I SA/Wa 868/04

I SA/Wa 868/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-06-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Lech /przewodniczący/
Beata Ziomek
Emilia Lewandowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Sygn. powiązane
I OSK 1178/05 - Wyrok NSA z 2006-09-12
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie WSA Emilia Lewandowska (spr.) WSA Beata Ziomek Protokolant Lucyna Picho po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do osobnej kwatery stałej. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
I SA/Wa 868/04
UZASADNIENIE
Dyrektor Oddziału Rejonowego [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...], uchylił decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie nie zachowania przez S. K. uprawnień do osobnej kwatery stałej i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji.
Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że w dniu [...] października 2003 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w [...], zaświadczeniem nr [...] stwierdził, że [...] S. K. posiadał od dnia [...] kwietnia 2000 r. uprawnienia do emerytury wojskowej.
W dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej z jednostki podległej Ministrowi Obrony Narodowej S. K. posiadał 22 lata 9 miesięcy 0 dni wysługi będącej podstawą wysokości uposażenia według stopnia wojskowego. Jednocześnie Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego poinformował, że od [...] maja 2000 r. prawo do emerytury ustało w związku z podjęciem przez wyżej wymienionego służby w Straży Granicznej.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...], w oparciu o przedstawione przez S. K. wyżej wymienione zaświadczenie, orzekł o nie zachowaniu uprawnień do osobnej kwatery stałej. W świetle dokumentów S. K. pełni aktualnie służbę w Straży Granicznej. W związku z powyższym organem właściwym do orzekania w sprawie zachowania prawa do kwatery jest - zgodnie z art. 84a ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP - Zarząd Zasobów Mieszkaniowych Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Ponieważ, w ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie Wojskowa Agencja Mieszkaniowa nie jest właściwa do wydania decyzji, to zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji powinna być uchylona, a postępowanie przed tym organem umorzone.
W skardze na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] S. K. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego art. 84a ust. 2 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP nie dotyczy sytuacji, której rozstrzygnięcia decyzją domaga się skarżący.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Dla oceny właściwości organu administracji publicznej istotne jest czego domaga się składający wniosek wszczynający postępowanie administracyjne. S. K. we wniosku, który do organu pierwszej instancji wpłynął w dniu [...] grudnia 2003 r. wniósł o wydanie decyzji administracyjnej o zachowaniu przez niego uprawnień do kwatery w związku z nabyciem uprawnień do wojskowego zaopatrzenia emerytalno-rentowego i w załączeniu przedłożył zaświadczenie z dnia [...] października 2003 r. właściwego organu emerytalno-rentowego. Skarżący domaga się potwierdzenia zachowania przez niego uprawnień do kwatery, które w jego ocenie, nabył w związku z pełnieniem służby w charakterze żołnierza zawodowego w jednostkach wojskowych podległych Ministrowi Obrony Narodowej i nabyciem uprawnień do emerytury wojskowej. Nie jest więc istotne czy skarżący w chwili wystąpienia z tym wnioskiem pracował lub nie, pełnił służbę wojskową w jednostkach nadzorowanych lub podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych czy też innemu ministrowi. Istotą bowiem żądania skarżącego jest potwierdzenie przez niego uprawnień do kwatery w związku z nabyciem uprawnień do emerytury wojskowej, a nie w związku z obecnie pełnioną służbą w Straży Granicznej. Orzekanie o tych uprawnieniach w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej w jednostkach podległych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej oraz nabyciem uprawnień do emerytury wojskowej należy do Wojskowej Agencji Mieszkaniowej i jej organów. Prawidłowo więc Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] uznał swoją właściwość i rozpatrzył wniosek S. K. merytorycznie. Natomiast stanowisko organu odwoławczego w przedmiocie właściwości organu jest błędne. Słusznie skarżący podniósł w skardze, że w zakresie objętym żądaniem jego wniosku nie ma zastosowania przepis art. 84a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 1995 r., Nr 86, poz. 433 ze zm.) Zarząd Zasobów Mieszkaniowych Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie jest upoważniony do wypowiadanie się o zachowaniu bądź nie uprawnień do kwater nabytych przez osoby, które nabyły uprawnienia do emerytury wojskowej w związku z pełnieniem służby wojskowej w jednostkach i instytucjach wojskowych podległych Ministrowi Obrony Narodowej.
Wynika z powyższego, że organ odwoławczy niezgodnie z prawem uznał, że Wojskowa Agencja Mieszkaniowa nie jest właściwa do rozpatrzenia wniosku S. K., a to naruszenie prawa materialnego miało istotny wpływ na wynika sprawy co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji.
Bezzasadnie zatem organ odwoławczy umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji zamiast rozpoznać sprawę merytorycznie. Stanowi to naruszenie art. 105 § 1 kpa.
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.