I SA/WA 876/04

I SA/Wa 876/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Elżbieta Sobielarska
Maria Tarnowska
Monika Nowicka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska Asesor WSA Maria Tarnowska Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2005 r. sprawy ze skargi B. i P. W. na uchwałę Rady Miejskiej w N. z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały dotyczącej zbycia nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/ Wa 876/04
UZASADNIENIE
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. i P. W. wnosili o uchylenie uchwał Rady Miejskiej w N. z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] i z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] wydanych w przedmiocie zbycia w drodze przetargu nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnym [...], położonej w N. przy ulicy [...], w obrębie [...], o powierzchni [...] m kw.
Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uchwałą z dnia [...] marca 2004 r. Rada Miejska w N. przeznaczyła do zbycia w drodze przetargu opisaną na wstępie nieruchomość. Z treści uchwały tej oraz z załączonego do akt wypisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta N., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] marca 2004 r. wynika, że - stosownie do planu zagospodarowania przestrzennego miasta - nieruchomość ta przeznaczona jest pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne.
Skarżący pismem z dnia 31 marca 2004 r. wystąpili do Rady Miejskiej w N. z wezwaniem do usunięcia naruszenia kwestionowaną uchwałą prawa i uchylenia jej podnosząc, że akt ten rażąco narusza prawo przez nierespektowanie przez Radę Uchwały nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta N. a w szczególności jej postanowień zawartych w § 45.4 i § 46.3.
Rada Miejska w N. nie podzieliła poglądu skarżących i uchwałą z dnia [...] kwietnia 2004 r. postanowiła nie uchylać swojej poprzedniej uchwały w sprawie zbycia przedmiotowej nieruchomości.
W tych warunkach skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego SąduAdministracyjnego powołując się na przepis art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
W skardze podniesiono, że powyższymi uchwałami Rada Gminy w N., naruszyła rażąco wspomnianą wyżej uchwałę zatwierdzającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy art. 6, 7 i 8 k.p.a.
Powyższe zaś zarzuty zostały sformułowane ze względu na możliwość nabycia w tej drodze wspomnianej nieruchomości przez właścicieli nieruchomości sąsiedniej, którzy prowadzą na swoim terenie działalność gospodarczą i nabycie tej działki umożliwiłoby im powiększenie prowadzonej działalności, co z kolei - zdaniem skarżących będących też właścicielami nieruchomości graniczącej ze sporną działką i starającymi się od kilku lat o jej nabycie - będzie stanowiło uciążliwość w korzystaniu przez nich z ich nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W ocenie Rady skarżący nie wykazali na czym polega naruszenie ich interesu prawnego lub uprawnienia przez podjęcie zaskarżonej uchwały, albowiem akt ten nie rozstrzyga sprawy w odniesieniu do imiennie oznaczonej osoby, co zarzucają skarżący, a ma on jedynie charakter ogólny. Określa przy tym tylko przedmiot i sposób zbycia nieruchomości. Dopiero zaś w sytuacji wyłonienia przez organizatora przetargu nabywcy działki - tenże nabywca dokona jej zabudowy w oparciu o stosowne pozwolenie na budowę wydane przez właściwy organ, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami ustawy Prawo budowlane.
Zarzuty te zatem, zdaniem organu, dotyczą negatywnego oddziaływania i uciążliwości działalności usługowej prowadzonej na nieruchomości przez przyszłego jej właściciela a zatem odnoszą się do odrębnego, przyszłego postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę.
W ocenie Rady Gminy do wniesienia przedmiotowej skargi, mającej charakter actio popularis, nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, co podnoszą skarżący, ani naruszenie ich interesu faktycznego a legitymowałoby faktyczne naruszenie prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargę należało uznać za nieuzasadnioną i z tego powodu podlegała ona oddaleniu.
Zaskarżone uchwały odnosiły się do działalności Rady Gminy Miasta N. polegającej na realizacji przez Gminę jej ustawowych uprawnień.
W sprawie niesporne było, że przedmiotowy grunt stanowi własność Gminy N. a zatem - w świetle przepisu art. 140 kodeksu cywilnego - Gmina, jako właściciel nieruchomości, uprawniona była do rozporządzania swoją własnością.
Zgodnie z regulacją zawartą w art. 18 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. Nr 200, Nr 142, poz. 1591 ze zm. ) podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu (a taką czynnością jest zbycie nieruchomości) należy do kompetencji rady gminy. Również i ona określa zasady zbycia, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.
Podkreślenia wymaga, iż - po myśli przepisu art. 45 cytowanej ustawy o samorządzie terytorialnym - gmina jako podmiot mienia komunalnego (z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie) samodzielnie decyduje o przeznaczeniu i sposobie wykorzystania jej składników majątkowych.
Uchwała Rady Gminy w N. z dnia [...] marca 2004 r. sprowadzała się jedynie do zadecydowania o sprzedaży spornego gruntu i określeniu trybu tej transakcji.
W świetle zatem przytoczonej wyżej regulacji prawnej oznacza to, że uchwała ta w niczym nie naruszyła obowiązującego prawa.
Na dzień dzisiejszy jest kwestią otwartą kto nabędzie przedmiotową nieruchomość i w jaki sposób ją zagospodaruje.
Dopiero działania nowego właściciela zmierzające bezpośrednio do zagospodarowanie tegoż gruntu w sposób niezgodny z planem zagospodarowania przestrzennego, albo działalność jego naruszająca prawa skarżących w tym również uprawnienia o charakterze cywilnoprawnym, wynikające z przysługującego im prawa własności do swojej nieruchomości, uzasadniać mogą podjęcie przez nich odpowiednich środków prawnych. W zależności tego jakiego charakteru będą to naruszenia interesu prawnego skarżących, ochrona przysługująca im będzie miała charakter albo administracyjno- prawny, albo cywilno-prawny.
Obecnie jednak wniesienie przedmiotowej skargi nie jest zasadne, gdyż zaskarżone uchwały nie odnoszą się w żaden sposób do sfery prawnej skarżących a jedynie - co słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę - dotyczą interesu faktycznego małżonków Wojciechowskich. Skarżący są bowiem zainteresowani i zaniepokojeni możliwością nabycia przez osobę trzecią sąsiadującego z ich nieruchomością gruntu, który dawniej (ze skutkiem negatywnym) chcieli sami nabyć od Gminy a ponadto obawiają się, że osoba która chciałaby nabyć przedmiotowy grunt prawdopodobnie zamierza w przyszłości prowadzić na tym terenie działalność gospodarczą, czego skarżący także nie akceptują.
Okoliczności powyższe nie mogą jednak prowadzić do zaakceptowania poglądu skarżących, iż przedmiotowe uchwały naruszają prawo. Jak zaakcentował to bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 12 stycznia 2005 r. oddalającego w tej sprawie zażalenie skarżących na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wydane w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały, w niniejszej sprawie jednak sam zamiar nie ma znaczenia. Dopiero jego realizacja, powodująca naruszenie konkretnych przepisów prawa może stanowić podstawę do podjęcia przez skarżących akcji mającej na celu przeciwdziałanie zaistniałemu stanowi rzeczy.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd - z mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) - orzekł jak w sentencji.