I SA/Wa 627/23

I SA/Wa 627/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-02-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-03-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Kamil Kowalewski
Łukasz Trochym /przewodniczący/
Małgorzata Boniecka-Płaczkowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
I OSK 1419/24 - Postanowienie NSA z 2024-08-29
I OZ 415/23 - Postanowienie NSA z 2023-10-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151, 119 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2012 poz 83
art. 4
Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Trochym, sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) asesor WSA Kamil Kowalewski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2024 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 lutego 2023 r. nr KOC/6735/Go/21 w przedmiocie zwrotu kwoty stanowiącej równowartość bonifikaty od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 7 lutego 2023 r., nr KOC/6735/Go/21 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, po rozpatrzeniu odwołania D. K. od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z 10 września 2021 r., nr 1698/5/2021 zobowiązującej do zwrotu bonifikaty od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że decyzją z 7 grudnia 2012 r., nr 1335/80/2012 Zarząd Dzielnicy [...] orzekł o przekształceniu na rzecz D. K. prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej o pow. [...]m2 położonej w [...] przy pl. [...], zabudowanej budynkiem stanowiącym odrębną nieruchomość przeznaczonym na cele mieszkalne, uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa, stanowiącej działkę ew. nr [...] z obrębu [...]. Organ ustalił opłatę za przekształcenie i udzielił 75% bonifikaty od tej opłaty. W decyzji wskazało, że organ wydający decyzję zażąda zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji, jeżeli osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, zbędzie lub wykorzysta nieruchomość na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty. Waloryzacja będzie dokonana według zasad określonych w art. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Zawiadomieniem z 29 grudnia 2020 r. Zarząd Dzielnicy [...] poinformował o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu równowartości bonifikaty udzielonej od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej, położonej w [...] przy pl. [...].
Następnie Zarząd Dzielnicy [...] decyzją z 10 września 2021 r. zobowiązał D. K. do zapłaty kwoty [...] zł tytułem zwrotu stanowiącej równowartość bonifikaty od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości.
Od decyzji tej odwołanie wniósł D. K.
Rozpoznając sprawę Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 4 ust. 15 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2019r. poz. 1314) organ, o którym mowa w art. 3 ust. 1, żąda zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji, jeżeli osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty. Nie dotyczy to zbycia na rzecz osoby bliskiej w rozumieniu art. 4 pkt 13 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, spółdzielni mieszkaniowej w przypadku ustanowienia odrębnej własności na rzecz członków oraz właścicieli lokali, którym przekształcono udział w prawie użytkowania wieczystego w prawo własności. W szczególnie uzasadnionych przypadkach organ może odstąpić od żądania zwrotu bonifikaty, za zgodą odpowiednio wojewody, rady lub sejmiku.
Decyzją z 7 grudnia 2012 r. Zarząd Dzielnicy [...] orzekł o przekształceniu na rzecz D. K. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w [...] przy pl. [...] i jednocześnie udzielił 75% bonifikaty od ustalonej opłaty. W uzasadnieniu wskazano, iż zostały spełnione przesłanki do zastosowania bonifikaty wynikającej z uchwały Nr XXX/945/2008 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 8 maja 2008 r. w sprawie wyrażenia zgody na udzielanie bonifikaty osobom fizycznym od opłat za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 79 poz. 2834), bowiem m. inn. D. K. przy piśmie z 5 listopada 2012 r. złożył oświadczenie, że nieruchomość będąca przedmiotem przekształcenia jest wykorzystywana wyłącznie na cel mieszkalny.
Jak ustalił organ I instancji w okresie 5 lat od wydania ww. decyzji przedmiotowa nieruchomość stanowiła siedzibę/miejsce wykonywania działalności gospodarczych pod nazwami: "[...].
Kolegium wskazało, że działalność spółek regulowana jest przepisami kodeksu spółek handlowych. Na spółce ciążą określone obowiązki, chociażby sprawozdawcze dla właściwych organów państwa, które muszą być przez nią realizowane (nawet jeśli mają charakter sporadyczny) i należy przyjąć, że następuje to w siedzibie spółki, gdzie powinna być też przechowywana cała dokumentacja związana z jej działalnością.
Skoro warunkiem udzielenia bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności było wykorzystywanie zabudowanej nieruchomości wyłącznie na cel mieszkaniowy, a warunek ten nie został dotrzymany poprzez zarejestrowanie pod adresem przedmiotowej nieruchomości szeregu spółek, to zasadny jest zwrot udzielonej bonifikaty.
Organ stwierdził, że fakt zarejestrowania siedziby spółki pod określonym adresem sprawia, że taka nieruchomość jest wykorzystywana na cele związane z jej istnieniem (funkcjonowaniem), gdyż bez wskazania adresu nie można byłoby zarejestrować spółki. Zatem taka nieruchomość nie jest wykorzystywana już wyłącznie w celach mieszkaniowych, w rozumieniu warunku udzielenia bonifikaty, lecz służy także celom istnienia spółki. Bez znaczenia przy tym dla rozstrzygnięcia sprawy jest okoliczność, że odwołujący w odwołaniu wskazał na wykorzystywanie nieruchomości na cele mieszkaniowe, skoro bonifikata może zostać udzielona od opłaty dotyczącej nieruchomości wykorzystywanej wyłącznie na cel mieszkaniowy.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie złożył D. K. Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1. błąd w ustaleniach stanu faktycznego polegający na niewłaściwym ustaleniu, że skarżący zmienił sposób wykorzystywania nieruchomości, podczas gdy przedmiotowa nieruchomość była i jest przeznaczona na cele mieszkalne i w taki sposób przez skarżącego wykorzystywana;
2. błąd w ustaleniach stanu faktycznego polegający na niewłaściwym przyjęciu, że D. K. wyraził zgodę na zmianę sposobu wykorzystywania nieruchomości
położonej przy [...] - podczas gdy przedmiotowa nieruchomość była i jest przeznaczona na cele mieszkalne i w taki sposób przez skarżącego wykorzystywana, a brak jest dowodu na podstawie którego organ mógł stwierdzić, że skarżący wyraził zgodę na prowadzenie działalności gospodarczej na nieruchomości;
3. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
a. art. 4 ust. 15 i 16 ustawy z 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości - poprzez przyjęcie, że skarżący nie wykorzystywał nieruchomości na cele mieszkaniowe oraz, że sama analiza i dane pobrane z rejestru REGON (czy też z każdego innego rejestru, w tym rejestru przedsiębiorców KRS) uzasadniają stwierdzenie, iż skarżący dokonał zmiany sposobu użytkowania przedmiotowej nieruchomości;
b. art. 4 ust. 15 zd. 2 ustawy z 2005 r., poprzez brak zbadania przez organ czy ewentualna zmiana sposobu użytkowania nieruchomości nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, w którym organ może odstąpić od żądania zwrotu bonifikaty, gdyż w tym zakresie organ nie przeprowadził postępowania dowodowego i nie dokonał żadnych ustaleń, a przedmiotowa nieruchomość jest cały czas wykorzystywana na cele mieszkaniowe;
c. art. 4 ust. 15 zd. 2 ustawy, poprzez jego błędną interpretację przy jednoczesnym błędnym zastosowaniu art. 33 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i na podstawie tego niesłusznie organ uznał, że skarżący wykorzystał nieruchomość na cele inne niż ten który stanowił podstawę udzielenia bonifikaty (działalność gospodarcza, komercyjna), gdyż przeprowadzonej przez organ oceny okoliczności faktycznych i dowodów, nie można uznać za przeprowadzoną w sposób rzetelny i wszechstronny oraz nie można stwierdzić aby organ dokonał prawidłowej kontroli stanu faktycznego oraz postępowania skarżącego - co stanowi dodatkowo naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, 8, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80,
81 i 85 § 1 kpa;
d. art. 4 ust. 15 ustawy w zw. z § 7 uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 18 grudnia 2008 r., poprzez:
- błędną wykładnię tego przepisu, polegającą na przyjęciu, że przez wykorzystanie nieruchomości w innym celu niż ten, który stanowił podstawę udzielenia bonifikaty (wyłączny cel mieszkaniowy) obejmuje już samo wskazanie w CEIDG, albo innym rejestrze gospodarczym adresu wykonywania działalności gospodarczej, co pozostaje w kolizji z § 7 ww. uchwały Rady m.st. Warszawy, podczas gdy brak jest w aktach postępowania dowodu chociażby z oględzin nieruchomości, który miałby potwierdzić, że była ona wykorzystywana na cele inne niż cele mieszkaniowe przez skarżącego, jako osobę która skorzystała z prawa do bonifikaty:
- jego błędne zastosowanie wskutek ww. błędnej interpretacji, gdyż wynikający z akt sprawy stan faktyczny oraz prawidłowa wykładnia ww. przepisu prowadzi do wniosku, że w sprawie nie doszło do wykorzystania nieruchomości na cele inne niż ten, który był podstawą udzielenia bonifikaty, bowiem z wynikającego z akt sprawy stanu faktycznego nie wynika, by skarżący rzeczywiście wykorzystał przedmiotową nieruchomość na cel inny niż mieszkalny, a w szczególności aby pod wskazanym adresem wykonywał działalność gospodarczą, czy aby pod tym adresem było prowadzone jakiekolwiek przedsiębiorstwo, w taki sposób, aby nieruchomość była w jakiś sposób zaadoptowana chociaż w części na potrzeby wykonywania działalności gospodarczej, a brak innych dowodów poza zapisami w rejestrach, że działalność gospodarcza w ogóle na terenie nieruchomości była prowadzona.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji celem uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie koniecznym do ustalenia:
a. możliwości odstąpienia przez organ od żądania zwrotu bonifikaty od skarżącego - z uwagi na wystąpienie szczególnie uzasadnionych okoliczności faktycznych - polegających na tym, iż skarżący realizował w rzeczonej nieruchomości jej cele mieszkaniowe - poprzez zamieszkiwanie w tejże;
b. faktu czy na przedmiotowej nieruchomości skarżący prowadził jakąkolwiek działalność gospodarczą osobiście.
Zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Kolegium złożyło wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżący nie sprzeciwił się wnioskowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że decyzją Zarządu Dzielnicy [...] z 7 grudnia 2012 r. przekształcono na rzecz skarżącego prawo użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości. W decyzji tej udzielono 75 % bonifikaty od opłaty przekształceniowej. W pkt 7 decyzji wskazano, że organ zażąda zwrotu bonifikaty po jej waloryzacji, jeżeli osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przed upływem 5 lat zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele niż te, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty. Podstawą uzasadniającą udzielenie bonifikaty było przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości na cele mieszkaniowe - zgodnie z treścią uchwały Rady m. st. Warszawy z 8 maja 2008 r. nr XXX/945/2008. Jak stanowi § 1 ust. 1 i ust. 2 tej uchwały wyraża się zgodę na udzielanie osobom fizycznym 60% bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości zabudowanych i wykorzystywanych wyłącznie na cel mieszkaniowy. Bonifikatę, o której mowa w ust. 1, powiększa się o 1% za każdy rok trwania użytkowania wieczystego, licząc do dnia wydania decyzji o przekształceniu. Wysokość udzielonej bonifikaty nie może przekroczyć 95%. Treść uchwały nie budzi wątpliwości, że chodzi o nieruchomości zabudowane i wykorzystane wyłącznie na cele mieszkaniowe, a nie na żadne inne cele.
Jak wynika z akt sprawy, przed upływem pięciu lat licząc od dnia przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, pod adresem [...] zarejestrowana została działalność gospodarcza następujących spółek: [...]
W ocenie skarżącego nie można przyjąć, że samo wskazanie w Krajowym Rejestrze Sądowym adresu wykonywania działalności gospodarczej przesądza automatycznie, że nieruchomość wykorzystywana jest na inne cele niż te, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty, tj. inne niż cele mieszkaniowe.
Poglądu tego nie sposób podzielić. Podnieść należy, że zarejestrowanie działalności gospodarczej pod określonym adresem powoduje określone konsekwencje prawne. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1683 -t.j.) domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Artykuł 17 ust. 1 tej ustawy wprowadza domniemanie prawne, co do prawdziwości danych wpisanych do rejestru. Domniemanie to realizuje funkcję ochronną dla osób trzecich, dokonujących czynności prawnych z podmiotem wpisanym do rejestru. Ustanowione w art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym domniemanie jest domniemaniem prawnym wiążącym organy administracji oraz sądy. Z domniemania prawdziwości wpisu w rejestrze, uregulowanego w art. 17 ustawy o KRS, wynikają rygory, służące zapewnieniu pewności i bezpieczeństwa obrotu, a składające się na domniemanie wiary publicznej rejestru. Zatem organ administracji nie może wywodzić, że dane te są nieprawidłowe, dopóki nie zostanie wzruszona prawdziwość wpisu w rejestrze. W tym zakresie osobę trzecią wiąże domniemanie zawarte w art. 17 ust. 1 ustawy o KRS i wbrew wpisowi nie może ona wykazywać, że wpis do rejestru nie był prawdziwy (uchwała SN z 5 grudnia 2008 r., sygn. akt III CZP 124/08 , podobnie NSA w wyroku z 10 września 2009 r., sygn. akt II FSK 385/08).
Nie można tym samym uznać, że zarejestrowanie działalności gospodarczej pod konkretnym adresem nie ma żadnego znaczenia praktycznego. Miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi zostać bowiem określone już na etapie zakładania działalności, ponieważ przedsiębiorca dokonując rejestracji firmy musi wskazać adres jej prowadzenia. Skoro spółki wskazały adres wykonywania działalności gospodarczej i miejsce doręczania związanej z tą działalnością korespondencji, to rodzi to domniemanie, że faktycznie w tym miejscu taka działalność jest (była) prowadzona. Ta okoliczność jednocześnie powoduje, że nieruchomość nie jest już wykorzystywana wyłącznie na cele mieszkaniowe, co stanowiło warunek udzielenia bonifikaty. Bez znaczenia przy tym dla prawidłowej wykładni art. 4 ust. 15 ustawy z 29 lipca 2005 r. jest okoliczność, że konkretne usługi bądź świadczenia w ramach działalności gospodarczej wykonywane są w siedzibie, czy też poza siedzibą spółki oraz czy dom jest jednocześnie miejscem zamieszkiwania jego właściciela.
Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z rejestracją prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej przez osobę fizyczną, np. w ramach tzw. samozatrudnienia, lecz spółki, której działalność regulowana jest przepisami kodeksu spółek handlowych. Na spółce ciążą określone obowiązki, np. sprawozdawcze dla właściwych organów państwa, które muszą być przez nią realizowane i należy przyjąć, że następuje to w siedzibie spółki, gdzie powinna być też przechowywana cała dokumentacja związana z jej działalnością. Wobec tego powołane w skardze orzeczenia nie mają zastosowania do stanu faktycznego niniejszej sprawy.
Istotne jest, że skarżący występując z wnioskiem o udzielenie bonifikaty i korzystając z przywileju jej przyznania zobowiązał się, że przez okres 5 lat nieruchomość ta będzie wykorzystywana wyłącznie na cele mieszkaniowe. Tymczasem przed upływem tego okresu dokonano pod adresem [...] rejestracji działalności gospodarczej różnych spółek poprzez wpis do Krajowego Rejestru Sądowego. Od daty rejestracji nieruchomość ta nie służyła wyłącznie na cele mieszkaniowe, lecz również pod adresem tym prowadzono działalność gospodarczą.
Skoro warunkiem udzielania skarżącemu bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności było wykorzystywanie zabudowanej nieruchomości wyłącznie na cel mieszkaniowy, to warunek ten nie został dotrzymany, gdyż pod adresem tym zarejestrowano działalność gospodarczą. Wobec tego decyzja zobowiązująca do zwrotu udzielonej bonifikaty nie narusza prawa. Dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia stopień wykorzystania nieruchomości na cel inny niż mieszkaniowy, skoro uchwała stanowiąca podstawę udzielenia bonifikaty, jednoznacznie wskazuje, że bonifikata może zostać udzielona od opłaty dotyczącej nieruchomości wykorzystywanej wyłącznie na cel mieszkaniowy. Nie oznacza to również, że sporna nieruchomość utraciła charakter mieszkaniowy w związku z zarejestrowaniem w niej działalności gospodarczej. Oznacza to bowiem tylko tyle, że nie służy już ona wyłącznie celowi mieszkaniowemu.
Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone, m.in. w wyrokach z 29 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 38/16 i z 14 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 1783/17, w których wskazano, że norma art. 4 ust. 15 ustawy przekształceniowej dotyczy wyłącznie oceny czy zostały dochowane warunki udzielenia bonifikaty, tj. czy nieruchomość jest wykorzystywana wyłącznie na cele mieszkaniowe w okresie 5 lat, czy też nie. Rejestracja działalności gospodarczej pod danym adresem powoduje, że odpada przesłanka wyłączności wykorzystania jej na cele mieszkaniowe.
Ze wszystkich wyżej omówionych przyczyn chybione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 4 ust. 15 ustawy.
W niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, wobec tego zarzut naruszenia art. 33 tej ustawy nie może być skuteczny. Ubocznie wskazać należy, że z przepisu tego wynika, że domniemywa się, że dane wpisane do CEIDG są prawdziwe.
Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego braku zbadania, czy ewentualna zmiana użytkowania nieruchomości nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku pozwalającego na odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty wskazać należy, że żądanie takie nie zostało przez skarżącego złożone. Natomiast samo wskazanie w odwołaniu oraz w skardze, że organ powyższych kwestii nie zbadał nie może być skuteczne, wobec nie złożenia wniosku do właściwego organu oraz nie wystąpienie przez skarżącego o udzielenie zgody na odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty - stosownie do art. 5 ust. 15 zd. 3 ustawy. Organ nie działa w tych sprawach z urzędu. Podnieść należy, że rozstrzygnięcie w przedmiocie odstąpienia od żądania zwrotu bonifikaty, w przeciwieństwie do samego żądania zwrotu tej należności - nie ma charakteru obligatoryjnego i należy do sfery uznania administracyjnego. Natomiast na tle przepisu art. 4 ust. 15 ustawy w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowało się stanowisko, że szczególnie uzasadniony przypadek obejmuje sytuacje nagłe, nieprzewidywalne, losowe, na których zaistnienie strona nie mogła mieć żadnego wpływu, a ich wystąpienie zupełnie odmieniło sytuację życiową i materialną danej osoby. Do przypadków tych nie można zaliczyć wskazywanej przez skarżącego zmiany sposobu użytkowania nieruchomości, tym bardziej, że wykorzystanie nieruchomości na inny cel niż mieszkaniowy uzasadnia zwrot bonifikaty, a nie odstąpienie od jej zwrotu. Skoro wniosek o odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty nie został skutecznie złożony, to wyżej wskazany zarzut skargi jest chybiony. Nie sposób przy tym nie dostrzec niekonsekwencji skarżącego, który z jednej strony twierdzi, że nieruchomość była wykorzystywana jedynie na cel mieszkaniowy, a następnie podnosi, że nastąpiła zmiana sposobu jej użytkowania, co powinno uzasadniać odstąpienie od zwrotu bonifikaty.
Skarżący nie odpowiedział na pisma organu dotyczące wyjaśnienia faktycznego sposobu korzystania z nieruchomości (z 12 października 2020 r. i z 12 lutego 2021 r.). Wprawdzie poinformował organ, że nie wynajmował domu wskazanym spółkom oraz, że ich nie zna, jednakże nie zmienia to oceny, że spółki te zarejestrowane były w jego nieruchomości. Trudno więc uznać, że skarżący nie miał na ten temat żadnej wiedzy. W toku postępowania nie wyjaśnił jak była faktycznie wykorzystywana nieruchomość.
Organ skierował pisma do spółek [...] na adres [...]. Korespondencja wróciła wprawdzie niedoręczona, jednakże bez adnotacji, np. adresat nieznany, bądź błędny adres lub, że spółka pod tym adresem nie działa.
Niezasadne są wskazane w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego. Organ zebrał w sprawie materiał dowodowy pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia oraz odniósł się do kwestii związanych z prawidłową wykładnią znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów. Stan faktyczny został ustalony prawidłowo. Organ zastosował prawidłowo przepisy prawa materialnego.
Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak sentencji wyroku. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym uzasadnione było treścią art. 119 pkt 2 ppsa.