyzji przyznających pomoc finansową, została wydana w 2001 r. Nic nie stało zatem na przeszkodzie, aby skarżąca wystąpiła w tamtym czasie o zwrot nadpłaty podatku w takiej części w jakiej było to jeszcze możliwe. W pozostałej zaś części, czyli co do tej kwoty, której nie można było żądać zwrotu nadpłaty w 2001 r. – skarżąca może rozliczyć ją obecnie od organu przy dokonywaniu zwrotu zawyżonych kwot, wypłaconych tytułem pomocy finansowej.
Także zwrot weksla nie świadczy o zaistnieniu nieodwracalnych w niniejszej sprawie skutków prawnych.
Weksel, jak prawidło przyjął to organ, jest jedynie formą zabezpieczenia wierzytelności. Zwrot jego natomiast pozostaje bez wpływu na jej istnienie. Utrudnia tylko dochodzenie wierzycielowi należnej mu spłaty.
W związku z powyższym mając na uwadze, że – jak wspomniano – zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, Sąd – z mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – orzekł jak w sentencji.