I SA/Wa 409/16

I SA/Wa 409/16 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-07-29
Data wpływu
2016-03-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dariusz Chaciński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Sygn. powiązane
I OSK 1352/18 - Wyrok NSA z 2020-01-08
I OZ 797/17 - Postanowienie NSA z 2017-04-21
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
art. 86 w zw. z art. 87 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Uzasadnienie
M. S. w dniu [...] marca 2016 r. (data stempla pocztowego) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], wydane w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
We wniesionej skardze skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi, z uwagi na ewentualne niedotrzymanie tego terminu, "mogące wynikać z błędnego ostemplowania koperty zawierającej niniejszą korespondencję" lub "z ewentualnych zaburzeń psychicznych" wnoszącego skargę.
Zarządzeniem z dnia 12 kwietnia 2016 r. Sąd wystąpił do organu administracji, czy w związku z adnotacją znajdują się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przez M. S. orzeczenia Kolegium z dnia [...] stycznia 2016 r., że przebywa on w Areszcie [...] w [...], Kolegium przesłało stronie ponownie orzeczenie na nowy adres. Ponadto Sąd wystąpił do Dyrektora Aresztu [...] w [...] o wskazanie w jakiej dacie skarżącemu zostało doręczone orzeczenie z dnia [...] stycznia 2016 r. oraz zwrócił się do skarżącego o informację w jakiej dacie otrzymał zaskarżone orzeczenie.
W odpowiedzi organ administracji wskazał, że nie przesłał ponownie postanowienia, gdyż zostało ono przesłane na prawidłowy adres. Z kolei Zakład [...] w [...] poinformował, że skarżący nie otrzymał przedmiotowego postanowienia, gdyż przebywał w areszcie [...] w [...], więc przesyłkę tę zwrócono. Z kolei w dniu [...] czerwca 2016 r. skarżący poinformował, że nie jest możliwe podanie przez niego w jakiej dacie otrzymał postanowienie Kolegium. Przy czym wskazał, że otrzymał je przebywając w Areszcie [...] w [...].
W związku z powyższym w dniu [...] czerwca 2016 r. Sąd wystąpił do ww. aresztu o wskazanie, w jakiej dacie M. S. zostało doręczone przedmiotowe postanowienie.
W odpowiedzi Areszt [...] w [...] wskazał, że osadzony odebrał korespondencję urzędową z Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w dniu [...] stycznia 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W świetle regulacji zawartych w art. 86 i 87 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 178) uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; 5) uchybienie terminowi powoduje powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 ppsa).
W niniejszej sprawie skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi wskazując, że: ewentualne przekroczenie terminu do wniesienia skargi mogło wynikać z błędnego ostemplowania koperty, zawierającej niniejszą korespondencję, lub z ewentualnych zaburzeń psychicznych.
Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił, że niezachowanie terminu nie wynikało z jego winy. Przy czym Sąd przyjął, w oparciu o informację uzyskaną z Aresztu [...] w [...], że przesyłkę zawierającą zaskarżone postanowienie skarżący otrzymał w dniu [...] stycznia 2016 r. Wskazać należy, iż skarżący na wezwanie Sądu nie podał żadnej daty doręczenia mu tej przesyłki, informując, że otrzymał ją, będąc w Areszcie [...] w [...]. Jednocześnie zaś ze zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia nie wynika data doręczenia adresatowi.
W tym miejscu należy zauważyć, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego (np. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2000, s. 368-370), jak i postępowania cywilnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy - T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Część pierwsza, postępowanie rozpoznawcze, t. 1, Warszawa 2003, s. 362. Stanowisko to zostało zaakceptowane w orzecznictwie NSA.
Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (...) (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", Wydaw. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333). Jako brak winy nie mogą zostać zakwalifikowane - nieuwaga bądź zaniedbanie leżące po stronie skarżącej. Podkreślenia wymaga, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Ani podeszły wiek ani stan zdrowia nie stanowią przesłanek wykluczających istnienia winy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2007 r. o sygn. akt II OSK 479/07).
Samo uprawdopodobnienie braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, oznacza wykazanie takich okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były nie do przewidzenia oraz nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GZ 896/14, oraz z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15).
W świetle powyższego nie można zatem przyjąć, że strona skarżąca bez swojej winy uchybiła terminowi do wniesienia skargi, zwłaszcza, że nie wskazała ona w sposób precyzyjny tej przyczyny, nadmieniając, że przyczyną uchybienia terminowi była ewentualna możliwość błędnego ostemplowania przesyłki lub też ewentualne zaburzenia psychiczne. Strona nie wskazała zatem w sposób konkretny przyczyny, która uniemożliwiła jej terminowe złożenie skargi.
Odnosząc się zatem do obu wskazanych przez stronę przyczyn nie można przyjąć, że strona bez własnej winy uchybiła terminowi do wniesienia skargi. Jeśli bowiem podejrzewała, że przesyłka została błędnie ostemplowana, to powinna uwzględnić ten fakt lub też wiedzieć kiedy faktycznie przesyłkę otrzymała, wówczas mogłaby bowiem wykazać, że dążyła do zachowania terminu. Tymczasem skarżący nie wiedział w jakiej dacie zostało mu doręczone zaskarżone postanowienie. Skoro nie pamięta tej okoliczności, nie może zatem twierdzić, że niezachowanie terminu nie było skutkiem jego niedbalstwa.
Także powoływana okoliczność "ewentualnych" zaburzeń psychicznych nie może stanowić okoliczności, która wyłączałaby winę skarżącego w niedochowaniu terminu do złożenia skargi. Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że po pierwsze na takie zaburzenia faktycznie wówczas cierpiał - bowiem sam powołuje jedynie możliwość ich wystąpienia, w okresie, kiedy winien wnieść skargę - jak też w jaki sposób wystąpienie tych zaburzeń spowodowało 1-dniowe przekroczenie terminu do wniesienia skargi i na czym w ogóle polegało. Skoro bowiem skarżący wie, że cierpi na takie zaburzenia, gdyż powoływał się na to, iż cierpi na przewlekłe [...] już w piśmie, znajdującym się w aktach sprawy z dnia [...] września 2015 r., to powinien także ten fakt uwzględnić przy kierowaniu skargi do Sądu. Przy czym strona nie uprawdopodobniła, ani nawet w ogóle nie wskazała w jaki sposób zaburzenia psychiczne mogły wpłynąć na niedotrzymanie terminu.
Wymaga podkreślenia, że skarżący nie wskazuje na wystąpienie takich zaburzeń ale "ewentualną" możliwość ich wystąpienia, co oznacza, że nie jest tego faktu pewny, a co z tego wynika nie może go uprawdopodobnić.
Z tego też względu Sąd na podstawie art. 86 w zw. z art. 87 § 2 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji postanowienia.