I SA/Wa 717/05

I SA/Wa 717/05 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-06-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Lech
Joanna Banasiewicz /sprawozdawca/
Małgorzata Boniecka-Płaczkowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz (spr.) NSA Anna Lech Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia umorzyć postępowanie sądowe
Uzasadnienie
I SA/Wa 717/05
UZASADNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania J. P. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...].
W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan sprawy:
J. P. zwróciła się z prośbą do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. o przyznanie zasiłku celowego na [...]. Decyzją, która jest przedmiotem odwołania, Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. odmówił zainteresowanej przyznania zasiłku celowego, ponieważ dochód jaki osiąga jej rodzina przekracza kryterium dochodowe określone w art. 4 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej.
Od powyższej decyzji zainteresowana wniosła odwołanie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., po rozpatrzeniu akt sprawy, w oparciu o aktualnie obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa zważyło, co następuje:
Podstawę materialno-prawną do przyznania zasiłku celowego z funduszu opieki społecznej stanowią przepisy zawarte w art. 4 i 32 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 z późn. zm.). Zgodnie z art. 4 powołanej ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobom i rodzinom, których dochód nie przekracza wskazanego w ustawie kryterium dochodowego, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednej z okoliczności wymienionych w art. 3 pkt. 2-11 cytowanej ustawy, to jest sieroctwa, bezdomności, potrzeby ochrony macierzyństwa, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej choroby, bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, alkoholizmu lub narkomanii, trudności w przystosowaniu do życia po opuszczeniu zakładu karnego, klęski żywiołowej lub ekologicznej.
Za dochód rodziny zgodnie z art. 2a ust. 1 pkt. 2 powołanej ustawy przyjmuje się sumę miesięcznych dochodów osób w rodzinie z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, pomniejszoną o obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Z akt sprawy wynika, że rodzina J. P. utrzymuje się z [...] w wysokości [..] zł oraz [...] w wysokości [...] zł. Łączny dochód rodziny wynosi [...] zł. i przekracza wysokość ustawowego kryterium określonego w art. 4 cytowanej ustawy o [...] zł, rodzina zainteresowanej nie spełnia więc wymaganych przesłanek określonych w art. 4 powołanej wyżej ustawy.
Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w R. rozpatrywał przedmiotową sprawę pod kątem przyznania rodzinie zasiłku celowego specjalnego, nie znaleziono jednak podstaw do udzielenia pomocy w tej formie.
Powyższą decyzję zaskarżyła J. P. W obszernej skardze, zatytułowanej odwołanie, skarżąca zwróciła się o pomoc do sądów administracyjnych. Zarzuciła, że opieka społeczna wspiera osoby zamożne, a nie biedne, pracownica Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej opisuje nieprawidłowości i wymyślone rzeczy. Skarżąca podała, że [...]. [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zaskarżoną decyzją odmówiono przyznania skarżącej zasiłku celowego na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. Nr 64 poz. 414 ze zm.). Z dniem 1 maja 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64 poz. 593 ze zm.). Zgodnie z treścią przepisu art. 149 ust. 1 tej ustawy z dniem wejścia w życie ustawy decyzje, które zostały wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej wygasają z mocy prawa (z zastrzeżeniem przewidzianych tą ustawą wyjątków, do których nie należą sprawy dotyczące zasiłków celowych). Zgodnie z art. 150 nowej ustawy o pomocy społecznej do sprawy wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy nowej.
Skoro zaskarżona decyzja wygasła z mocy prawa z dniem [...] maja 2004 r., to stwierdzić należało, że postępowanie sądowe ze skargi J. P. stało się bezprzedmiotowe i na mocy art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowić jak w sentencji.
Dodatkowo podnieść należy, że Sąd nie może - w świetle obowiązujących przepisów - przy rozpatrywaniu skargi na określoną decyzję wydaną przez organ administracji publicznej rozpatrywać również zarzutów dotyczących innych spraw i postępowania organu, czego w licznych pismach domagała się skarżąca. W każdej sprawie zakończonej przez organ odwoławczy ostateczną decyzją stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z pouczeniem zawartym w tej decyzji.