I SA/Wa 352/07

I SA/Wa 352/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Daniela Kozłowska /przewodniczący/
Joanna Banasiewicz
Tomasz Wykowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz Asesor WSA Tomasz Wykowski (spr.) Protokolant Lucyna Picho po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2007 r. sprawy ze skargi Burmistrza Miasta G. na postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji komunalizacyjnej oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Wa 352/07
U Z A S A D N I E N I E
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, zwana dalej "KKU", utrzymała w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...], odmawiające sprostowania oczywistej omyłki w ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] w sprawie stwierdzenia nabycia przez Miasto i Gminę G. z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej G. w obrębie Miasta G. jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha KW nr [...].
Postanowienie KKU wydane zostało w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Wojewoda [...] stwierdził nabycie prawa własności nieruchomości przez Miasto i Gminę G.
Pismem z dnia 28 lipca 2006 r. Gmina Miasta G. wniosła o sprostowanie oczywistej omyłki w treści decyzji komunalizacyjnej w ten sposób, aby w miejsce dotychczasowego zapisu "Miasto i Gminę G." wpisać "Gminę – Miasto G.".
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. Wojewoda [...] załatwił odmownie wniosek strony, podnosząc, iż proponowana zmiana byłaby w istocie nie sprostowaniem w rozumieniu art.113 k.p.a., a merytoryczną zmianą decyzji komunalizacyjnej.
Gmina Miasta G. wniosła zażalenie na postanowienie z dnia [...] sierpnia 2006 r.
Rozpatrzywszy zażalenie KKU wskazała, co następuje.
Zgodnie z art.113§1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie lub rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
Przez błędy pisarskie lub rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w decyzjach rozumie się takie wadliwości jak zastosowanie w sposób oczywisty mylnej pisowni, opuszczenie liter w wyrazie, błąd w działaniu matematycznym lub inne tego rodzaju omyłki.
Wszystkie wadliwości, o których mowa w powołanym przepisie winny cechować się oczywistością i powinny być także nieistotne.
W trybie sprostowania nie jest dopuszczalne korygowanie błędów merytorycznych orzeczenia. Sprostowanie decyzji nie może prowadzić do ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego.
Wychodząc z powyższych przesłanek KKU stwierdziła, iż wniosek Gminy Miasta G. zmierza do merytorycznej zmiany decyzji komunalizacyjnej w ten sposób, aby wynikało z niej, iż komunalizacja następuje rzecz jednej gminy, nie zaś – jak zapisano w decyzji – dwóch.
W ocenie KKU tryb sprostowania nie może w tej sytuacji znaleźć zastosowania w sprawie, co oznacza, iż postanowienie organu I instancji jest prawidłowe, a zarzuty zażalenia niezasadne.
Gmina Miasta G. złożyła skargę na postanowienie KKU z dnia [...] listopada 2006 r., zarzucając mu błędne zastosowanie prawa poprzez niewłaściwą wykładnię art.113§1 k.p.a., pominięcie art.113§2 k.p.a., stanowiącego, iż organ może wyjaśnić wątpliwości co do treści decyzji oraz błędne zastosowanie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz.191 z późn.zm.).
Skarżący podkreślił, iż decyzja komunalizacyjna stoi w sprzeczności z przepisami ustawy z dnia 10 maja 1990 r., dopuszczającej stwierdzenie nabycia mienia wyłącznie na rzecz jednej jednostki samorządu terytorialnego, a nie jednocześnie dwóch.
Organ orzekający w przedmiocie sprostowania decyzji komunalizacyjnej winien był skorzystać z instrumentu, o którym mowa w art.113§2 k.p.a. i wyjaśnić, czy w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 2007 r. (27 maja 1990 r.) istniały dwie jednostki samorządu terytorialnego, tj. gmina i miasto posiadające jeden organ, czy też jedna jednostka samorządu terytorialnego połączona.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sąd rozpoznał skargę na postanowienie KKU na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia (art.3§2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 – zwanej dalej "p.p.s.a.").
Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji były zgodne z przepisami prawa obowiązującymi w dacie ich wydawania.
Słusznie uznały organy orzekające w sprawie, iż zmiana treści decyzji, o dokonanie której wnioskował skarżący jest zmianą o charakterze merytorycznym i tryb sprostowania, o którym mowa w art.113§1 k.p.a. nie może do niej znaleźć zastosowania.
Zgodnie z art.113§1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
Orzecznictwo sądowe prezentuje konsekwentne stanowisko odnośnie charakteru uchybień orzeczeń administracyjnych, jakie mogą być w wyżej wskazanym trybie usuwane.
Stosownie do powyższego przyjętą w normie prawnej art. 113 § 1 k.p.a. klasyfikację wadliwości uznać należy za wyczerpującą: są to błędy pisarskie, rachunkowe i inne oczywiste omyłki. Redakcja przepisu pozwala stwierdzić, że wszystkie wymienione wyżej wady orzeczenia charakteryzuje cecha oczywistości. Stanowi ona zarazem granice przedmiotowej dopuszczalności sprostowania wyrażającą się tym, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji. Natomiast nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 k.p.a. błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej mocy prawnej (wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 lutego 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 321/04, publ. LEX 165005).
Decyzja komunalizacyjna z dnia [...] maja 2005 r. stwierdza, iż nieruchomość zostaje skomunalizowana na rzecz Miasta i Gminy G..
Jako beneficjentów komunalizacji wskazano zatem dwa podmioty (gminę miejską G. i gminę wiejską G.).
Obie gminy istniały w dniu 27 maja 1990 r. (dzień wejścia w życie przepisów komunalizacyjnych).
Gmina Miasta G. twierdzi, iż niezasadnie wpisano dwie gminy, albowiem w decyzji wymienić należało tylko ją.
Zmiany dwóch gmin jako beneficjentów komunalizacji na jedną nie można jednakże uznać za sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej.
Nie jest to bowiem sytuacja, w której nie ma zastrzeżeń co do prawidłowości wskazania adresata decyzji a jedynie np. błędnie zapisano jego nazwę.
Redukcja liczby adresatów (nawet jeżeli byłaby ona prawnie uzasadniona) jest bowiem zmianą merytoryczną o dużej doniosłości prawnej i wymagała merytorycznej oceny przesłanek, w tym przypadku przesłanek do komunalizacji (na rzecz której gminy decyzja winna być wydana).
Powyższe zdecydowanie wykracza poza orzekania w postępowaniu o sprostowanie decyzji administracyjnej.
W celu doprowadzenia do korekty adresatów decyzji komunalizacyjnej skarżący winien żądać wszczęcia postępowania nadzwyczajnego, o którym mowa w art.155 lub art.156 k.p.a.
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.