I SA/WA 646/07

I SA/Wa 646/07 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-05-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Mirosław Gdesz. /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6141 Państwowe szkoły wyższe
Skarżony organ
Komisja Akredytacyjna
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA - Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na uchwałę Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie oceny jakości kształcenia postanawia: - odrzucić skargę -
Uzasadnienie
Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej, działając na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku Politechniki [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy oceny jakości kształcenia na kierunku "turystyka i rekreacja" prowadzonym na poziomie zawodowym na Wydziale Zarządzania Politechniki [...], uchwałą z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] utrzymało w mocy uprzednio podjętą uchwałę z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...].
Powołana uchwała została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Na posiedzeniu w dniu 9 grudnia 2004 r. Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej, po zapoznaniu się z dokumentacją przedstawioną przez uczelnię i Raportem Zespołu Oceniającego oraz po zasięgnięciu opinii Zespołu Kierunków Studiów Wychowania Fizycznego w sprawie jakości kształcenia na poziomie zawodowym na kierunku "turystyka i rekreacja" prowadzonym na Wydziale Zarządzania Politechniki [...], na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 2 i art. 42 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym, wydało ocenę warunkową i ustaliło, że następna ocena jakości kształcenia powinna nastąpić w roku akademickim 2005/2006.
Politechnika [...], powołując się na art. 42 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym, wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i zmianę zaskarżonej uchwały.
Na posiedzeniu w dniu 10 lutego 2005 r. Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej podjęło uchwałę nr [...], którą utrzymało w mocy uchwałę Prezydium Komisji nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. W uzasadnieniu uchwały podano, że podtrzymany został zarzut dotyczący minimum kadrowego, gdyż do spełnienia wymagań określonych w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 28 marca 2002 r. w grupie nauczycieli akademickich z tytułem naukowym profesora lub stopniem naukowym doktora habilitowanego nadal brak jednej osoby, a w grupie nauczycieli akademickich ze stopniem naukowym doktora – trzech osób. Fakt prowadzenia zajęć dydaktycznych z określonych przedmiotów nie może stanowić wystarczającej przesłanki do uznania, że dana osoba jest specjalistą z tego zakresu. Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej przy zaliczaniu nauczycieli akademickich do minimum kadrowego poszczególnych kierunków studiów uwzględnia profil naukowy kadry, który wyznacza zestawienie takich elementów, jak: dorobek naukowy, charakter pism, w których ten dorobek jest publikowany, zakres uzyskanych stopni i tytułów naukowych oraz dorobek w zakresie kształcenia młodej kadry naukowej. Przyjęcie takich kryteriów jest niezbędne, bowiem w ponad 40% kierunków studiów ich nazwy i zakres tematyczny nie są tożsame z nazwami i zakresem dyscyplin naukowych, w których nadawane są stopnie naukowe.
Politechnika [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej z dnia [...] lutego 2005 r. wnosząc o jej uchylenie jako podjętej z naruszeniem prawa, a nadto z powodu oparcia rozstrzygnięcia na wadliwych ustaleniach.
W odpowiedzi na skargę Państwowa Komisja Akredytacyjna wniosła o jej odrzucenie podnosząc, że postępowanie przed Państwową Komisją Akredytacyjną w sprawie ustalenia oceny jakości kształcenia na danym kierunku w uczelni nie jest postępowaniem administracyjnym, ale postępowaniem odrębnym uregulowanym w całości w ustawie o szkolnictwie wyższym oraz w statucie Państwowej Komisji Akredytacyjnej uchwalonym przez Komisję na podstawie art. 42 ust. 4 ustawy. Uchwała Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej ustalająca ocenę jakości kształcenia na danym kierunku w uczelni nie jest którymkolwiek z aktów i czynności wskazanych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 808/05 uwzględnił skargę Politechniki [...] i uchylił powołaną uchwałę Państwowej Komisji Akredytacyjnej z dnia [...] lutego 2005 r. oraz poprzedzającą ją uchwałę tego organu z dnia [...] grudnia 2004 r., stwierdzając że obydwie uchwały zostały podjęte z naruszeniem odpowiednich postanowień statutu Państwowej Komisji Akredytacyjnej.
Skargę na powołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Państwowa Komisja Akredytacyjna.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 1177/06 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, że błędne jest twierdzenie zawarte w orzeczeniu sądu pierwszej instancji, iż Państwowa Komisja Akredytacyjna należy do systemu organów państwa właściwych w sprawach uprawnień i obowiązków uczelni. Komisja ta nie jest bowiem ani organem nadzoru nad uczelniami, ani nawet organem państwowym, nie ma więc publicznoprawnego statusu. Komisja ta nie jest również właściwa w sprawach dotyczących uprawnień i obowiązków uczelni.
NSA przywołując art. 38 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o szkolnictwie wyższym stwierdził, że rolą Komisji jest wyłącznie przedstawienie ministrowi opinii i wniosków, natomiast o sytuacji prawnej uczelni władny jest orzec tylko minister. Dlatego też postępowanie uchwałodawcze mimo pewnego podobieństwa, nie jest postępowaniem administracyjnym, będąca zaś stroną tego postępowania uczelnia (art. 42 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym) nie jest stroną w rozumieniu przepisów Kpa. Wreszcie sama uchwała nie stanowi innego aktu lub czynności w zakresie administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ppsa.
W związku powyższym Naczelny Sąd Administracyjny przekazał sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie, stwierdza nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa tego rozstrzygnięcia jedynie wówczas, gdy uzna, że w sprawie istnieją przesłanki określone w art. 145 § 1 powołanej ustawy.
Zaznaczyć należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny jest w przedmiotowej sprawie związany wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 1177/06, co wynika z art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, w sposób jednoznaczny, że uchwała Państwowe Komisji Akredytacyjnej nie mieści się w katalogu aktów publicznoprawnych mogących być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.
W tym kontekście należy przywołać treść art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz, 1270 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działania administracji publicznej w sprawach skarg na: .
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Natomiast powołana uchwała Państwowej Komisji Akredytacyjnej, na co jednoznacznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, jest wydawana przez podmiot nie będący w ogóle dysponentem władztwa publicznoprawnego. Ponadto należy dodać, że uchwała ta nie konkretyzuje żadnego stosunku administracyjnego, ponieważ Komisja nie ma uprawnień do rozstrzygania we władczy sposób o prawach i obowiązkach strony. Ten charakter uchwał podejmowanych przez Państwową Komisję Akredytacyjną przesądza, że nie mogą one być uznane zatem za czynności z zakresu administracji publicznej o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa 4. Z treści tego przepisu wynika, że wymienione akty i czynności muszą mieć charakter publicznoprawny. Treść wyjaśnianego przepisu wskazuje także, że akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Konieczne więc jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (post. NSA z dnia 16 września 2004 r., OSK 247/04, powołane w uwadze 12).
Skoro zatem uchwała Państwowej Komisji Akredytacyjnej nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej, to jako nie podlegająca jurysdykcji administracyjnej, nie może być przedmiotem oceny przez sąd administracyjny.
Ze wskazanych powyżej przyczyn skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić,
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 3 – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.