I SA/Wa 818/04

I SA/Wa 818/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Beata Ziomek
Emilia Lewandowska /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Boniecka-Płaczkowska
Symbol z opisem
6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Skarżony organ
Minister Budownictwa
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Beata Ziomek Protokolant Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2005 r. sprawy ze skargi B. K. i P.C. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2004 r., nr [...], 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz B. K. i P.C. kwotę 200 zł (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego
Uzasadnienie
I SA/Wa 818/04
UZASADNIENIE
Minister Infrastruktury, decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2004 r., nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r., z mocy prawa, przez Powiat W. własności części nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], zajętej pod drogę publiczną, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...].
Z ustaleń organu odwoławczego wynika, iż w dniu 31 grudnia 1998 r. działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...] o pow. [...] m2 stanowiła grunt uregulowany w KW nr [...] przeznaczony pod budowę budynkiem mieszkalnym, wielorodzinnym i nie była zajęta pod drogę publiczną. Nieruchomość stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. i nadal stanowi współwłasność B.K. i P.C., co potwierdza akt notarialny Rep. A nr [...], sporządzony w dniu 13 października 1998 r. oraz aktualny wypis z rejestru gruntów.
Zgodnie z treścią art. 73 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy z dnia 13 października 1998 r. nieruchomość pozostająca w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiąca ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.
Organ odwoławczy uznał, że skoro brak jakichkolwiek dokumentów potwierdzających istnienie drogi publicznej na przedmiotowej nieruchomości, a takich nie przedłożyła również strona skarżąca, rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego jest zasadne.
W skardze na decyzję Ministra Infrastruktury B.C. i P.C. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że Wojewoda [...] nie przeprowadził postępowania dowodowego czym naruszył podstawowe zasady postępowania administracyjnego określone w rozdziale 4 kpa. Nie ustosunkował się do dowodu załączonego przez skarżących do wniosku z dnia 26 marca 2003 r., czym naruszył art. 75 § 1, 76, 77 § 1, 78 § 1 kpa. Podnoszą skarżący również naruszenie przez organ art. 105 § 1 kpa, gdyż w ich ocenie nie zachodzą w sprawie okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji dopuścił się naruszenia prawa.
Minister Infrastruktury, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona.
Zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają podstawowe zasady postępowania administracyjnego jakimi są zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 kpa oraz zasada pogłębionego zaufania do organów Państwa, określona w art. 8 kpa. Sprawa nie została wyjaśniona w sposób pozwalający na jej zakończenie. Zasadnie również skarga zarzuca naruszenie przez organ art. 77 § 1 kpa i 78 § 1 kpa. Uznać należy także, iż nastąpiło naruszenie art. 80 kpa.
Organy obu instancji całość postępowania dowodowego sprowadzają do treści wypisu z rejestru gruntów z dnia 7 stycznia 2004 r., zgodnie z którym działka nr [...] stanowiła grunt rolny klasy VI na terenach mieszkaniowych. Organ odwoławczy stwierdza w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających istnienie drogi publicznej na nieruchomości skarżących. Zgodnie zaś z art. 75 § 1 kpa, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Błędnie organ odwoławczy to stwierdza, bowiem do wniosku z dnia 20 marca 2003 r. B.K. i P.C. została załączona kserokopia mapy, która stanowi integralną część decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji budowlanej nr [...] z [...] października 1998 r., wydanej przez Burmistrza Gminy [...]. Z dokumentu tego wynika, że przez działkę przy ul. [...], oznaczonej na tej mapie literami ABCD przebiega droga. Organy w ogóle, wbrew obowiązkowi wynikającemu z powołanych wyżej przepisów postępowania, nie odniosły się do tego dokumentu, a w szczególności nie zostało ustalone czy dotyczy ona nieruchomości objętej zaskarżonymi w niniejszej sprawie decyzjami i czy faktycznie droga na gruncie przebiega po części działki skarżących. Skarżący utrzymują, że droga publiczna istnieje na ich nieruchomości, a nie jest to odzwierciedlone w dokumentach własnościowych. Dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy organ winien był ustalić rzeczywisty przebieg drogi na wysokości działki wnioskodawców, co pozwoliłoby na ustalenie czy faktycznie część ich nieruchomości zajęta jest pod drogę publiczną oraz czy zostały spełnione pozostałe przesłanki do uwzględnienia wniosku skarżących, określone przepisem art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.).
Bez dokonania tych ustaleń umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego należy uznać za co najmniej przedwczesne.
Powyższe naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy co uzasadnia uchylenie decyzji organów obu instancji.
Ponownie rozpoznając sprawę wniosku B.K. i P.C. organy przeprowadzą postępowanie w sposób zgodny z powołanymi wyżej przepisami postępowania, a w szczególności ustalą faktyczny przebieg drogi publicznej na wysokości nieruchomości stanowiącej własność skarżących oraz odniosą się do dowodów przez nich powołanych.
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 pkt 1 lit.c, art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.