I SA/Wa 600/04

I SA/Wa 600/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Emilia Lewandowska /przewodniczący/
Jolanta Zdanowicz /sprawozdawca/
Małgorzata Boniecka-Płaczkowska
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Sygn. powiązane
I OSK 1037/05 - Wyrok NSA z 2006-03-16
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Jolanta Zdanowicz (spr.) Protokolant Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2005 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Wa 600/04
UZASADNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2004 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania zainteresowanego utrzymało w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. wydaną przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w P. o przyznanie zainteresowanemu w miesiącu lutym 2004 r. zasiłku celowego w wysokości 120 zł z przeznaczeniem na podstawowe potrzeby.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że sprawy o zasiłek celowy rozpoznawane są w ramach tzw. uznania administracyjnego co wiąże się ze starannym rozpoznaniem potrzeb życiowych osób znajdujących się w trudnych warunkach życiowych.
W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji przeprowadził wywiad środowiskowy w dniu 16 stycznia 2004 r. i uznał, że zachodzą okoliczności uzasadniające przyznanie wnioskowanej pomocy, jednakże z uwagi na ograniczone środki finansowe, którymi dysponuje Ośrodek, przyznano pomoc w wysokości kwestionowanej obecnie przez zainteresowanego.
Organ drugiej instancji rozpoznając sprawę nie stwierdził uchybień ani naruszeń przepisów normujących zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, a udzieloną pomoc uznał za adekwatną do środków jakimi dysponował organ pierwszej instancji i dlatego utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał zainteresowanemu w razie potrzeby życiowej możliwość zwrócenia się z wnioskiem o pomoc ze środków Gminy.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył zainteresowany zarzucając, że przyznana mu pomoc nie umożliwia godnego bytowania człowieka, że jest to naruszenie dyspozycji ustawowych, że Gmina nie może określać limitu na potrzeby opieki społecznej i że jest to sprzeczność przepisów ustawy o pomocy społecznej (art. 32 ust. 1 i 2) z Konstytucją RP. Zdaniem skarżącego prawo obywatela do należytego zabezpieczenia społecznego jest sprzeczne z administracyjną dowolnością świadczenia pomocy.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd administracyjny zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprawuje kontrolę działalności organów administracji publicznej pod kątem zgodności orzeczenia organu z prawem materialnym i przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.
W niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r., Nr 64, poz. 414 ze zm.) celem pomocy społecznej jest zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin oraz umożliwienie im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zgodnie zaś z ust. 4 tego przepisu potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Unormowań tych nie należy sobie przeciwstawiać. W sprawach udzielenia konkretnego świadczenia winny one być brane pod uwagę łącznie z pozostałymi ustępami tego artykułu i zasadami zawartymi w rozdziale I działu I ustawy o pomocy społecznej.
Przepis art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, będącego materialnoprawną podstawą przyznania pomocy w formie zasiłku celowego, stanowi, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może zostać przyznany zasiłek celowy z pomocy społecznej, w szczególności na pokrycie m.in. części lub całości kosztów leków i leczenia, remontu mieszkania, opału i odzieży.
Organ rozpatrując wniosek o pomoc społeczną analizował sytuację wnioskującego w świetle przepisów ustawy, a podejmowana decyzja, choć mająca charakter uznaniowy, nie jest dowolna, gdyż musi być oparta na przepisach ustawy o pomocy społecznej jak również uwzględniać zasady zawarte m.in. w art. 7 i 77 § 1 kpa.
W przedmiotowej sprawie decyzje obu organów wydane zostały w oparciu o obowiązujące przepisy z uwzględnieniem art. 2 ust. 1 i 4 (które należy rozpatrywać łącznie), a o wysokości świadczenia przyznanego skarżącemu decydowała nie tylko jego sytuacja życiowa, lecz także możliwości finansowe Ośrodka Pomocy Społecznej mającego w tym okresie 115 osób zakwalifikowanych do udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego.
Nie znajdując podstaw do stwierdzenia, iż naruszone zostały przepisy prawa, w tym art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.