I SA/Wa 35/17
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję odmawiającą przyznania zasiłku stałego z powodu braku ważnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
Skarżąca A. P. wniosła o przyznanie zasiłku stałego, jednak organ I instancji odmówił, wskazując na brak współdziałania i nieprzedstawienie orzeczenia o niepełnosprawności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało tę decyzję w mocy. Skarżąca zarzuciła naruszenie Konstytucji i dyskryminację. WSA oddalił skargę, stwierdzając, że skarżąca nie spełniła podstawowej przesłanki do przyznania zasiłku, jaką jest posiadanie orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy.
Sprawa dotyczyła skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., która utrzymała w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. odmawiającą przyznania zasiłku stałego. Organ I instancji odmówił przyznania zasiłku z powodu braku współdziałania wnioskodawczyni (niemożność przeprowadzenia wywiadu środowiskowego) oraz nieprzedstawienia aktualnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. SKO podtrzymało tę decyzję, wskazując na brak ważnego orzeczenia o niepełnosprawności. Skarżąca zarzuciła naruszenie zasad Konstytucji RP, sprawiedliwości proceduralnej oraz dyskryminację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd uznał, że zgodnie z ustawą o pomocy społecznej, kluczową przesłanką do przyznania zasiłku stałego jest niezdolność do pracy (wiekowa lub całkowita) i niski dochód. Skarżąca nie wykazała całkowitej niezdolności do pracy, gdyż Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności odmówił jej wydania takiego orzeczenia, a decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ wyższej instancji. Sąd stwierdził, że skarżąca nie spełniła podstawowej przesłanki do przyznania zasiłku, a podniesione przez nią argumenty nie miały związku z kryteriami ustawowymi.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, posiadanie orzeczenia potwierdzającego całkowitą niezdolność do pracy jest jedną z podstawowych przesłanek do przyznania zasiłku stałego.
Uzasadnienie
Ustawa o pomocy społecznej wymaga od wnioskodawcy wykazania niezdolności do pracy, co w przypadku całkowitej niezdolności do pracy powinno być potwierdzone odpowiednim orzeczeniem. Brak takiego orzeczenia, zwłaszcza gdy zostało ono odmówione przez zespół orzeczniczy, uniemożliwia przyznanie zasiłku.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (7)
Główne
u.p.s. art. 37 § 1
Ustawa o pomocy społecznej
p.p.s.a. art. 151
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
u.p.s. art. 6 § 7
Ustawa o pomocy społecznej
Niezdolność do pracy z powodu wieku oznacza osiągnięcie wieku emerytalnego.
u.p.s. art. 6 § 1
Ustawa o pomocy społecznej
Całkowita niezdolność do pracy oznacza całkowitą niezdolność do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z FUS albo zaliczenie do I lub II grupy inwalidów lub legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
p.p.s.a. art. 133 § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Konstytucja RP art. 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja RP art. 45
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak spełnienia przez skarżącą podstawowej przesłanki do przyznania zasiłku stałego, tj. posiadania ważnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności potwierdzającego całkowitą niezdolność do pracy.
Odrzucone argumenty
Argumenty skarżącej dotyczące trudnej sytuacji życiowej, dyskryminacji ze względu na przemoc w rodzinie i stan zdrowia, które nie miały bezpośredniego związku z przesłankami ustawowymi przyznania zasiłku stałego. Zarzuty naruszenia art. 2 i 45 Konstytucji RP oraz zasady sprawiedliwości proceduralnej.
Godne uwagi sformułowania
Przedmiotem żądania skarżącej było przyznanie zasiłku stałego. Z przepisu tego wynika, że przesłanki konieczne do ustalenia prawa do zasiłku stałego to przede wszystkim niezdolność do pracy z powodu wieku lub całkowita niezdolność do pracy i dochód, przy czym brak spełnienia którejkolwiek z tych przesłanek wyklucza przyznanie zasiłku stałego. Skarżąca nie spełniła więc jednej z podstawowych przesłanek do przyznania jej zasiłku stałego. Argumenty podniesione przez skarżącą w skardze oraz w piśmie z 11 marca 2017 r. nie mają żadnego adekwatnego związku z przesłankami przyznania zasiłku stałego.
Skład orzekający
Dariusz Chaciński
przewodniczący sprawozdawca
Magdalena Durzyńska
członek
Przemysław Żmich
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Potwierdzenie konieczności spełnienia ustawowych przesłanek do przyznania zasiłku stałego, w szczególności posiadania orzeczenia o niepełnosprawności."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji braku orzeczenia o niepełnosprawności i nie stanowi przełomowej interpretacji przepisów.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa ma charakter proceduralny i dotyczy rutynowego zastosowania przepisów ustawy o pomocy społecznej. Brak nietypowych faktów czy kontrowersyjnych interpretacji.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyI SA/Wa 35/17 - Wyrok WSA w Warszawie Data orzeczenia 2017-03-31 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2017-01-10 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sędziowie Dariusz Chaciński /przewodniczący sprawozdawca/ Magdalena Durzyńska Przemysław Żmich Symbol z opisem 6321 Zasiłki stałe Skarżony organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze Treść wyniku Oddalono skargę Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński (spr.) Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Przemysław Żmich Protokolant referent stażysta Martyna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2017 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego oddala skargę Uzasadnienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] listopada 2016 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie odmowy przyznania A. P. zasiłku stałego. W zaskarżonym orzeczeniu SKO przedstawiło następujący stan sprawy. Burmistrz Miasta i Gminy P., rozpoznając wniosek A. P. o przyznanie zasiłku stałego, decyzją z [...] sierpnia 2016 r. odmówił wnioskodawczyni przyznania zasiłku stałego do czasu otrzymania orzeczenia sądowego w sprawie renty z tytułu niezdolności do pracy. Organ I instancji uzasadnił, że na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 930 ze zm. – dalej: u.p.s.), z uwagi na brak współdziałania wnioskodawczyni, tj. brak możliwości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego z A. P., odmówił udzielenia pomocy. Ponadto strona nie przedstawiła aktualnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. P., wskazując w nim na swoją trudną sytuację. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] listopada 2016 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] sierpnia 2016 r. SKO wskazało, że A. P. nie posiada ważnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zaś orzeczenie podjęte przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z [...] maja 2016 r., odmawiające wydania orzeczenia, zostało przez organ wyższej instancji utrzymane w mocy. A. P. zaskarżyła powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając Kolegium naruszenie art. 2 i art. 45 Konstytucji RP oraz zasadę sprawiedliwości proceduralnej. Wskazała także na dyskryminację ze względu na fakt bycia ofiarą przemocy w rodzinie oraz swój stan zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W ocenie sądu skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem żądania skarżącej było przyznanie zasiłku stałego. Zgodnie z art. 37 ust. 1 u.p.s. zasiłek stały przysługuje: 1) pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Z przepisu tego wynika, że przesłanki konieczne do ustalenia prawa do zasiłku stałego to przede wszystkim niezdolność do pracy z powodu wieku lub całkowita niezdolność do pracy i dochód, przy czym brak spełnienia którejkolwiek z tych przesłanek wyklucza przyznanie zasiłku stałego. Niezdolność do pracy z powodu wieku, to osiągnięcie wieku emerytalnego (art. 6 pkt 7 u.p.s.), co skarżącej nie dotyczy. Całkowita niezdolność do pracy oznacza natomiast całkowitą niezdolność do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczenie do I lub II grupy inwalidów lub legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (art. 6 pkt 1 u.p.s.). W trakcie postępowania skarżąca nie wylegitymowała się orzeczeniem potwierdzającym całkowitą niezdolność do pracy. Wręcz przeciwnie, organ ustalił, że Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w P. [...] maja 2016 r. odmówił skarżącej wydania takiego orzeczenia i rozstrzygnięcie to zostało przez organ wyższej instancji utrzymane w mocy. Przeciwnych dowodów akta sprawy nie zawierają (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Skarżąca nie spełniła więc jednej z podstawowych przesłanek do przyznania jej zasiłku stałego. Zaskarżona decyzja odmowna nie narusza więc prawa. Argumenty podniesione przez skarżącą w skardze oraz w piśmie z 11 marca 2017 r. (k. 14) nie mają żadnego adekwatnego związku z przesłankami przyznania zasiłku stałego. Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddalił.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI