Orzeczenie · 2023-05-05

I SA/Wa 2889/22

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Miejsce

Warszawa

Data

2023-05-05

NSAAdministracyjneŚredniawsa

pomoc społecznaplacówka opiekuńczakara pieniężnazezwolenierecydywa administracyjnaprawo administracyjnepostępowanie administracyjnekontrolaniepełnosprawniseniorzy

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrzył skargę spółki z o.o. na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej utrzymującą w mocy decyzję Wojewody o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 60 000 zł. Kara została wymierzona za prowadzenie bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku. Organ administracji wskazał, że spółka była już karana w 2019 r. za prowadzenie innej placówki bez zezwolenia, a obecna kara dotyczy kolejnej placówki prowadzonej przy innej ulicy. Podstawą prawną była nowelizacja ustawy o pomocy społecznej z 2019 r., wprowadzająca art. 130 ust. 4a, który przewiduje wyższą karę pieniężną za prowadzenie kolejnej placówki bez zezwolenia, po uprawomocnieniu się decyzji o nałożeniu poprzedniej kary. Skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisów proceduralnych (m.in. art. 7, 77 § 1, 8, 80, 138 kpa) oraz materialnych (art. 130 ust. 4a ustawy), argumentując, że przepis ten nie mógł być zastosowany, gdyż pierwsza decyzja o karze została wydana przed wejściem w życie przepisu o recydywie. Sąd uznał skargę za niezasadną. Wskazał, że art. 130 ust. 4a ustawy wszedł w życie 1 stycznia 2020 r. i wprowadził administracyjną odpowiedzialność za prowadzenie kolejnej placówki bez zezwolenia w ramach tzw. „recydywy”. Sąd podkreślił, że nowelizacja wprowadziła wyższą odpowiedzialność za ponowne naruszenie prawa, niezależnie od tego, kiedy została wydana pierwsza decyzja o karze. Sąd stwierdził, że nie można przyjąć zasady niedziałania prawa wstecz w tym kontekście, a kara została zastosowana prawidłowo, ponieważ spółka prowadziła kolejną placówkę bez wymaganego zezwolenia po tym, jak została już ukarana za podobne naruszenie. Kwestia legalizacji pierwszej placówki nie miała znaczenia dla zastosowania art. 130 ust. 4a ustawy, który dotyczy prowadzenia innej placówki bez zezwolenia. W konsekwencji, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Średnia

Do czego można powołać

Interpretacja i zastosowanie art. 130 ust. 4a ustawy o pomocy społecznej dotyczącego recydywy administracyjnej w kontekście prowadzenia placówek opiekuńczych bez zezwolenia, zwłaszcza w sprawach, gdzie pierwsza decyzja o karze została wydana przed wejściem w życie przepisu o recydywie.

Ograniczenia stosowania

Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z nowelizacją ustawy o pomocy społecznej i nie stanowi przełomu w szerszym zakresie prawa administracyjnego. Kontekst faktyczny dotyczy placówek całodobowej opieki.

Zagadnienia prawne (2)

Czy przepis art. 130 ust. 4a ustawy o pomocy społecznej, wprowadzający wyższą karę pieniężną za prowadzenie kolejnej placówki bez zezwolenia po uprzednim ukaraniu, może być zastosowany, jeśli pierwsza decyzja o karze została wydana przed wejściem w życie tego przepisu?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, przepis ten może być zastosowany, ponieważ nowelizacja wprowadziła nową, wyższą odpowiedzialność "karnoadministracyjną" za ponowne naruszenie prawa, niezależnie od daty wydania pierwszej decyzji.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że nowelizacja ustawy o pomocy społecznej z 2019 r. wprowadziła sankcję za "recydywę" administracyjną w postaci prowadzenia placówki bez zezwolenia, po uprzednim ukaraniu za podobne naruszenie. Kara na podstawie art. 130 ust. 4a ustawy jest nową, wyższą odpowiedzialnością, która ma zastosowanie do czynów popełnionych po wejściu w życie przepisu, a nie do samej daty wydania pierwszej decyzji o karze.

Czy prowadzenie placówki opiekuńczej bez zezwolenia wojewody, po uprzednim ukaraniu za prowadzenie innej placówki bez zezwolenia, stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 130 ust. 4a ustawy o pomocy społecznej?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, prowadzenie innej placówki bez zezwolenia, po uprzednim ukaraniu za prowadzenie placówki wymagającej zezwolenia, stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej zgodnie z art. 130 ust. 4a ustawy.

Uzasadnienie

Sąd podkreślił, że art. 130 ust. 4a ustawy penalizuje prowadzenie kolejnej placówki bez zezwolenia, gdy już nałożono karę za prowadzenie innej placówki. Jest to odrębna odpowiedzialność od tej wynikającej z art. 130 ust. 2 lub 4 ustawy i nie zależy od legalizacji pierwszej placówki.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Oddalono skargę

Oddalono skargę spółki na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 60 000 zł za prowadzenie placówki opiekuńczej bez zezwolenia.

Przepisy (13)

Główne

u.p.s. art. 130 § ust. 4a

Ustawa o pomocy społecznej

Przepis ten stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 60 000 zł za prowadzenie przez podmiot, któremu uprawomocniono decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za prowadzenie bez zezwolenia wojewody placówki zapewniającej całodobową opiekę, kolejnej, innej placówki zapewniającej całodobową opiekę bez wymaganego zezwolenia.

p.p.s.a. art. 151

Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Przepis regulujący oddalenie skargi.

Pomocnicze

u.p.s. art. 130 § ust. 2

Ustawa o pomocy społecznej

Przepis ten stanowił podstawę do nałożenia kary pieniężnej w 2019 r. na skarżącego za prowadzenie placówki bez zezwolenia.

u.p.s. art. 130 § ust. 4

Ustawa o pomocy społecznej

Przepis ten dotyczy odpowiedzialności za prowadzenie tej samej placówki bez zezwolenia wojewody.

k.p.a. art. 7