I SA/Wa 413/07

I SA/Wa 413/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-05-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Elżbieta Sobielarska /przewodniczący/
Emilia Lewandowska /sprawozdawca/
Tomasz Wykowski
Symbol z opisem
6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne
Grunty warszawskie
Sygn. powiązane
I OSK 1622/07 - Wyrok NSA z 2008-11-26
Skarżony organ
Minister Budownictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1945 nr 50 poz 279
art. 7
Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie WSA Emilia Lewandowska (spr.) asesor WSA Tomasz Wykowski Protokolant Katarzyna Babik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2007 r. sprawy ze skargi E. W., J. B. i M. P. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie gruntów [...] oddala skargę.
Uzasadnienie
Minister Budownictwa, decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. Z od orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w Mieście W. z dnia [...] kwietnia 1951 r., [...] nieprzyznającego prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], uchylił orzeczenie w części dotyczącej działek ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] stanowiących własność Skarbu Państwa i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji Minister Budownictwa wskazał, że zabudowana nieruchomość [...] położona przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], o pow. [...] m², stanowiąca własność A. Z. objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279).
W dniu [...] października 1947 r. w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego Nr [...], poz. [...] ogłoszono o przystąpieniu do objęcia wskazanego gruntu w posiadanie przez gminę miasta W. Dnia [...] listopada 1947 r. sporządzono protokół oględzin, natomiast w dniu [...] grudnia 1947 r. opublikowano ogłoszenie o objęciu w posiadanie przedmiotowej nieruchomości (Dziennik Urzędowy Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego Nr [...], poz. [...]).
Prezydium Rady Narodowej w Mieście W. orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] kwietnia 1951 r., skierowanym do Rejonowego Urzędu Likwidacyjnego, nie przyznało prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], z uwagi na niezłożenie wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu, stwierdzając jednocześnie, że wszystkie budynki znajdujące się na powyższym gruncie przeszły na własność Skarbu Państwa.
W dniu [...] maja 1951 r. bezpośrednio do Ministerstwa Gospodarki Komunalnej wpłynęło odwołanie A. Z. od powołanego orzeczenia z dnia [...] kwietnia 1951 r., które – jak się okazało w wyniku przeprowadzonej kwerendy – nie zostało rozpatrzone.
Minister Budownictwa zaznaczył, że obecnie w skład dawnej nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] wchodzą działki nr [...] i [...] z obrębu [...] stanowiące własność Skarbu Państwa oraz działka nr [...] z obrębu [...] będąca własnością komunalną. Organem właściwym do rozpatrzenia odwołania w części stanowiącej własność Skarbu Państwa jest Minister Budownictwa.
Rozpoznając sprawę organ odwoławczy wskazał, że materialnoprawną podstawą do orzekania o przyznaniu bądź odmowie przyznania prawa własności czasowej jest dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Zgodnie z art. 7 ust. 2 tego dekretu wniosek właściciela gruntu lub jego następcy prawnego, będącego w posiadaniu gruntu o przyznanie prawa własności czasowej należało uwzględnić ("gmina uwzględni wniosek"), jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. Konstrukcja powołanego przepisu wskazuje, że organ administracji wszczyna postępowanie jedynie na wniosek strony.
Minister Budownictwa zaznaczył, że przepis art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. stawiał dotychczasowym właścicielom gruntów obligatoryjny wymóg złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej lub prawa zabudowy w terminie 6 miesięcy od dnia objęcia gruntu w posiadanie przez gminę. Niezłożenie przez osobę uprawnioną w ustawowo określonym terminie wniosku o przyznanie jej prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) gruntu powoduje z upływem tego terminu przejście na własność Skarbu Państwa własności budynku mieszczącego się na tym gruncie. Zgodnie zaś z art. 1 dekretu wszelkie grunty na obszarze m.st. Warszawy przeszły na własność Gminy m.st. Warszawy z dniem 21 listopada 1945 r. (następnie od 1950 r. na własność Skarbu Państwa).
Organ odwoławczy podkreślił, że początek biegu terminu, według art. 7 ust. 1 dekretu, związany został z dniem objęcia gruntu w posiadanie przez gminę, przy czym w kwestii ustalenia terminów i trybu obejmowania w posiadanie przez gminę m.st. Warszawy gruntów objętych dekretem odesłano do rozporządzenia (art. 4 dekretu).
W Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego Miasta W. Nr [...] z dnia [...] października 1947 r., poz. [...], ukazało się ogłoszenie o przystąpieniu do objęcia na rzecz Gminy Miasta W. nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...]. Natomiast w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego Miasta W. Nr [...] z dnia [...] grudnia 1947 r., poz. [...] ukazało się ogłoszenie o objęciu przedmiotowej nieruchomości w posiadanie przez Gminę Miasta W. W dniu [...] listopada 1947 r. dokonano oględzin, na które nie stawiła się dotychczasowa właścicielka nieruchomości.
Minister Budownictwa wskazał, że w dacie obejmowania w posiadanie przez gminę wskazanej wyżej nieruchomości obowiązywało rozporządzenie Ministra Odbudowy z dnia 7 kwietnia 1946 r. wydane w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej w sprawie obejmowania gruntów w posiadanie przez Gminę m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 16, poz. 112), określające czynności, których dokonać musiała Gmina Miasta W., aby objąć w posiadanie grunty, które z mocy art. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. przeszły na jej własność.
Organ odwoławczy zaznaczył, że w aktach własnościowych przedmiotowej nieruchomości brak jest dokumentów potwierdzających spełnienie przez organ obejmujący w posiadanie wymogów przewidzianych § 5 rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 1946 r., brak jest bowiem powiadomienia byłej właścicielki o objęciu gruntu w posiadanie. Objecie zatem gruntu na podstawie ogłoszenia, które ukazało się w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego Miasta W. Nr [...] z dnia [...] grudnia 1947 r. nie było skuteczne. Nieruchomość [...] położona przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] została skutecznie objęta przez gminę w posiadanie na podstawie § 1 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej w sprawie obejmowania gruntów w posiadanie przez gminę m.st. Warszawy (Dz. U. R. P. Nr 6, poz. 43). W Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego Miasta W. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 1948 r. ukazało się bowiem ogłoszenie o objęciu gruntów nieobjętych dotychczas w posiadanie Gminy Miasta W. w trybie rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 1946 r. i rozporządzenia z dnia 27 stycznia 1948 r. Również w "[...]" z dnia [...] sierpnia 1948 r. Nr [...] ([...]) ukazało się ogłoszenie o objęciu gruntu przez Gminę Miasta W.
Minister Budownictwa podkreślił, że objęcie było skuteczne z dniem [...] sierpnia 1948 r. Termin złożenia wniosku, zgodnie z art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. wynosił 6 miesięcy od daty objęcia gruntu w posiadanie przez gminę i w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości upłynął bezskutecznie dnia [...] lutego 1949 r.
Organ zaznaczył, że zgodnie z przepisami dekretu ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu mogło nastąpić skutecznie, jeżeli spełnione zostały łącznie określone przesłanki, tj. gdy wniosek złożony został przez podmiot do tego legitymowany w terminie 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę oraz gdy w dacie złożenia wniosku grunt był w posiadaniu dotychczasowego właściciela gruntu lub jego następców prawnych. Minister Budownictwa podkreślił, że Sąd Grodzki w W. tytułem wykonawczym z dnia [...] maja 1946 r. Nr [...] postanowił przywrócić A. Z. posiadanie przedmiotowej nieruchomości.
[...] Urząd Wojewódzki w W. pismem z dnia [...] kwietnia 2004 r. poinformował zaś, że w rejestrze wniosków dekretowych istnieje adnotacja dotycząca przejęcia na własność Skarbu Państwa budynków położonych na nieruchomości przy ul. [...], jednakże brak jest zapisu dotyczącego numeru hipotecznego i nazwiska osoby składającej wniosek. Jednocześnie wskazano, że nie jest możliwe podanie daty złożenia powyższego wniosku, ponieważ rejestr ten nie posiada rubryk, w które wpisywano by datę jego złożenia. Rejestr ten stanowi jedynie ewidencję złożonych w różnych terminach wniosków dotyczących nieruchomości położonych w określonych kwartałach ulic. Na jego podstawie nie jest więc możliwe ustalenie daty złożenia takiego wniosku, gdyż wpisów nie dokonywano zgodnie z kolejnością wpływu.
Minister Budownictwa zaznaczył, że z nadesłanej przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2005 r. przez [...] Urząd Wojewódzki w W. uwierzytelnionej kopii strony z rejestru wniosków dekretowych wynika, że pomiędzy pozycją [...] a [...] wpisana została nieruchomość przy ul. [...]. Z rejestru tego nie wynika jednak, że został złożony wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości, ani kto taki wniosek złożył, a jedynie, że budynki przeszły na własność Skarbu Państwa.
Organ wskazał, że w aktach sprawy brak jest wniosku o przyznanie prawa własności czasowej złożonego przez dotychczasową właścicielkę, brak jest również wniosku złożonego przez Urząd Likwidacyjny. Przeprowadzona w niniejszym postępowaniu kwerenda nie potwierdziła złożenia wniosku dekretowego. Również same zainteresowane strony postępowania nie przekazały dowodu potwierdzającego złożenie właściwego wniosku dekretowego oraz jego daty. Jednocześnie złożenie dopiero w dniu [...] lutego 2000 r. wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości potwierdzało niedotrzymanie terminu jego złożenia.
Minister Budownictwa podniósł ponadto, że A. Z. w odwołaniu z dnia [...] maja 1951 r. od orzeczenia administracyjnego z dnia [...] kwietnia 1951 r. nie zakwestionowała uzasadnienia powyższego orzeczenia, iż nie został złożony wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], a jedynie stwierdziła, że do powyższej nieruchomości posiada tytuł wykonawczy z dnia [...] maja 1946 r. przywracający posiadanie tej nieruchomości.
Organ podkreślił, że sześciomiesięczny termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej określony w art. 7 ust. 1 dekretu, jest terminem prawa materialnego. Jest to termin prekluzyjny, którego upływ powoduje wygaśnięcie roszczenia (uprawnienia). Cechą terminu prekluzyjnego jest to, że nie podlega on przywróceniu ani przez organ administracyjny, ani przez sąd. Dlatego też niezłożenie przez osobę uprawnioną wniosku o przyznanie prawa własności czasowej w terminie określonym w art. 7 ust. 1 dekretu wyłączało możność wydania przez organ pozytywnej decyzji dla byłego właściciela gruntu, a nawet zbędnym czyniło wydanie jakiejkolwiek decyzji w przedmiocie własności czasowej.
Z powyższego wynika zatem, że warunkiem wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie przyznania prawa własności czasowej było złożenie wniosku o przyznanie tego prawa. W sytuacji zaś, gdy decyzja organu pierwszej instancji wydana została bez wymaganego wniosku strony, obowiązkiem organu odwoławczego – zdaniem Ministra Budownictwa - jest wydanie decyzji uchylającej taką decyzję i umarzającej postępowanie pierwszoinstancyjne, które nie powinno się w ogóle toczyć.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły E. W., J. B. oraz M. P. – następczynie prawne dawnej właścicielki nieruchomości A. Z.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 8, 75, 76, 77 § 1, 80, 104 § 1 i 138 § 1 pkt 2 kpa oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Organowi prowadzącemu sprawę w 1951 r. zarzucono zaś naruszenie art. 44 w związku z art. 75 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. Nr 36, poz. 341).
W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono szereg argumentów na poparcie podniesionych twierdzeń. Skarżący podkreślili, że skoro Minister Budownictwa prowadząc postępowanie uznał, iż zebrane dowody nie są wystarczające do uznania, że wniosek o przyznanie własności czasowej został złożony, to powinien podjąć dalsze działania zmierzające do wyjaśnienia sprawy. Minister Budownictwa powinien sprawdzić czy wniosek ujawniony w rejestrze wniosków dekretowych mógł dotyczyć innej nieruchomości, poprzez ustalenie czy A. Z. była właścicielką w tym rejonie innych jeszcze nieruchomości. Ponadto organ nie przeprowadził postępowania dowodowego, z którego wynikałoby, że wobec pozostałych nieruchomości wymienionych w przesłanym przez [...] Urząd Wojewódzki w W. rejestrze wniosków dekretowych nie zostały złożone wnioski o przyznanie własności czasowej. Skarżący podnieśli także, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister Budownictwa nie ustosunkował się do dowodu z wydanego przez Sąd Grodzki w W. w dniu [...] maja 1946 r. tytułu wykonawczego w sprawie [...].
Zdaniem skarżących wadliwość zaskarżonej decyzji wynika również ze sprzeczności pomiędzy elementami jej uzasadnienia. Zaznaczono, że organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż objęcie w posiadanie w trybie rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 7 kwietnia 1946 r. było nieskuteczne, a jednocześnie nie dostrzegł i całkowicie pominął, że orzeczenie administracyjne z dnia [...] kwietnia 1951 r. (w skardze błędnie wskazano datę [...] kwietnia 1951 r.) wadliwie zakładało objęcie w posiadanie przez gminę miasta W. przedmiotowej nieruchomości. Orzeczenie to wskazywało, że nieruchomość została objęta w posiadanie już w dniu [...] grudnia 1947 r., a zatem wniosek o przyznanie własności czasowej winien być złożony w terminie do dnia [...] czerwca 1948 r., co nie miało miejsca. Zarzucono również, że wadliwe jest wskazywanie w uzasadnieniu decyzji, iż o braku wniosku o przyznanie własności czasowej świadczy brak podnoszenia tej okoliczności w odwołaniu.
Skarżący podnieśli ponadto, że fakt, iż brak jest bezpośrednio w rejestrze wniosków dekretowych, przesłanym przez [...] Urząd Wojewódzki w W., zapisu dotyczącego złożenia w trybie art. 7 ust. 1 dekretu wniosku o przyznanie własności czasowej wcale nie oznacza, że nie został on złożony. Wskazano, że w rejestrze znajduje się zapis, iż A. Z. złożyła wniosek dla nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. nr hip. [...].
Zaznaczono ponadto, że złożenie wniosku w trybie art. 7 ust. 1 dekretu nie wymagało szczególnej formy, gdyż wniosek taki mógł zostać złożony także w formie ustnej.
W odpowiedzi na skargę Minister Budownictwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna. Treść art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) wskazuje, ze przewidziane w tym przepisie prawa dotychczasowego właściciela gruntu, w tym przyznanie na gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa użytkowania wieczystego, mogłoby być przez właściwy organ rozpoznawane tylko i wyłącznie gdy właściciel zgłosił odpowiedni wniosek i to w terminie określonym w tym przepisie. W odniesieniu do wniosku dotychczasowego właściciela gruntu o przyznanie na tym gruncie prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego) powołany art. 7 dekretu w ust. 1 stanowił, że wniosek taki może być zgłoszony w ciągu sześciu miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę.
W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy uznał, że skuteczne objęcie przedmiotowego gruntu w posiadanie przez gminę miasta W. nastąpiło z dniem [...] sierpnia 1948 roku. Termin do złożenia wniosku przewidzianego w art. 7 ust. 1 dekretu upłynął więc dnia [...] lutego 1949 r. Organ odwoławczy ustalił także, że wniosek dekretowy w ogóle nie został przez dotychczasowego właściciela zgłoszony, a zgodnie z materiałem dokumentacyjnym właścicielem nieruchomości przy ul. [...] nr hip. [...], w dacie wydania orzeczenia przez Prezydium Rady Narodowej w Mieście W., była A. Z. Ustalenie to organ dokonał w oparciu o przeprowadzone postępowanie i zgromadzony materiał dowodowy. Wyniki tego postępowania zostały szczegółowo przez organ przeanalizowane i ocenione na co wskazuje treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Sąd podziela stanowisko organu, że A. Z. nie zgłosiła wniosku o przyznanie prawa własności czasowej, gdyż takie stanowisko znajduje potwierdzenie w materiale dokumentacyjnym. W aktach własnościowych nie ma wniosku dekretowego i brak jest jakiejkolwiek wzmianki by taki wniosek został zgłoszony. W treści orzeczenia organu I instancji z dnia [...] kwietnia 1951 r. organ ten wprost stwierdza, że wniosek taki nie został złożony. Wprawdzie organ I instancji przyjmuje inną datę objęcia nieruchomości w posiadanie przez gminę niż ustalił to organ odwoławczy, to okoliczność ta nie stoi w sprzeczności z ustaleniem, że również w terminie sześć miesięcy od daty objęcia w posiadanie przez gminę nieruchomości przyjętej przez organ w tym orzeczeniu, wniosek taki nie został złożony. W odwołaniu od orzeczenia z dnia [...] kwietnia 1951 r. mimo, że organ wprost stwierdza, że wniosek nie został zgłoszony, A. Z. nie odwołuje się do faktu, że wniosek taki złożyła i w ogóle do tego argumentu orzeczenia nie odniosła się. Także następcy prawni A. Z. nie przedstawili dowodów potwierdzających by taki wniosek w ogóle został zgłoszony przez A. Z. i takiej okoliczności nie podnoszą zgłaszając w piśmie z dnia [...] lutego 2000 r. skierowanym do Starosty Powiatu W., wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego. Również przeprowadzona przez organ kwerenda nie potwierdziła złożenia wniosku dekretowego.
[...] Urząd Wojewódzki w W. poinformował w piśmie z dnia [...] kwietnia 2004 r., że w rejestrze wniosków dekretowych widnieje adnotacja dotycząca przejęcia na własność Skarbu Państwa budynków położonych na nieruchomości przy ul. [...]. Wyjaśniono w tym piśmie również, że rejestr nie zawiera rubryk, odnoszących się do daty zgłoszenia wniosków dekretowych ani też przez kogo wniosek został zgłoszony. Wpisów w rejestrze dokonywano zgodnie z kolejnością wpływu wniosków i stanowi on jedynie ewidencję złożonych w różnych terminach wniosków dotyczących nieruchomości położonych w określonych kwartałach ulic.
Oceniając zapis znajdujący się na nadesłanej, przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2005 r. przez [...] Urząd Wojewódzki w W., uwierzytelnionej kopii strony z rejestru wniosków dekretowych organ odwoławczy uznał, że nie wynika z niego aby został złożony wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości. Z oceną taką należy się zgodzić. W rejestrze tym, pomiędzy pozycjami [...] i [...], dotyczącymi innych nieruchomości niż przedmiotowa, została uczyniona adnotacja o przejściu na własność Skarbu Państwa budynków przy ulicy [...]. Wpis ten został dokonany poza przyjętym w rejestrze porządkiem wpisów tj. za każdą kolejną liczbą porządkową dokonywano jednego wpisu dotyczącego konkretnie określonej w nim nieruchomości. Natomiast zapis odnoszący się do ulicy [...] został dokonany poza tą liczbą porządkową, "wciśnięty" pomiędzy dwie kolejne pozycje. Nie jest wiadome dla jakich celów ten zapis uczyniony. Gdyby dotyczył on rejestracji wniosku dekretowego to powinien być przyporządkowany konkretnej liczbie porządkowej. W poszczególnych rubrykach odnośnie tego wpisu nie dokonano zamieszczenia danych, jak w przypadku pozostałych, kolejnych wpisów, a dotyczących numeru hipotecznego, właściciela, treści orzeczenia administracyjnego. Nie może więc ten zapis w rejestrze wniosków dekretowych być dowodem do przyjęcia, że A. Z. zgłosiła wniosek dekretowy.
Przeprowadzone przez organ odwoławczy postępowanie wyjaśniające i dokonana ocena dowodów są prawidłowe jak również prawidłowy jest wniosek organu, sformułowany na podstawie tego postępowania i takiej oceny dowodów, że A. Z. nie zgłosiła wniosku o przyznanie własności czasowej do nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. W sytuacji, gdy wniosek dekretowy nie został zgłoszony, to organ nie powinien był prowadzić postępowania w sprawie przyznania własności czasowej, gdyż było ono bezprzedmiotowe. Prawidłowo więc organ odwoławczy uchylił decyzje I instancji i umorzył postępowanie, które toczyło się przed tym organem, gdyż obowiązek takiego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy przewidziany jest w art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Niezasadnie skarga zarzuca zaniechanie przeprowadzenia przez organ odwoławczy dowodu z wydanego przez Sąd Grodzki w W. w dniu [...] maja 1946 r. w sprawie nr [...] tytułu wykonawczego, którym przywrócono A. Z. posiadanie przedmiotowej nieruchomości. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, ze organ odwoławczy uwzględnił ten dowód przy dokonywaniu ustaleń, gdyż na ten dowód wprost się powołuje.
Nie znajdą w sprawie potwierdzenia naruszenia przepisów postępowania powołanych w skardze, jak i naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.