I SA/Wa 422/05

I SA/Wa 422/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-02-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Joanna Banasiewicz /sprawozdawca/
Jolanta Zdanowicz
Małgorzata Boniecka-Płaczkowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Skarżony organ
Minister Kultury
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) WSA Jolanta Zdanowicz Protokolant Bożena Dąbkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Ministra Kultury z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na podział nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
I SA/Wa 422/05
UZASADNIENIE
Minister Kultury decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Starosty [...] od decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] grudnia 2001 r., nr [...], dotyczącej wstępnego podziału prawno-geodezyjnego nieruchomości zabytkowej, to jest zespołu pałacowo-parkowego usytuowanego w B. przy ul. [...] nr [...] - działka [...] o powierzchni [...] ha, działając na podstawie art. 4 pkt 1, 2 i 3, art. 6 ust. 1 lit. b, art. 7 pkt 1, art. 36 ust. 1 pkt 8, art. 89 pkt 1, art. 93 ust. 1 i art. 139 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 oraz Dz. U. z 2004 r., Nr 96, poz. 959), art. 17 pkt 2, art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan sprawy:
[...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. wydaną na wniosek Starosty Powiatu w [...], nie zezwolił na wydzielenie działki nr [...] o pow. [...] ha, na której usytuowany jest budynek Zespołu Szkół [...], z zabytkowej działki nr [...] o pow. [...] ha obejmującej zespół pałacowo-parkowy w B., wpisany do rejestru zabytków województwa [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] grudnia 1978 r., [...] pod nr rejestru [...]. Wyraził natomiast zgodę na wydzielenie z wyżej wymienionej działki [...] trzech działek: nr [...] o pow. [...] ha obejmującej budynek internatu szkoły oraz budynki warsztatowe i garażowe; nr [...] o pow. [...] ha obejmującej budynek mieszkalny i nr [...] o pow. [...] ha obejmującej budynek mieszkalny pracowników szkoły. Działki, na wydzielenie których organ konserwatorski wyraził zgodę znajdują się na obrzeżu całego założenia pałacowo-parkowego, natomiast działka [...], która obejmuje budynek szkoły, miałaby zostać wydzielona niemal z bezpośredniego sąsiedztwa pałacu, od jego północno-wschodniej strony, musiałaby mieć zapewnioną służebność drogi koniecznej przez park zabytkowy.
Odwołanie Starosty [...] dotyczyło odmowy wyrażenia zgody przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na wydzielenie działki nr [...] o pow. [...] ha, na której znajduje się wzniesiony w latach 60 XX wieku budynek szkoły. Argumentem przedstawionym przez odwołującego się, przemawiającym - jego zdaniem - za wydzieleniem tej działki, jest trwające postępowanie w sprawie zwrotu zespołu pałacowo-parkowego spadkobiercom byłych właścicieli majątku B..
Minister Kultury rozpatrując sprawę jako organ odwoławczy podzielił pogląd wyrażony przez organ pierwszej instancji, iż wydzielenie tej działki naruszałoby integralność całego zespołu, czego nie kwestionuje także odwołująca się strona. Proponowane wydzielenie działki nr [...] z zespołu nie zmniejszy niefortunnej niegdyś lokalizacji szkoły w zabytkowym parku. Wprost przeciwnie, utrwali niekorzystny istniejący stan tworząc prawnie sankcjonowaną własność w centralnej części zespołu pałacowo-parkowego, nieodwracalnie uniemożliwiając jednolite zagospodarowanie zespołu pałacowo-parkowego w przyszłości. Wpłynie negatywnie na zachowane historyczne wartości przestrzenne wyżej wymienionego obszaru oraz spowoduje obniżenie wartości krajobrazu kulturowego.
Wydzielenie działki uwarunkowane wyłącznie względami pozakonserwatorskimi jest w ocenie organu odwoławczego nie do zaakceptowania i tym samym nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Powyższą decyzję zaskarżył Powiat [...]. Strona skarżąca zarzuciła, że decyzja ta narusza art. 36 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), art. 35, art. 36 i art. 107 kpa i domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej.
W uzasadnieniu podniesiono, że organ odwoławczy naruszył art. 35 i art. 36 kpa, bowiem bez podania przyczyny wydał decyzję po upływie 2 lat i 10 miesięcy od wniesienia odwołania. Ponadto decyzja ta została wydana bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego, narusza art. 107 kpa, nie zawiera faktycznego ani prawnego uzasadnienia.
Pogląd, że wydzielenie działki naruszałoby integralność całego zespołu i wpłynie negatywnie na zachowanie historycznej wartości przestrzennego obszaru jest bezzasadny. Podział ten usankcjonowałby jedynie istniejący stan prawny. Organy błędnie wskazały Starostę [...] jako wnioskodawcę podziału i organ odwołujący się, gdyż właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest Powiat [...].
Minister Kultury w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wprawdzie nie jest uzasadniony zarzut skarżącego, że postępowanie to prowadzone było na wniosek Starosty, a nie Powiatu, który jest właścicielem nieruchomości, bowiem znajdujący się w aktach wniosek z dnia [...] maja 2001 r., nr [...] złożony był przez Zarząd Powiatu [...], to dalsze zarzuty odnoszące się do udziału Powiatu w postępowaniu są słuszne. W aktach administracyjnych przekazanych przez organ wraz z odpowiedzią na skargę, na podstawie których zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd wydaje wyrok, brak jest dowodów doręczenia decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2002 r., nr [...], a w rozdziale tej decyzji wskazano jako jej adresatów Starostwo Powiatowe w [...] i adwokatów J. K. oraz J. Z., którzy w świetle przekazanych akt nie zostali umocowani do występowania w tej sprawie przez stronę postępowania. W odwołaniu wniesionym przez Zarząd Powiatu [...] stwierdzono, że decyzja pierwszoinstancjna doręczona została stronie w dniu [...] grudnia 2001 r. Na odwołaniu tym odnotowano, że wpłynęło ono w dniu [...] stycznia 2002 r., co mogłoby wskazywać, że nastąpiło uchybienie terminu, gdyby odwołanie to było przesłane za pośrednictwem poczty.
Organ odwoławczy pominął w decyzji okoliczność, że odwołanie dotyczyło jedynie tej części decyzji pierwszionstancyjnej, którą odmówiono wyrażenia zgody na podział nieruchomości.
Wskazać także należy, że brak jest w aktach prawidłowych dowodów doręczenia decyzji odwoławczej, wobec treści rozdzielnika decyzji wątpliwym jest, czy została ona doręczona Powiatowi [...].
Powyższe uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego koniecznym stało się uchylenie zaskarżonej decyzji w celu ponownego przeprowadzenia postępowania odwoławczego, w którym należy usunąć wskazane przez sąd uchybienia.
Należy podzielić stanowisko strony skarżącej, że postępowanie odwoławcze przeprowadzone zostało z rażącym naruszeniem przepisów dotyczących terminów załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Odwołanie wraz z pismem przewodnim Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wpłynęło do Sekretariatu Urzędu Głównego Konserwatora Zabytków w dniu [...] stycznia 2002 r., natomiast zaskarżona decyzja wydana została dopiero [...] listopada 2004 r., chociaż po wpłynięciu odwołania nie prowadzono żadnych czynności w sprawie.
Uchybienie to, jakkolwiek istotne, w świetle dokumentacji aktowej sprawy nie mogło być uznane za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.