I SA/Wa 373/07

I SA/Wa 373/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-07-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Elżbieta Sobielarska
Emilia Lewandowska /przewodniczący/
Iwona Kosińska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1990 nr 32 poz 191
art.  5  ust.  1
Ustawa z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska asesor WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant Joanna Grzyb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2007 r. sprawy ze skargi P. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie nabycia mienia państwowego z mocy prawa przez gminę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] ; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej na rzecz P. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] , po rozpatrzeniu odwołania "P." Spółki Akcyjnej Oddziału [...] w W., utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] stwierdzającą nabycie przez Gminę C. nieodpłatnie z mocy prawa na własność nieruchomości położonej w C., oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...].
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że na podstawie art. 5 ust. 1 w związku z art. 17a ust. 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.) Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. stwierdził nabycie przez Gminę C. nieodpłatnie z mocy prawa własności przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 17a ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie gminnym i ustawę o pracownikach samorządowych wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie uregulowania stanu prawnego opisanej nieruchomości. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że działka nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa, co potwierdza zaświadczenie Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. W operacie ewidencji gruntów Gminy C. obrębu [...] nieruchomość ta, zgodnie z przedłożonym wypisem z rejestru gruntów, wykazana została jako tereny mieszkaniowe, własność Skarbu Państwa we władaniu Dyrekcji Okręgowej [...] w W. Z materiału dowodowego sprawy wynika, zdaniem organu I instancji, że przedsiębiorstwo powyższe nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tego gruntu w formie prawem przewidzianej, natomiast decyzja Naczelnika Miasta i Gminy C. zobowiązywała [...] Dyrekcję Okręgową [...] w W. do uiszczania opłaty rocznej z tytułu zarządu. Zgodnie z obowiązującym w dniu 27 maja 1990 r. brzmieniem art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1989 r. Nr 14, poz. 74, ze zm.) państwowe jednostki organizacyjne uzyskiwały grunty państwowe w zarząd na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej albo na podstawie zawartej za zezwoleniem tego organu umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości. W niniejszej sprawie nie ustalono dokumentu, który potwierdzałby ustanowienie zarządu w sensie prawnym do tej nieruchomości. Wojewoda [...] wyjaśnił, że zgodnie z przyjętym orzecznictwem mienie będące we władaniu państwowych osób prawnych bez tytułu prawnego w formie prawem przewidzianej należało do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, zatem podlegało komunalizacji z mocy prawa w trybie art. 5 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie gminnym i ustawę o pracownikach samorządowych. W tej sytuacji nieruchomość będąca przedmiotem postępowania spełnia przesłanki do komunalizacji, bowiem w dniu 27 maja 1990 r. stanowiła mienie ogólnonarodowe, a uprawnienia właścicielskie w stosunku do niej wykonywał w imieniu Skarbu Państwa terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego. Równocześnie organ wyjaśnił, że nabycie własności działki nr [...] następuje bez znajdującej się na niej stacji transformatorowej, która spełniając przesłanki art. 49 kc nie podlega komunalizacji.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem "P." Spółka Akcyjna Oddział [...] w W. złożyła odwołanie. W jego uzasadnieniu zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych przez błędne zastosowanie, art. 11 ust. 1 pkt 2 tej ustawy przez jego niezastosowanie, art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa Polskie Koleje Państwowe (Dz. U. z 1948 r. Nr 43, poz. 312) przez ich niezastosowanie, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym PKP przez jego niezastosowanie, art. 7 i art. 77 kpa przez zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego, art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. z 2004 r. Dz. U. Nr 261, poz. 2603, ze zm.) przez jego niezastosowanie i § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120) poprzez jego niezastosowanie. W kontekście powyższych uregulowań prawnych, zdaniem odwołującego się, zasadny jest zarzut, że organ I instancji pominął regulacje prawne, w oparciu o które [...] przejmowała majątek byłych kolei niemieckich, następnie jako jednostka zmilitaryzowana podlegała innym zasadom zarządzania, które mogły mieć charakter mniej sformalizowany. Odwołujący twierdzi, że sporna nieruchomość należała i służyła zarówno w dniu 27 maja 1990 r. jak i w dniu 5 grudnia 1990 r. przedsiębiorstwu państwowemu, wykonującemu zadania o charakterze publicznym, ogólnokrajowym, zaś organ I instancji wydał decyzję stwierdzającą komunalizację bez odniesienia się do obszernie przedstawionego w uzasadnieniu odwołania stanu prawnego. Nie wziął również pod uwagę, że tytuł prawny do konkretnej nieruchomości mógł powstać także na mocy przepisów regulujących powstanie oraz funkcjonowanie kolei państwowych. W tej sytuacji strona odwołująca się wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...].
Po rozpatrzeniu odwołania Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa stwierdziła, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy szeroko odniósł się do kolejnych zarzutów odwołania. Uznał za nietrafny m.in. zarzut naruszenia:
- art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, ponieważ sporna nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego,
- art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, ponieważ przepis ten pozostaje bez żadnego związku z niniejszą sprawą, odnosi się bowiem do przedsiębiorstw państwowych, o których mowa w art. 5 ust. 1-3 ustawy, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów wydanym na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy,
- art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 26, poz. 138, ze zm.), ponieważ z przepisu tego (w pierwotnym brzmieniu) nie wynikało by miał on kreować bądź choćby potwierdzać prawo zarządu P. w stosunku do konkretnych nieruchomości,
- art. 7 i art. 77 kpa, ponieważ to P. S.A, a nie organ I instancji w postępowaniu komunalizacyjnym musi wykazać istnienie okoliczności wyłączających komunalizację spornej nieruchomości.
Organ II instancji stanął na stanowisku, że odwołujący się nie przedstawił ani w toku postępowania komunalizacyjnego, ani w odwołaniu żadnych dowodów potwierdzających, że P. przejęły sporną nieruchomość w zarząd i użytkowanie po kolejach niemieckich. Z przepisów przywołanych przez skarżącego wynika jedynie przejęcie na własność Państwa niemieckich i gdańskich przedsiębiorstw komunikacyjnych, których mienie po II wojnie światowej znalazło się w granicach Polski. Nie wynikają z nich natomiast żadne uprawnienia po stronie P. do nacjonalizowanego mienia. Z żadnych również przywołanych w odwołaniu dalszych aktów normatywnych nie wynika, zdaniem organu odwoławczego, nabycie przez dawne przedsiębiorstwo [...] P. prawa zarządu do spornej nieruchomości, bądź jej użytkowania.
Mając powyższe na uwadze, organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...].
Na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Spółka "P. " Spółka Akcyjna. W uzasadnieniu strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, czyli:
- art. 16 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" poprzez jego błędną wykładnię i utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] oraz stwierdzenie, że sporna nieruchomość należała do terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, podczas gdy zastosowanie wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, iż stanowiła ona mienie "P. " S.A., w stosunku do którego wykonywała ona wszelkie uprawnienia,
- art. 5 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że sporna nieruchomość stanowi mienie Gminy C., w sytuacji gdy nie miał on zastosowania, ponieważ nieruchomość ta nie należała do terenowych organów administracji stopnia podstawowego i nie podlegała w związku z tym komunalizacji.
W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa podtrzymała argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, zasadniczo jednak z innych przyczyn, niż w niej wskazane.
Poddane kontroli sądowej postępowanie administracyjne prowadzone było na podstawie art. 5 ust. 1 w związku z art. 17a ust. 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.). Art. 5 ust. 1 tej ustawy stanowi, że jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do: 1) rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej, 2) przedsiębiorstw państwowych, dla których organy określone w pkt 1 pełnią funkcję organu założycielskiego, 3) zakładów i innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych organom określonym w pkt 1 – staje się w dniu wejścia w życie tej ustawy z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Jednakże zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 pkt 1 składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego), o których mowa w art. 5 ust. 1-3, nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli służą wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej. Z treści omawianych przepisów, a zwłaszcza gdy uwzględnić zakres przedmioto-podmiotowy przepisów art. 5 ust. 1 pkt. 1-3 ustawy (tj. mienie należące do przedsiębiorstw państwowych, zakładów i innych jednostek organizacyjnych, dla których organami założycielskimi były rady narodowe i terenowe organy administracji państwowej stopnia podstawowego), wynika, że wyłączeniu spod komunalizacji podlegało mienie ogólnonarodowe należące do przedsiębiorstw, zakładów lub jednostek organizacyjnych, dla których organami założycielskimi w dniu 27 maja 1990 r. byli wojewodowie lub naczelne organy administracji państwowej.
Istotą rozpatrywanej sprawy było ustalenie i rozstrzygnięcie przez organy administracji orzekające w sprawie, czy w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, czyli dnia 27 maja 1990 r., sporna nieruchomość stanowiła mienie ogólnonarodowe (państwowe) i należała do rad narodowych lub terenowych organów administracji państwowej, czy też stanowiła mienie ogólnonarodowe należące do przedsiębiorstwa (pozostawała w jego zarządzie lub użytkowaniu) i z tego tytułu była wyłączona z komunalizacji. W tej zaś kwestii, w ocenie Sądu, organy obu instancji orzekające w sprawie nie zebrały i nie rozpatrzyły w wyczerpujący sposób materiału dowodowego. Z analizy akt sprawy wynika, że brak jest w nich jakiegokolwiek dokumentu umożliwiającego określenie podmiotu, do którego należała przedmiotowa nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. Ustalenia, które poczyniły organy w przedmiotowej sprawie sprowadzające się do stwierdzenia, że sporna nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, nie znajdują potwierdzenia w treści dokumentów, w oparciu o które organy obu instancji poczyniły takie ustalenia, czyli wypisu z rejestru gruntów sporządzonego jednakże według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. oraz wykazu budynków i urządzeń trwale związanych z gruntem oznaczonym jako działka nr [...] , sporządzonego również według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. Podkreślić należy, że oba dokumenty dotyczą wniosku strony skarżącej opartego na treści art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. z 2004 r. Dz. U. Nr 261, poz. 2603, ze zm.), czyli sprawy uwłaszczenia, nie zaś komunalizacji. Organy nie wzięły pod uwagę, że przepisy tej ustawy ustanawiają całkowicie odrębne przesłanki nabycia praw majątkowych przez przedsiębiorstwo, a co za tym idzie także odrębne kryteria oceny spełnienia tych przesłanek. Tymczasem zgodnie z ustawą z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, decydujący dla rozstrzygnięcia sprawy z wniosku o komunalizację mienia jest stan faktyczny istniejący w dniu wejścia w życie tej ustawy, czyli w dniu 27 maja 1990 r. W tym zaś zakresie w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów. Brak jest również dowodów, że organy prowadziły w tym zakresie postępowanie dowodowe. Podkreślić należy, że akta organu I instancji poza zawiadomieniem o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie komunalizacji z dnia [...] marca 2006 r. (k-15 akt adm.) zawierają tylko decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2006 r. (k-16 akt adm.), natomiast akta organu odwoławczego składają się jedynie z 4 dokumentów: odpisu z rejestru przedsiębiorców, pełnomocnictwa notarialnego, odwołania przesłanego przez Wojewodę [...] oraz zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. Trzeba zwrócić uwagę, że w postępowaniu administracyjnym nie znajduje zastosowania zasada, iż ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z określonego faktu wywodzi skutki prawne (art. 6 kc). Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 77 § 1 kpa to na organie administracji publicznej ciąży obowiązek zgromadzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.
Ponadto zgodnie z treścią art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W niniejszej sprawie pomimo obszernego uzasadnienia stanowiska Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej (str. 6-11 decyzji) organ ten omówił jedynie wybrane orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz przytoczył uniwersalne uwagi odnoszące się do zagadnienia ciężaru dowodu, bez powiązania ich z okolicznościami niniejszej sprawy W ten sposób organy prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, mogące mieć wpływ na jej merytoryczne rozstrzygnięcie. Prawidłowe określenie stanu władania (należenia) przedmiotową nieruchomością według stanu na dzień 27 maja 1990 r. było i nadal jest podstawowym zagadnieniem wymagającym wyjaśnienia przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Wskazać w tym miejscu wypada, że – zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w przepisie art. 7 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są podejmować wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ponadto za za daleko idącą uznać należy zastosowaną przez organ II instancji taką wykładnię przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, z której wynika, że wszelkie mienie ogólnonarodowe (państwowe), którego nie dotyczą żadne z wymienionych w tej ustawie wyłączenia, podlega "automatycznie" komunalizacji na mocy art. 5 ust. 1 ustawy, jeśli tylko organ nie potrafi ustalić jednostki, do której to mienie należało w dniu 27 maja 1990 r. Taka wykładnia nie znajduje, zdaniem Sądu, uzasadnienia w przepisach powołanej ustawy. Przeciwnie, z faktu zawarcia w art. 5 ust. 1 tej ustawy przesłanek warunkujących możliwość komunalizacji mienia wynika, że intencją ustawodawcy było skomunalizowanie mienia spełniającego te warunki, a nie całego mienia ogólnonarodowego (poza podlegającym wyłączeniu z mocy następnych przepisów tej ustawy).
Z nadesłanych do Sądu akt sprawy wynika, że w tych istotnych kwestiach zachodzą poważne wątpliwości, które nie zostały wyjaśnione w toku prowadzonego postępowania. Oznacza to, że zapadłe decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić należy, że w rozpatrywanej sprawie obowiązkiem organów było przede wszystkim zbadanie, czy przedmiotowa nieruchomość spełnia przesłanki komunalizacji określone w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Z akt sprawy wynika natomiast, że ani organ I, ani organ II instancji nie prowadził w tym kierunku postępowania administracyjnego, skupiając się na przytoczeniu i analizie orzecznictwa i przepisu prawa zamiast jego zastosowania.
Dodatkowo wyjaśnić należy, że za nietrafne Sąd uznał powołanie się przez stronę skarżącą na art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej z dnia 10 maja 1990 r. Fakt, że funkcję organu założycielskiego pełnił w stosunku do przedsiębiorstwa państwowego minister, nie przesądza o tym, że przedsiębiorstwo wykonywało zadania należące do właściwości administracji rządowej. Nie organizacyjne uwarunkowania, a aspekt funkcjonalny – służenie mienia wykonywaniu zadań należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej wyłącza mienie z komunalizacji następującej z mocy prawa. Poza tym w sprzeczności pozostaje równoczesne twierdzenie o braku podstaw do komunalizacji z mocy art. 5 ust 1 i przekonanie o istnieniu podstawy wyłączenia mienia z komunalizacji w oparciu o art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Z brzmienia art. 11 ust. 1 powołanej ustawy wynika, że ma on zastosowanie wyłącznie do składników mienia ogólnonarodowego (państwowego), o których mowa w art. 5 ust. 1 - 3, a więc co do zasady podlegających komunalizacji z mocy prawa. Nie można więc mówić o wyłączeniu składnika mienia z komunalizacji z mocy prawa, jeżeli to mienie komunalizacji nie podlegało.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien przede wszystkim uzupełnić zebrany materiał dowodowy poprzez dołączenie odpowiednich dokumentów m.in. wypisu z ewidencji gruntów i budynków potwierdzającego treść wpisów dotyczących spornej działki na dzień 27 maja 1990 r. Po uzupełnieniu akt sprawy i ewentualnie przeprowadzeniu innych dowodów, które pozwolą ustalić faktyczny stan władania i stan prawny spornej nieruchomości, organ w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy dokona oceny, czy przedmiotowa nieruchomość na dzień 27 maja 1990 r. spełniała przesłanki z art. 5 ust 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy. Ustalenia te i ich ocena zostaną zaś zawarte w uzasadnieniu wydanej decyzji.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.