I SA/Wa 57/04

I SA/Wa 57/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-02-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Elżbieta Sobielarska /przewodniczący/
Joanna Banasiewicz /sprawozdawca/
Krystyna Kleiber
Symbol z opisem
6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz (spr.) WSA Krystyna Kleiber Protokolant Joanna Kaklin po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2003 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
I SA/Wa 57/04
UZASADNIENIE
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2003 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan sprawy.
A. K. pełni służbę w Komendzie Głównej Policji, zamieszkuje w lokalu komunalnym w W. przy ul. [...], którego głównym najemcą jest jej matka. Zainteresowana od [...] października 1998 r. otrzymywała równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznany decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 1998 r., nr [...] r.
Oświadczeniem mieszkaniowym z dnia [...] lutego 2003 r. zainteresowana poinformowała, że w dniu [...] września 2002 r. zawarła związek małżeński. Zarówno A. K., jak i jej mąż nie posiadają mieszkania w miejscu pełnienia służby.
W dniu [...] września 2003 r. Komisja Mieszkaniowa w Komendzie Głównej Policji uchwałą nr [...] pozytywnie zaopiniowała przydział A. K. lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. o powierzchni użytkowej [...] m2, w tym [...] m2 powierzchni mieszkalnej. Przedmiotowe mieszkanie zapewniało zainteresowanej należną powierzchnię mieszkalną, wymagało natomiast wykonania prac remontowych celem przywrócenia należytego stanu technicznego i sanitarnego. Niezbędne do wykonania prace zostałyby zrefundowane ze środków budżetowych Policji w zakresie ustalonym w protokole zdawczo-odbiorczym. Uchwała Komisji Mieszkaniowej została w dniu [...] września 2003 r. zaakceptowana przez Komendanta Głównego Policji.
Zainteresowana w dniu [...] września 2003 r. poinformowała o rezygnacji z wyżej wymienionego lokalu mieszkalnego, uzasadniając odmowę przyjęcia lokalu koniecznością poniesienia znacznych nakładów finansowych związanych z remontem lokalu oraz obowiązkiem utrzymywania do czasu zakończenia remontu dwóch mieszkań, co wiąże się ze znacznym obciążeniem finansowym dla jej rodziny.
Komendant Główny Policji stwierdził, iż wyżej wymieniona bezzasadnie odmówiła przyjęcia lokalu mieszkalnego i wydał decyzję z dnia z [...] października 2003 r., nr [...], uchylającą decyzję tego organu z dnia [...] października 1998 r., nr [...] i orzekającą o utracie z dniem [...] września 2003 r., tj. z datą odmowy przyjęcia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. - prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
Od decyzji Komendanta Głównego Policji A. K. złożyła odwołanie, wnosząc o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Strona zarzuciła, iż stan techniczny i sanitarny proponowanego jej lokalu jest znacznie gorszy niż zostało to opisane w protokole zdawczo-odbiorczym, ponadto podniosła, że zadaniem Komisji Mieszkaniowej w KGP jest wyłącznie opiniowanie.
Po rozpatrzeniu sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zważył, co następuje:
Zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 918) równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej jeżeli bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym.
Bezspornym pozostaje fakt, iż zaproponowano A. K. lokal zapewniający należną powierzchnię mieszkalną. Mieszkanie to wymagało dokonania niezbędnych prac remontowych, których koszt zgodnie z protokołem zdawczo-odbiorczym miał być zrefundowany ze środków budżetowych Komendy Głównej Policji. Protokół zdawczo-odbiorczy określił stan zużycia poszczególnych elementów lokalu. Należyty stan techniczny i sanitarny mieszkania oznacza jego pełną przydatność do zamieszkania. Częściowe zużycie techniczne elementów wyposażenia (np. umywalka) oznacza, że wymóg ten jest spełniony.
Rezygnacja z lokalu przez A. K. z przyczyn, jak podaje, ekonomicznych, to znaczy z powodu konieczności poniesienia znacznych nakładów finansowych na remont oraz utrzymywania do czasu zakończenia remontu dwóch mieszkań nie znajduje uzasadnienia. Okoliczność ta wynika wyłącznie z oceny strony i nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym, wobec czego utrzymano w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zatytułowaną odwołanie, wniosła A. K. Skarżąca zarzuciła, że w decyzji tej dokonano nietrafnej oceny zebranego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na jej treść i z tego powodu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniosła, że organy błędnie interpretują przepisy dotyczące równoważnika pieniężnego za brak lokalu, pomijają podnoszone przez nią zarzuty, z góry przyjmując, że fakty przez nią podane są nieprawdziwe. Na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2005 r. pełnomocnik skarżącej wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na jej skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona.
Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, które miało wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Okolicznością niesporną w sprawie jest, że A. K., a także członkowie rodziny policjantki - w rozumieniu art. 89 powołanej ustawy - nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia przez skarżącą służby lub w miejscowości pobliskiej. W ust. 2 art. 92 omawianej ustawy zawarta jest delegacja ustawowa do określenia w drodze rozporządzenia wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego. Na podstawie tej delegacji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał w dniu 28 czerwca 2002 r. rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918). W § 1 ust. 2 tego rozporządzenia określono przypadki, w których policjantowi w służbie stałej nie przyznaje się równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Jeden z nich to okoliczność wskazana w pkt 4, to jest, gdy policjant bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Przepis ten stanowił podstawę zaskarżonej decyzji. W świetle okoliczności sprawy wynikających z akt zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, na podstawie których sąd wydaje wyrok, zarzut naruszenia wskazanego przepisu uznać należało za uzasadniony.
Bezsporne jest, że proponowany A. K. lokal spełniał przysługujące skarżącej normy zaludnienia. Ze znajdującej się w aktach kserokopii protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia [...] lipca 2003 r., dotyczącego lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. wynika, iż lokal ten znajdował się w złym stanie technicznym, wiele urządzeń zakwalifikowano do wymiany z uwagi na 100 % zużycia. W uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej stwierdzono, że mieszkanie wymagało wykonania prac remontowych celem przywrócenia należytego stanu technicznego i sanitarnego i podano, że niezbędne do wykonania prace zostałyby zrefundowane ze środków budżetowych Policji w zakresie ustalonym w protokole zdawczo-odbiorczym. Dokonanie przez organ takich ustaleń wykluczało możliwość zastosowania § 1 ust. 2 pkt 4 powołanego rozporządzenia, skoro w przypadku tam określonym lokal winien znajdować się w należytym stanie technicznymi i sanitarnym. Organ odwoławczy, opierając się na materiale zgromadzonym w postępowaniu pierwszoinstancyjnym stwierdził, że częściowe zużycie techniczne elementów wyposażenia lokalu oznacza, że wymóg należytego stanu technicznego i sanitarnego mieszkania oznaczający jego pełną przydatność do zamieszkania jest spełniony. W świetle dokumentacji sprawy brak było dostatecznych przesłanek, by można było uznać, iż stan techniczny i sanitarny lokalu był należyty, twierdzenia organów w tym zakresie są gołosłowne, nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym.
Wobec powyższego nie zaistniały w sprawie przesłanki, aby oceniać zasadność odmowy przyjęcia lokalu, skoro nie wykazano, że znajdował się on w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Dopiero w takim przypadku zaistniałyby podstawy, by rozważać słuszność motywów uzasadniających odmowę przyjęcia lokalu. W konsekwencji uznać należało, że pozbawienie skarżącej prawa do równoważnika za brak lokalu nastąpiło z naruszeniem § 1 ust. 2 pkt 4 powołanego rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.