I SA/Wa 559/04

I SA/Wa 559/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Daniela Kozłowska /przewodniczący/
Emilia Lewandowska /sprawozdawca/
Maria Tarnowska
Symbol z opisem
6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędziowie WSA Emilia Lewandowska (spr.) asesor WSA Maria Tarnowska Protokolant Agnieszka Kozik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi M. i A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i odszkodowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2003 r. nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz M. B. kwotę 200 zł. ( dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
I SA/Wa 559/04
UZASADNIENIE
Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2003 r., nr [...], którą orzeczono o wywłaszczeniu na rzecz Miasta i Gminy [...] nieruchomości położonej w C., gmina K., oznaczonej numerami działek [...],[...] i [...], stanowiącej własność M. i A. małżonków B.
Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że Zarząd Miasta i Gminy [...] wnioskiem z dnia [...] marca 2001 r., nr [...] wystąpił o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego w stosunku do wyżej wymienionej nieruchomości.
Starosta [...], po otrzymaniu kompletu dokumentów wymaganych do wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego pismem z dnia 12 marca 2003 r., zgodnie z art. 115 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543), ustalił dwumiesięczny termin do zawarcia umowy o nabycie przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] praw do wyżej wymienionej nieruchomości.
Dnia 5 czerwca 2003 r. Starosta [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego.
Przedmiotowa nieruchomość objęta jest prawomocną decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. Burmistrza Miasta i Gminy [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na poszerzeniu pasa drogi.
Jak wynika z przekazanych materiałów nabycie wyżej wymienionej nieruchomości w drodze umowy, ze względu na brak zgody właścicieli, było niemożliwe.
Zarzuty zawarte w odwołaniu dotyczące niezgodności w granicach działek zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543) nie wstrzymują czynności związanych z nabyciem nieruchomości. Ponadto nie znajdują one uzasadnienia w dostępnych dokumentach. Z porównania badań hipotecznych z wypisami z rejestru gruntów znajdujących się w operacie pomiarowym przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nr [...] wynika, że powierzchnie dzielonych działek oraz ich stan prawny wykazany w ewidencji gruntów pozostają w zgodności z danymi ujawnionymi w księgach wieczystych nr [...], nr [...] i nr [...].
W skardze na decyzję Wojewody M. i A. małż. B. podnieśli, że w całym toku postępowania wywłaszczeniowego nie przeprowadzono żadnych pomiarów geodezyjnych w terenie oraz nie umieszczono znaków granicznych. W dalszej części uzasadnienia skargi stwierdzono, że w czasie pomiarów dokonanych przez Urząd Miasta i Gminy [...] zostały przesunięte granice między sąsiadującymi działkami, a tym samym zmieniły się wymiary poszczególnych działek na niekorzyść skarżących, a kosztem tego powiększyły się działki sąsiedzkie. Wątpliwości skarżących budzi też sposób wyceny wywłaszczonej nieruchomości jak i znajdującego się na niej drzewostanu. W konsekwencji skarżący domagają się "dokonania faktycznych pomiarów i rozgraniczenie działek".
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona ale z innych względów niż w niej powołano.
Problematyka granic zewnętrznych nieruchomości stanowiących własność skarżących z nieruchomościami sąsiednimi, stanowiącymi własność innych osób, nie należy do właściwości organu prowadzącego postępowania wywłaszczeniowe. Jeżeli granice nieruchomości stały się sporne to właściciel nieruchomości winien wystąpić o rozgraniczenie w innym, właściwym do tej czynności postępowaniu administracyjnym. Dlatego też całość argumentacji skarżących zawarta w skardze a odnosząca się do kwestii rozgraniczenia ich nieruchomości z nieruchomościami sąsiednimi pozostaje poza rozważaniem Sądu, gdyż rozgraniczenie nieruchomości nie jest objęte decyzjami organów obu instancji, a odnoszącymi się do wywłaszczenia nieruchomości.
Dlatego też Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji tylko pod względem jej zgodności z przepisami prawa.
W decyzji Wojewoda powołuje się na prawomocną decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. Burmistrza Miasta i Gminy [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na poszerzeniu pasa drogi.
Uszło uwadze organu, że w treści tej decyzji stwierdzono, iż jest ona ważna przez okres do dnia [...] lipca 2001 r. Tak więc zarówno w dacie wydania decyzji wywłaszczeniowej przez organ pierwszej instancji, tj. [...] września 2003 r. jak i w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy, tj. [...] lutego 2004 r. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, była już nieważna. Organy obu instancji tej okoliczności nie uwzględniły przy wydaniu decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości, której dotyczyła nieważna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie ustosunkowały się również do zasadności wywłaszczenia nieruchomości na cel określony w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w sytuacji, gdy decyzja ta była nieważna w dacie orzekania o wywłaszczeniu.
Tak więc zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zapadły z naruszeniem zasad procesowych zawartych w art. 7 i 8 kpa oraz przepisów postępowania określonych w art. 77 i 80 kpa. Naruszenie tych przepisów procesowych mogło mieć istotny wpływ na treść tych decyzji co uzasadnia ich uchylenie.
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.