I SA/Wa 791/18
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę A. D. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lutego 2018 r., która utrzymała w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2016 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] czerwca 1962 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] kwietnia 1962 r. Te ostatnie decyzje odmawiały ustanowienia użytkowania wieczystego do części gruntu nieruchomości warszawskiej. Skarżący zarzucał, że organy dekretowe rażąco naruszyły prawo, w szczególności art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, nie uwzględniając wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego, mimo że grunt był przeznaczony pod parki, zieleńce i skwery. Sąd administracyjny oddalił skargę, stwierdzając, że przeznaczenie gruntu pod park ogólnodostępny i ulicę było nie do pogodzenia z możliwością korzystania z niego przez dotychczasowego właściciela na zasadach prawa własności, co uniemożliwiało uwzględnienie wniosku dekretowego. Sąd podkreślił, że prawo własności nie gwarantuje swobodnego dostępu do terenów użyteczności publicznej, a realizacja takiego przeznaczenia byłaby zależna od woli właściciela.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego w kontekście przeznaczenia gruntu pod cele publiczne (park) i możliwości pogodzenia tego z prawem własności dotychczasowego właściciela. Zasady oceny rażącego naruszenia prawa w postępowaniu nadzorczym.
Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z dekretem warszawskim i gruntami przeznaczonymi pod parki. Orzecznictwo dotyczące stosowania ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r. jest podzielone.
Zagadnienia prawne (3)
Czy odmowa ustanowienia użytkowania wieczystego do gruntu przeznaczonego pod park, zieleńce i skwery przez organy dekretowe stanowiła rażące naruszenie prawa?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, odmowa była prawidłowa, ponieważ przeznaczenie gruntu pod park ogólnodostępny i ulicę było nie do pogodzenia z możliwością korzystania z niego przez dotychczasowego właściciela na zasadach prawa własności.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że pozostawienie własności nieruchomości osobie fizycznej nie gwarantowałoby swobodnego dostępu do terenów użyteczności publicznej, a realizacja takiego przeznaczenia byłaby zależna od woli właściciela, co jest sprzeczne z ideą parku ogólnodostępnego.
Czy przy ocenie legalności decyzji dekretowych można stosować przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości?
Odpowiedź sądu
Kwestia ta jest dyskusyjna w orzecznictwie, jednak w niniejszej sprawie nie miała wpływu na wynik, gdyż podstawą odmowy było naruszenie art. 7 ust. 2 dekretu.
Uzasadnienie
Sąd zauważył rozbieżności w orzecznictwie dotyczące stosowania ustawy z 1958 r. do oceny decyzji wydanych na podstawie dekretu warszawskiego, ale uznał, że w tym konkretnym przypadku nie było to decydujące dla rozstrzygnięcia.
Czy brak powołania w decyzji dekretowej konkretnych zapisów planu zagospodarowania przestrzennego stanowi rażące naruszenie prawa?
Odpowiedź sądu
Nie, wada ta nie jest rażącym naruszeniem prawa, gdyż plan jest aktem ogólnie dostępnym.
Uzasadnienie
Sąd podzielił stanowisko, że niewskazanie w decyzji danych identyfikujących plan zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem normatywnym ogólnie dostępnym, nie jest rażącym naruszeniem prawa.
Przepisy (10)
Główne
Dekret warszawski art. 7 § ust. 2
Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy
Gmina miała obowiązek uwzględnić wniosek dekretowy, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. Przeznaczenie gruntu pod park ogólnodostępny i ulicę było nie do pogodzenia z możliwością korzystania z niego przez dotychczasowego właściciela na zasadach prawa własności.
p.p.s.a. art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa do oddalenia skargi.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 134 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi.
k.p.a. art. 156 § § 1 pkt 2
Kodeks postępowania administracyjnego
Podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji - wydana z rażącym naruszeniem prawa.
k.p.a. art. 16 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Zasada stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych.
u.z.w.n. art. 54
Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości
Rozszerzała katalog przesłanek uzasadniających odmowę przyznania prawa użytkowania wieczystego.
u.z.w.n. art. 3
Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości
Dotyczy celów użyteczności publicznej.
pr. art. 28
Dekret z dnia 11 października 1946 r. Prawo rzeczowe
Prawo własności można wykonywać z wyłączeniem innych osób.
k.c. art. 140
Kodeks cywilny
Prawo własności można wykonywać z wyłączeniem innych osób.
k.c. art. 233
Kodeks cywilny
Dotyczy korzystania z nieruchomości.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przeznaczenie gruntu pod park ogólnodostępny i ulicę było nie do pogodzenia z możliwością korzystania z niego przez dotychczasowego właściciela na zasadach prawa własności.
Odrzucone argumenty
Organy dekretowe rażąco naruszyły prawo, nie uwzględniając wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego, mimo że grunt był przeznaczony pod park. • Błędna wykładnia art. 7 ust. 2 dekretu w związku z art. 54 ustawy wywłaszczeniowej. • Nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania wyjaśniającego i niewłaściwa ocena materiału dowodowego.
Godne uwagi sformułowania
każdy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi prawo lokalne dla terenów nim objętych, co oznacza, że jego treść nie podlega dowodzeniu, gdyż jako przepis prawa był on powszechny i ogólnie dostępny. • rażące naruszenie prawa o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi jedynie wówczas, gdy naruszenie prawa ma charakter naruszenia bezpośrednio godzącego w rozstrzygnięcie decyzji, co wyraża się w oczywistej sprzeczności treści tej decyzji z obowiązującym porządkiem prawnym. • nie każde naruszenie lub uchybienie prawa jest podstawą do zastosowania nadzwyczajnego trybu wzruszenia decyzji administracyjnej. • pozostawienie własności nieruchomości przy osobie fizycznej nie gwarantowałoby swobodnego dostępu do tego rodzaju sfery użyteczności publicznej, gdyż właściciel "prywatny" może korzystać z prawa własności z wyłączeniem innych osób (art. 140 k.c.).
Skład orzekający
Iwona Kosińska
przewodniczący sprawozdawca
Elżbieta Lenart
sędzia
Joanna Skiba
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego w kontekście przeznaczenia gruntu pod cele publiczne (park) i możliwości pogodzenia tego z prawem własności dotychczasowego właściciela. Zasady oceny rażącego naruszenia prawa w postępowaniu nadzorczym."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z dekretem warszawskim i gruntami przeznaczonymi pod parki. Orzecznictwo dotyczące stosowania ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r. jest podzielone.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy historycznych decyzji dekretowych i ich wpływu na współczesne prawo własności nieruchomości, co może być interesujące dla prawników specjalizujących się w prawie nieruchomości i historii prawa.
“Czy park miejski mógł być prywatną własnością? Sąd rozstrzyga historyczny spór o grunt w Warszawie.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.