I SA/Wa 834/19

I SA/Wa 834/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-04-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz
Elżbieta Sobielarska
Przemysław Żmich /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Orzeczono o wymierzeniu grzywny za niewykonanie wyroku-art. 154 PoPPSA
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 154  par. 1, 2, 6 , art. 154  par. 7,  art. 200,  art. 205  par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz po rozpoznaniu w dniu 30 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. B., U. Z., R. K., D. L. i L. K. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2014 r. sygn. I SAB/Wa 521/14 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości [...] ([...]) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje na rzecz A. B., U. Z., R. K., D. L. i L. K. od Prezydenta W. sumę pieniężną w kwocie po [...] ([...]) złotych na rzecz każdego ze skarżących; 4. zasądza od Prezydenta W. solidarnie na rzecz A. B., U. Z., R. K., D. L. i L. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
A. B., U. Z., R. K., D. L. i L. K. – dalej zwani "skarżącymi" wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 grudnia 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 521/14 zobowiązującego Prezydenta W. do wydania orzeczenia w przedmiocie wniosku z 8 sierpnia 2013 r. w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość [...], położoną przy ul.[...], ozn. hip. jako "F." dz. nr [...], w terminie sześciu miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Wobec powyższego skarżący wnieśli o: 1) wymierzenie Prezydentowi W. grzywny w wysokości [...] zł, płatnej w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się wyroku; 2) stwierdzenie, że zaistniała bezczynność organu po wydaniu ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ma rażący charakter; 3) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej zwanej "ppsa" i wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym; 4) przyznanie skarżącym od Prezydenta W. po sumie pieniężnej określonej na podstawie art. 154 § 6 ppsa; 5) zasądzenie od Prezydenta W. solidarnie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że wyrokiem z 1 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie o sygn. akt I SAB/Wa 521/14 uwzględnił skargę U. Z., L. K., R. K., D. L. i A. B. na bezczynność Prezydenta W. i w pkt. 1 zobowiązał organ do rozpoznania wniosku z 8 sierpnia 2013 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...], położoną przy ul. [...], ozn. hip. jako "F." dz. nr [...], w terminie sześciu miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Akta administracyjne wraz z ww. prawomocnym wyrokiem zwrócone zostały organowi 30 marca 2015 r.
Następnie, mimo złożenia przez pełnomocnika skarżących 2 października 2015 r. wezwania do wykonania ww. wyroku Prezydent W. nie rozstrzygnął merytorycznie sprawy odszkodowania. Wobec powyższego pełnomocnik skarżących złożył skargę w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi W. grzywny za niewykonanie wyroku Sądu z 1 grudnia 2014 r. Skarga rozpoznana została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 2046/15, którym stwierdzona została bezczynność organu wykonaniu ww. wyroku z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzona została organowi grzywna w wysokości [...] zł. Akta administracyjne wraz z ww. prawomocnym wyrokiem zwrócone zostały organowi 31 marca 2016 r.
Następnie, wobec dalszego braku jakichkolwiek czynności organu, pełnomocnik skarżących ponownie wezwał pisemnie Prezydenta do wykonania wyroku Sądu o sygn. akt I SAB/Wa 521/14. Wobec braku merytorycznego rozpoznania sprawy pełnomocnik skarżących złożył kolejną (drugą) skargę w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi W. grzywny za niewykonanie wyroku Sądu z 1 grudnia 2014 r. Skarga rozpoznana została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1344/16, którym stwierdzona została mająca miejsce z rażącym naruszeniem prawa bezczynność organu w wykonaniu ww. wyroku z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzona została organowi grzywna w wysokości [...] zł. Akta administracyjne wraz z ww. prawomocnym wyrokiem zwrócone zostały organowi 5 kwietnia 2017 r.
Następnie, pomimo złożenia 22 września 2017 r. przez pełnomocnika skarżących kolejnego (trzeciego) wezwania do wykonania ww. wyroku, do dnia sporządzenia niniejszej skargi, Prezydent W. nie rozstrzygnął sprawy o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, jak również nie odniósł się do złożonego wezwania.
Ponowna, trzecia już skarga w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi W. grzywny za niewykonanie ww. wyroku sądu administracyjnego, rozpoznana została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 maja 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 1960/17. Wyrokiem tym wymierzona została organowi kolejna grzywna w wysokości [...] zł oraz stwierdzone została ponownie bezczynność Prezydenta w wykonaniu wyroku mająca miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Akta administracyjne wraz z ww. prawomocnym wyrokiem zwrócone zostały organowi 30 lipca 2018 r.
8 marca 2019 r. pełnomocnik skarżących po raz czwarty pisemnie wezwał Prezydenta W. do wykonania ww. wyroku. Do dnia sporządzenia niniejszej skargi Prezydent W. nie rozstrzygnął sprawy o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość i nie odniósł się do złożonego wezwania.
Skarżący wskazali, że przesłanki z art. 154 § 1 ppsa zostały spełnione. Termin dla organu do rozpoznania wniosku o odszkodowanie po uprawomocnieniu się ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określa art. 286 § 2 ppsa. W niniejszej sprawie termin ten upłynął 30 września 2015 r. Pomimo powyższego organ nie podjął w sprawie stosownych czynności. Wobec braku jakichkolwiek czynności organu, w szczególności braku zlecenia sporządzenia operatu szacunkowego, złożone zostały kolejne skargi w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi W. grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 grudnia 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 521/14. Do dnia sporządzenia niniejszej trzeciej już skargi Prezydent W. nie rozstrzygnął sprawy o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. W sprawie nie została wydana żadna merytoryczna decyzja.
Do dnia sporządzenia niniejszej skargi organ pozostaje w trwałej, rażącej bezczynności. Prezydent W. działa wbrew ogólnym zasadom postępowania administracyjnego, z których jednoznacznie wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 12 kpa, a także zobowiązane są podejmować wszelkie kroki niezbędne do jej wyjaśnienia i załatwienia według art. 7 i art. 77 § 1 kpa.
W rozpoznawanej sprawie oznacza to obowiązek podjęcia nie jakichkolwiek działań, lecz działań celowych, zmierzających do rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego. W niniejszej sprawie wszelkie kwestie formalne zostały już ustalone (najpóźniej 31 stycznia 2015 r.). Niezrozumiałym jest dalsze uporczywe prowadzenie przez organ postępowania przy równoczesnym braku podjęcia jakichkolwiek czynności celem merytorycznego rozpoznania wniosku z 8 sierpnia 2013 roku.
Do dnia sporządzenia niniejszej skargi, ani skarżący, ani ich pełnomocnik nie otrzymali żadnej informacji od organu. Takie postępowanie organu niewątpliwie pozostaje w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 kpa. Ponadto podważa ono także wyrażoną w art. 8 kpa zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Przede wszystkim jednak organ uchybił terminowi, który wskazany został w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 grudnia 2014 r. i nie wykonał nałożonego tymże orzeczeniem zobowiązania. Zatem skarga w przedmiocie nałożenia na organ grzywny jest w pełni uzasadniona.
Dodatkowo skarżący wskazali, że na gruncie art. 154 § 7 ppsa przyznawana stronie skarżącej kwota, poza jej główną funkcją represyjno-dyscyplinującą, polegającą na tym, że groźba konieczności wydatkowania tych kwot ze środków publicznych na rzecz stron postępowania, nie zaś przekazywania ich w ramach systemu finansów publicznych, będzie wzmacniała gwarancje terminowego załatwiania spraw, ma również znaczenie kompensacyjne. Sprawia to, że jej celem jest również zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji.
Odnosząc się do stanowiska judykatury w tej sprawie skarżący zaznaczyli, że przyznanie sumy pieniężnej stanowi dla skarżących rekompensatę za krzywdę moralną spowodowaną bezczynnością postępowania (por. wyrok NSA z 25 lipca 2013 r. sygn. akt: II OPP 23/13). Zatem suma pieniężna, określona w art. 154 § 7 ppsa, należna stronie skarżącej, stanowi w konsekwencji swoiste zadośćuczynienie za stwierdzoną bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ. Samo zaś przyznanie sumy pieniężnej nie jest zależne od wykazania jakiejkolwiek szkody. Suma pieniężna nie ma charakteru odszkodowawczego w przeciwieństwie do szkody, o której wprost mowa jest w art. 154 § 4 ppsa i której przyznanie zależne jest od wykazania przez stronę skarżącą poniesienia szkody.
Suma pieniężna winna być stosowana w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki, tj. wówczas, gdy brak jest obiektywnie weryfikowalnych okoliczności, które ten stan mogłyby tłumaczyć, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi. Przy czym sposób organizacji pracy urzędu, czy ilość spraw do rozpoznania lub stopień ich skomplikowania nie stanowią okoliczności obiektywnych z powołaniem na które organ może tłumaczyć zasadnie swoją bezczynność.
Wobec powyższego w państwie praworządnym, zgodnie z zasadą pewności, co do prawa, działania władzy publicznej powinny być przewidywalne. Zasada ta oznacza przede wszystkim możliwość oceny przez stronę postępowania kolejnych działań władzy publicznej. Jeżeli strona złożyła wniosek o przyznanie jej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość jednocześnie przedstawiając wszystkie wymagane dokumenty na tę okoliczność, to przewidywanym działaniem władzy publicznej, na podstawie art. 35 § 3 kpa, jest rozpatrzenie wniosku w terminie miesiąca (wyjątkowo w terminie dwóch miesięcy).
Standardem powinna być możliwość oczekiwania od organów administracji wydania rozstrzygnięcia sprawy w zakreślonym przez odpowiednie przepisy czasie oraz przewidzenia jakiego rozstrzygnięcia dokona władza wydająca akt administracyjny w określonych warunkach. Gdyby organ administracji publicznej nie popadł w bezczynność i załatwił sprawę w ustawowym terminie, wówczas strona byłaby pewna, co do faktu przysługiwania lub nieprzysługiwania jej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Zaś w sytuacji, gdy organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności strona, pomimo stosowania przysługujących jej środków prawnych mających na celu przyspieszenie postępowania i wydanie decyzji, pozostaje w swoistym zawieszeniu, które sprawia, że odczuwa negatywne skutki związane z niepewnością. Ma uzasadnioną podstawę, aby twierdzić, że organy administracji publicznej traktują jej przypadek jako niezasługujący na zajęcie się nim oraz że pozbawiona jest przysługującej jej ochrony prawnej, co powoduje, że traci wiarę i zaufanie do władzy publicznej.
Natomiast przyznanie stronie od organu pewnej kwoty pieniężnej niewątpliwie (przynajmniej w pewnym stopniu) zrekompensowałoby jej brak stabilizacji oraz wywołałoby w niej poczucie, że jej problem został dostrzeżony. Ponadto, skoro mimo stwierdzenia przez Sąd w prawomocnym wyroku bezczynności organu administracji publicznej oraz wymierzania temu organowi kolejnych grzywien za niewykonywanie wskazanego wyroku, organ w dalszym ciągu nie wykonuje swojego obowiązku, to wydaje się uzasadnione zastosowanie wobec niego innej sankcji, którą może być przyznanie skarżącym od organu sumy pieniężnej.
Skarżący uważają, że ponieśli uszczerbek w postaci długotrwałego rozpoznawania przez organ administracji publicznej ich sprawy. Przyznanie od organu na rzecz skarżących po sumie pieniężnej oraz wymierzenie grzywny w żądanej kwocie, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie są nadmiernie represyjne lub nieadekwatne, a w konsekwencji tylko połączone środki dyscyplinujące uświadomią organowi nieopłacalność niewykonania wyroku sądu administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę W. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że przed Prezydentem W. prowadzone jest z wniosku spadkobierców dawnych właścicieli postępowanie administracyjne o przyznanie odszkodowania za ww. nieruchomość, zgodnie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 ze zm.).
Wyrokiem z 1 grudnia 2014 r. sygn. akt. l SAB/Wa 521/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za ww. nieruchomość, w terminie sześciu miesięcy od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Istotnym w sprawie pozostaje również fakt, że opóźnienia w rozpatrywaniu spraw są spowodowane m.in. bardzo dużą ilością wpływającej do organu korespondencji w sprawach odszkodowawczych za nieruchomości objęte działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Waga tych spraw, stopień ich skomplikowania oraz złożoność okoliczności, które powinny być ustalone w toku tych postępowań, nie pozwala na dotrzymanie ustawowych terminów przewidzianych na ich rozpatrzenie.
Jednocześnie o kolejności rozpatrzenia spraw nie może decydować li tylko aktywność procesowa strony i ilość składanych skarg, tym bardziej, że wniosek skarżącej jest relatywnie nowy w stosunku do innych wniosków o odszkodowanie oczekujących na rozpatrzenie.
Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 26 sierpnia 2017 r. sygn. akt l SAB/Wa 526/16 wystarczającą sankcją dla organu jest uznanie, że jego bezczynność w załatwieniu sprawy miała charakter rażący. Nałożenie na organ obowiązku zapłacenia grzywny lub sumy pieniężnej nie jest bowiem zasadniczym środkiem dyscyplinującym ten organ do załatwienia sprawy w rozsądnym terminie. Przepisy ppsa dają Sądowi kompetencję do oceny zasadności, zarówno nałożenia sankcji finansowej, jak i miarkowania jej wysokości, co uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy. W odniesieniu do nich nie można pominąć także faktu znanego Sądowi z urzędu, że Prezydent W. prowadzi kilka tysięcy spraw o odszkodowania za przejęcie nieruchomości w trybie tzw. dekretu warszawskiego, a zatem obiektywny osąd prowadzi do wniosku, że nakładanie na organ przez Sąd w każdej tego typu sprawie sankcji finansowych ze środków publicznych byłoby nieuzasadnione, a przede wszystkim nie spełniałoby roli wskazanej w przepisie prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Poza sporem jest to, że prawomocnym wyrokiem z 1 grudnia 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 521/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał W. do rozpoznania wniosku z 8 sierpnia 2013 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość, położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. "F." dz. Nr [...], w terminie sześciu miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W wyroku tym Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Faktem jest również to, że termin wyznaczony przez Sąd upłynął 1 października 2015 r., skoro – jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy o sygn. akt I SAB/Wa 521/14 zwrotnego potwierdzenia odbioru - W. otrzymał odpis prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz aktami sprawy 1 kwietnia 2015 r. Poza sporem jest, że w zakreślonym przez Sąd terminie organ nie rozpoznał powyższego wniosku o przyznanie odszkodowania za przejęcie przedmiotowej nieruchomości, a zatem nie wykonał powołanego wyżej wyroku Sądu.
Ponadto prawomocnym wyrokiem z 26 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 2046/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Prezydentowi W. grzywnę w wysokości [...] zł w związku z niewykonaniem wyroku tego Sądu z 1 grudnia 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 521/14. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność W. w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wyrok ten (prawomocny) wraz z aktami sprawy W. otrzymał 6 kwietnia 2016 r., co wynika z akt administracyjnych sprawy.
Następnie prawomocnym wyrokiem z 30 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1344/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Prezydentowi W. grzywnę w wysokości [...] zł w związku z niewykonaniem wyroku tego Sądu z 1 grudnia 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 521/14. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność W. w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wyrok ten (prawomocny) wraz z aktami sprawy W. otrzymał 12 kwietnia 2017 r., co wynika z akt administracyjnych sprawy.
Z kolei prawomocnym wyrokiem z 9 maja 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 1960/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Prezydentowi W. grzywnę w wysokości [...] zł w związku z niewykonaniem wyroku tego Sądu z 1 grudnia 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 521/14. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność W. w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wyrok ten (prawomocny) wraz z aktami sprawy W. otrzymał 1 sierpnia 2018 r., co wynika z akt administracyjnych sprawy.
Do momentu orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie W. nie wykonał zobowiązania nałożonego na ten organ w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 grudnia 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 521/14.
Skarga o wymierzenie grzywny jest zatem zasadna.
Uznaniu Sądu pozostawiono natomiast ustalenie wysokości grzywny, ponieważ zgodnie z art. 154 § 6 ppsa grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, tj. art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych w zw. z art. 110 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Ustalenie wysokości grzywny zależy od okoliczności konkretnej sprawy.
Analizując przebieg niniejszego postępowania odszkodowawczego w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał, że zasadnym było wymierzenie organowi grzywny w wysokości [...] zł. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że organ pomimo trzykrotnego nałożenia grzywny za niewykonanie wyroku Sądu z 1 grudnia 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 521/14 nie podjął w sprawie po 2015 r. żadnych czynności procesowych zmierzających do zakończenia sprawy o odszkodowanie. Organ nie wydał też w tej sprawie żadnego aktu. Sprawa odszkodowawcza toczy się od ponad 6 lat.
Sąd zwraca uwagę, że od otrzymania prawomocnego wyroku Sądu w przedmiocie wymierzenia trzeciej grzywny do momentu orzekania przez Sąd po raz czwarty w tym przedmiocie minął już ponad 1 rok i 1 miesiąc.
Skoro W. od ponad 6 lat nie wykonuje zobowiązania zawartego w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 1 grudnia 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 521/14, mimo ukarania organu trzykrotnie grzywną, to Sąd ponownie rozpatrując skargę o wymierzenie organowi grzywny uznał za zasadne wymierzenie podstawowej sankcji finansowej w kwocie takiej samej jak trzecia grzywna.
Wobec takiego stanu rzeczy Sąd stwierdził, że bezczynność W. w wykonaniu wyroku Sądu z 1 grudnia 2014 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Biorąc pod uwagę inne tego typu sprawy rozpatrywane przez Sąd, to że wniosek o odszkodowanie wpłynął do organu w 2013 r., że sprawy o odszkodowanie za przejęcie przez Państwo tzw. gruntów warszawskich mają charakter skomplikowany, że Sądowi znane jest z urzędu to, że w organie zalega bardzo duża ilość spraw tego rodzaju i że są one rozpatrywane według kolejności wpływu, Sąd uznał, że wymierzenie organowi grzywny w proponowanej w skardze wysokości byłoby nadmierną represją.
Dodatkowo Sąd uznał za zasadne przyznanie każdemu ze skarżących od organu sumy pieniężnej w wysokości po [...] zł. Orzeczenie w tym zakresie jest uzasadnione tym, że w niniejszej sprawie nałożone na organ podstawowe sankcje finansowe (grzywny) nie dały rezultatu w postaci zakończenia sprawy o odszkodowanie. Między innymi z tego też powodu nie było sensu podwyższania kolejnej grzywny ponad wysokość orzeczoną w prawomocnym wyroku Sądu z 9 maja 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 1960/17.
Zdaniem Sądu skarżący ponoszą krzywdę, z uwagi na przedłużającą się bezczynność organu i związaną z tym faktem utratę zaufania do załatwienia ich sprawy zgodnie ze standardami tzw. dobrej administracji, o których mowa w Kodeksie Dobrej Praktyki Administracyjnej przyjętym przez Parlament Europejski w dniu 6 września 2001 r. (decyzja w sprawie Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej, [...], Dz.U. UE C 285, s. 3), w sytuacji gdy W. nie reaguje na kilkukrotnie wymierzane grzywny.
Mając jednak na uwadze to, że W. w pismach z 17 listopada 2015 r. i 8 września 2016 r. informował strony, że w celu zakończenia sprawy odszkodowawczej i wydania decyzji merytorycznej konieczne jest zlecenie sporządzenia operatu szacunkowego (a więc uznał, że sprawa zmierza do końcowego jej etapu) Sąd uznał, że suma pieniężna w podanej wyżej wysokości będzie adekwatną do okoliczności sprawy dodatkową sankcją finansową.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 154 § 1, 2 i 6 ppsa (pkt 1 i 2 wyroku) oraz art. 154 § 7 ppsa (pkt 3 wyroku) orzekł, jak w sentencji. O zwrocie skarżącym kosztów postępowania sądowego – wpisu sądowego i kosztów działania pełnomocnika (pkt 4 wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).