I SA/Wa 7/10

I SA/Wa 7/10 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2010-02-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-01-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogdan Wolski
Emilia Lewandowska
Joanna Skiba /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne
Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ
Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 164 poz 1365
art. 4,  art. 160 ust. 1 i art. 161 ust. 2,  art. 36 ust. 1
Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędzia WSA Bogdan Wolski Protokolant Anna Traczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2010 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Rektora [...] w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przeniesienia ze studiów niestacjonarnych na stacjonarne oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Rektor [...] w W., po rozpatrzeniu odwołania z dnia 6 października 2009 r. J. S. od decyzji Dziekana Wydziału [...] z dnia [...] października 2009 r. w sprawie nie wyrażenia zgody na przeniesienia ze studiów niestacjonarnych na kierunku [...] na studia stacjonarne na kierunku [...] na Wydziale [...] od roku akademickiego 2009/2010 - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji Rektor [...] wskazał, że J. S. w dniu 26 maja 2009 r. zwrócił się do Dziekana Wydziału [...] z wnioskiem o przeniesienie od roku akademickiego 2009/2010 ze studiów niestacjonarnych na studia stacjonarne na kierunku [...] na Wydziale [...].
Dziekan w dniu [...] października 2009 r. wydał odmowną decyzję w sprawie przeniesienia J. S. ze studiów niestacjonarnych na stacjonarne na kierunku [...], uzasadniając swoją decyzję nie spełnieniem warunków określonych w uchwale nr [...] Rady Wydziału [...] z dnia [...] listopada 2008 r. a szczególności § 3 ust. 2 pkt b tej uchwały, zgodnie z którym Dziekan może wyrazić zgodę na przeniesienie się studenta ze studiów niestacjonarnych na stacjonarne po ukończeniu przez niego II roku studiów na kierunku [...] lub I roku studiów na pozostałych kierunkach prowadzonych przez Wydział, jeżeli student: uzyskał średnią ocen w ramach dotychczas odbytych etapów studiów nie niższą niż 4.5, a w razie gdy przeniesienie miałoby nastąpić przed ukończeniem II roku studiów - nie niższą niż 4.7. Ponieważ skarżący uzyskał średnią [...] w ramach dotychczas odbytych etapów studiów na kierunku [...], nie spełnia zatem wymagań określonych w uchwale Rady Wydziału z dnia [...] listopada 2008 r., a zatem decyzja była uzasadniona.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa przez Dziekana, Rektor [...] uznał je za bezzasadne. Warunki przeniesień zostały określone § 15 pkt 8 i w § 18 pkt 1 Regulaminu Studiów na [...] ([...]). Zgodnie z § 18 ust. ust. 2 Regulaminu Studiów na [...], szczegółowe warunki przeniesienia ustala Rada Wydziału w drodze uchwały i podaje do wiadomości studentów. Zatem Senat delegował na Rady Wydziału wyłącznie określenie szczegółowych warunków przeniesienia studentów. Zapis ten - zdaniem Rektora [...] - wynika z tej przyczyny, iż każdy wydział kieruje się pewną autonomią i specyfiką studiów, dlatego odgórne ustalenia Senatu mogły by zaburzyć pracę i prowadzenie studiów na wydziale bądź kierunku. Student, który przenosi się z jednego kierunku, na drugi kierunek musi spełniać pewne wymagania. Dotyczy to również kierunków, które są w obrębie wydziału.
W dniu 5 stycznia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J. S. na decyzję Rektora [...] w W. z dnia [...] listopada 2009 roku.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Dziekana, zarzucając jej naruszenie:
- § 15 pkt 8 oraz § 18 ust. 1 pkt 3 Regulaminu Studiów na [...] w W. stanowiącego załącznik do uchwały Senatu z dnia [...] czerwca 2009 roku w związku z naruszeniem art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej;
- obrazę przepisów art. 6, 7 i 8 kpa oraz art. 160 ust. 1 w zw. z art. 62 ust.1 pkt ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym. Dodatkowo na rozprawie w dniu 25 lutego 2010 roku skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 12 kpa, 107 kpa oraz art. 138 §1 pkt 2 kpa.
W odpowiedzi na skargę Rektor [...] w W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko w sposób wyczerpujący uzasadnione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
W ocenie sądu skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja Rektora [...] w W. oraz poprzedzająca ją decyzja Dziekana Wydziału [...] nie naruszają prawa. W rozpoznawanej sprawie nie wyrażono zgody na przeniesienie J. S. ze studiów niestacjonarnych na kierunku [...] na studia stacjonarne na kierunku [...] na Wydziale [...] od roku akademickiego 2009/20010. Zdaniem sądu takie stanowisko, zawarte w decyzjach obu instancji należy uznać za znajdujące oparcie w przepisach prawa. Na wstępie należy podnieść, że w art. 70 ust. 5 Konstytucji RP zapewnia się szkołom wyższym autonomię na zasadach określonych w ustawie. Ustawy określające zasady działania publicznych szkół wyższych muszą - w myśl art. 70 ust. 5 Konstytucji, respektować ich autonomię, tzn. nie mogą znosić istoty tej autonomii poprzez zupełne i wyczerpujące unormowanie wszystkich spraw, które określają pozycję studenta w państwowej szkole wyższej. Zasada autonomii szkół wyższych została również wyrażona w art. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164 poz. 1365 z późn. zm. zwanej dalej ustawą). Oznacza to, że władzom szkół wyższych musi być pozostawiona sfera swobodnego decydowania o sprawach nauki i nauczania, z czym wiązać się też musi sfera swobodnego decydowania o sprawach organizacji wewnętrznej i składu władz, toku nauczania, przyjmowania i promowania studentów, a także określania niektórych ich praw i obowiązków. Zgodnie z art. 160 ust. 1 i 161 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku, organizację i tok studiów oraz związane z nimi prawa i obowiązki studenta określa regulamin studiów uchwalony przez Senat. Natomiast Regulamin Studiów [...], uchwalony przez Senat tej uczelni w dniu [...] czerwca 2009 r. określa, że przeniesienia mogą być dokonywane od II roku studiów I i II stopnia m.in. poprzez przeniesienie ze studiów niestacjonarnych na stacjonarne lub odwrotnie. Szczegółowe warunki przeniesienia ustala Rada Wydziału w drodze uchwały i podaje do wiadomości studentów (§ 18 ust.1 ppkt 3 i ust. 2). W § 3 uchwały nr [...] Rady Wydziału [...] w sprawie szczegółowych warunków przeniesienia obowiązujących na kierunkach studiów prowadzonych na Wydziale [...] określono, że Dziekan ma prawo wyrazić zgodę na przeniesienie się studenta ze studiów niestacjonarnych na stacjonarne po ukończeniu przez niego II roku na kierunku [...], jeżeli student uzyskał średnią ocen w ramach dotychczas odbytych etapów studiów nie niższą niż 4,5, a w razie gdy przeniesienie miałoby nastąpić przed ukończeniem II roku studiów – nie niższą niż 4,7. Skarżący kwestionuje zgodność z prawem regulaminu studiów z dnia [...] czerwca 2009 roku w [...] w W. oraz Uchwały Rady Wydziału z dnia [...] listopada 2008 roku, gdyż jego zdaniem zgodnie z art. 160 ust. 1 ustawy prawo to uchwalania regulaminu studiów zostało zarezerwowane do wyłącznej kompetencji Senatu. Takie stanowisko - zdaniem sądu - jest nie zasadne z dwóch powodów. Po pierwsze: zgodnie z zawartą w art. 4 ustawy zasadą autonomii szkól wyższych, wewnątrzuczelnianej regulacji poddano zostało wszystko, co nie jest wyraźnie zastrzeżone dla materii ustawowej, a przepisy ustawy o szkolnictwie wyższym (m.in art. 161) nie zabraniają przeniesienia uregulowania określonej kwestii (w tym przypadku warunków przeniesienia ze studiów niestacjonarnych na stacjonarne) innemu organowi uczelni. Po drugie: ustawa o szkolnictwie wyższym określa zasady nadzoru Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego nad uczelniami wyższymi. W ramach tego nadzoru, regulamin studiów z dnia [...] czerwca 2009 został przekazany Ministrowi, który zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy ma prawo stwierdzić nieważność organu kolegialnego uczelni w przypadku jej niezgodności z przepisami prawa nie później niż w terminie dwóch miesięcy od otrzymania uchwały.
Dopóki zatem uchwały organu kolegialnego nie zostały zakwestionowane przez Ministra, należy traktować je jako obowiązujące. Wreszcie należy zauważyć, że decyzja o przeniesieniu z jednego rodzaju studiów na inne ma charakter uznaniowy, zatem nawet po uzyskaniu przez studenta odpowiedniej średniej, nie rodzi to automatycznie obowiązku po stronie organów uczelni przeniesienia go na żądany rodzaj studiów.
Dlatego sad uznał za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 6, 7 i 8 kpa w zw. z art. 160 ust. 1, w zw. z art. 62 ustawy, § 15 pkt 8 oraz § 18 ust. 1 pkt 3 regulaminu studiów z dnia [...] czerwca 2009 roku i art. 7 Konstytucji RP, który wyraża zasadę legalizmu organów władzy publicznej .
Również pozostałe zarzuty skargi należy uznać za nieuzasadnione. W szczególności nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP (zasada równości wobec prawa), poprzez określenie różnych kryteriów dla studentów przenoszących się z innych uczelni na studia stacjonarne na [...] i dla studentów przenoszących się na studia stacjonarne w ramach tej uczelni. Poza sporem jest to, że w ramach dotychczas odbytych etapów studiów J. S. uzyskał średnią [...], nie uzyskał zatem średniej 4,0, której osiągnięcie jest warunkiem przeniesienia się na studia stacjonarne z innej uczelni. Zatem odmienne uregulowania dla studentów przenoszących się w ramach uczelni oraz spoza uczelni nie mają w przedmiotowej sprawie żadnego znaczenia.
Również zarzut odnoszący się do braków oznaczenia organu i podstawy prawnej w uzasadnieniu decyzji Dziekana Wydziału [...] z dnia [...] października 2009 roku nie wpływają na prawidłowość tej decyzji. Stosownie do treści art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnego (wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2002 r. sygn. I SA 106/02, wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2001 r. sygn. I SA 2521/00, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA) odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ma zapewnić tylko minimum procedury, niezbędnej dla załatwienia sprawy i zachowania zagwarantowanych ustawowo uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej. W sytuacji zatem braku wątpliwości co do podmiotu, który wydał zaskarżoną decyzję oraz treści rozstrzygnięcia, brak wyraźnego przywołania podstawy prawnej (brak wskazania daty uchwalenia regulaminu oraz miejsca jego publikacji) nie mają wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia w decyzji Dziekana z dnia [...] października 2009 roku. Dodatkowo należ podnieść, że wszystkie te braki zostały uzupełnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Również wskazanie daty w decyzji II instancji (widnieją na niej dwie daty: [...] października 2009 r. oraz [...] listopada 2009 roku) nie jest wadliwością tego rodzaju, która skutkowałaby uchyleniem zaskarżonej decyzji, gdyż sąd może uchylić zaskarżoną decyzję tylko wtedy, gdy stwierdzi takie naruszenie procedury, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy.
Reasumując, decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego, w związku z tym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo powszechnie obowiązujące. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia.
Zdaniem Sądu, motywy decyzji wydanych w sprawie odzwierciedlają i wyjaśniają tok rozumowania prowadzący do zastosowania przytoczonych przepisów prawa materialnego do faktycznej sytuacji skarżącego. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy oraz wydały na tej podstawie prawidłowe rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze przedstawione dotychczas okoliczności faktyczne i rozważania prawne, Sąd stanął na stanowisku, iż wniesiona skarga nie zawiera uzasadnionych zarzutów i przy braku naruszeń prawa, które należałoby uwzględnić z urzędu, skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a., co orzeczono w sentencji.