I SA/Wa 2771/19

I SA/Wa 2771/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-08-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-12-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Łukasz Trochym /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
I OSK 930/21 - Wyrok NSA z 2024-09-25
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 107  par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145  par. 1  pkt 1  lit. a,  art. 200,  art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie WSA Iwona Kosińska WSA Łukasz Trochym (spr.) Protokolant referent stażysta Agnieszka Stefańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi Województwa [...], reprezentowanego przez Zarząd Województwa [...] na decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odszkodowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pkt I; 2. zasądza od Ministra Rozwoju na rzecz Województwa [...], reprezentowanego przez Zarząd Województwa [...] kwotę 370 (trzysta siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] października 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania PGWWP, od decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2018 r., nr [...] – uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] w zakresie pkt 3 i w tej części orzekł o zobowiązaniu Zarządu Województwa [...] do wypłaty odszkodowania ustalonego w zaskarżonej decyzji, natomiast w pozostałym zakresie – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Finansów, inwestycji i Rozwoju przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Nieruchomość położona w gminie K., obręb [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, decyzją Wojewody [...] z [...] czerwca 2013 r., nr [...] została przejęta na własność Województwa [...] z przeznaczeniem na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych polegającej na rozbudowie lewego wału W. od km wału [...] + do ok [...] (od km rzeki [...] do km [...] wraz z rozbudową wału cofkowego rzeki W., tj. prawego brzegu rzeki B. od km wału [...] do km [...] w K.
Decyzją z [...] listopada 2018 r., nr [...], [...], Wojewoda [...] w pkt 1 – ustalił odszkodowanie w wysokości [...] zł za udział wynoszący 3/4 części w prawie własności nieruchomości położonej w gminie K., obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczonej pod realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych polegającej na rozbudowie lewego wału W. od km wału [...] do ok [...] (od km rzeki [...] do km [...] wraz z rozbudową wału cofkowego rzeki W., tj. prawego brzegu rzeki B. od km wału [...] do km [...], w [...], oraz w pkt 2 – przyznał tak ustalone odszkodowania na rzecz: E. W. w wysokości [...] zł, A. K. w wysokości [...] zł oraz na rzecz E. Z. w wysokości [...] zł., natomiast w pkt 3 – zobowiązał PGWWPe Regionalny ZGW w K. do wypłaty ustalonego w pkt 1 odszkodowania.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosło PGWWP. W odwołaniu podniesiono, że KZGW - Regionalny ZGW K. wykonuje prawa właścicielskie w stosunku do stanowiących własność Skarbu Państwa nieruchomości gruntowych położonych w międzywalu, nieruchomości pod wałami przeciwpowodziowymi oraz wałów przeciwpowodziowych przyległych do śródlądowych wód płynących. Tym samym nie reprezentuje właściciela działki nr [...], która przeszła na własność Województwa [...]. Niezależnie od powyższego zakwestionowano również wysokość ustalonego odszkodowania jako zawyżonego.
Rozpatrując wniesione odwołanie Minister podniósł w pierwszej kolejności, że biegły w sporządzonej wycenie prawidłowo wykazał, że cel nabycia dla ww. nieruchomości zwiększa jej wartość, co w konsekwencji sprowadziło się do ustalenia wartości wycenianej działki zgodnie z alternatywnym sposobem użytkowania. Zdaniem organu odwoławczego autor operatu szacunkowego zastosował dopuszczalne prawem podejście oraz metodę wyceny, w sposób jasny i rzetelny scharakteryzował nieruchomości będące przedmiotem porównań z nieruchomością wycenianą, jak również wskazał na cechy rynkowe mające wpływ na wartość nieruchomości oraz odpowiadające im wagi procentowe. Z kolei różnice, w cechach wpływających na wartość biegły odpowiednio skorygował. Tak poczyniona analiza jak i wynik końcowy nie budzą zastrzeżeń organu odwoławczego w kwestii wartości wycenianej nieruchomości.
Minister uznał, że podniesiony w odwołaniu zarzut dotyczący zobowiązania PGWP do wypłaty odszkodowania należy uznać za uzasadniony. Wskazał przy tym, że za przejmowane nieruchomości, w myśl art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowywania inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 433, ze zm.), właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu tej nieruchomości, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między inwestorem, a dotychczasowym właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub osobą, której przysługuje ograniczone prawo rzeczowe do nieruchomości, od odpowiednio Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego.
Wyjaśnił następnie, że z dniem [...] stycznia 2018 r. weszła w życie ustawa z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r., poz. 2268, ze zm.). Minister wyjaśnił, że na mocy art. 2 pkt 2 specustawy przeciwpowodziowej w zw. z art. 515 ustawy Prawo wodne, PGWP uzyskały status inwestora
w miejsce marszałka województwa działającego w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa oraz wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. Następnie wskazał, że zgodnie z art. 526 ww. ustawy Prawo wodne, z dniem wejścia w życie ustawy (czyli z dniem 1 stycznia 2018 r.), PGWP wykonują zadania marszałków województw związane z utrzymaniem wód oraz pozostałego mienia Skarbu Państwa związanego z gospodarką wodną,
a także inwestycjami w gospodarce wodnej. Ponadto, zgodnie z art. 534 ust. 5 pkt 3 ww. ustawy, z dniem wejścia w życie ustawy, PGWP przystępują do toczących się postępowań sądowych
i administracyjnych, w których stronami są marszałkowie województw dotyczących spraw wynikających z przepisów ustawy uchylanej w art. 573 (czyli ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r.). Powyższe potwierdza, zdaniem Ministra, iż z dniem
[...] stycznia 2018 r. do zapłaty odszkodowania z tytułu wypłaty odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości przeznaczonych na realizację inwestycji przeciwpowodziowych powinno być zobowiązane PGWP, jednakże jedynie w odniesieniu do nieruchomości przejętych na rzecz Skarbu Państwa.
Minister podniósł następnie, że w niniejszej sprawie wnioskodawcą w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji przeciwpowodziowej było Województwo [...]. A zatem z dniem, w którym decyzja Wojewody [...] z [...] czerwca 2013 r. stała się ostateczna tj. z dniem [...] lutego 2015 r., przejęta nieruchomość stała się, zdaniem Ministra, własnością Województwa [...]. Dlatego też, w zaskarżonej decyzji błędnie wskazano jako podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania PGWP Regionalny ZGW w K., w sytuacji gdy właściwym podmiotem zobowiązany do wypłaty odszkodowania powinien być Zarząd Województwa [...].
Z powyższych względów Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] powinna zostać uchylona w części dotyczącej pkt 3 i w tym zakresie należy orzec na nowo poprzez zobowiązanie Zarządu Województwa [...] do wypłaty ustalonego odszkodowania, natomiast w pozostałej części należy utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy.
Skargę na powyższą decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju
z [...] października 2019 r. wywiodło Województwo [...], reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając decyzje organu odwoławczego
w części, tj. w zakresie pkt 1, w którym uchyla ona decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2018 r., w zakresie pkt 3 i orzeka o zobowiązaniu Zarządu Województwa [...] do wypłaty odszkodowania. Skarżący wniósł
o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, tj. w zakresie pkt 1 decyzji oraz
o zasądzenie od organu na rzecz Strony skarżącej należnych kosztów postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego liczonych według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucił natomiast naruszenie następujących przepisów:
1) art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 433 ze zm.), polegające na zobowiązaniu Zarządu Województwa [...] do wypłaty odszkodowania ustalonego w pkt 1 decyzji, w sposób określony w pkt 2, jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia wydania skarżonej decyzji, zamiast do podmiotu właściwego, będącego w sprawie stroną - Skarbu Państwa;
2) art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dokładnego i wyczerpującego postępowania dowodowego odnośnie stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości położonej w gminie K., obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, a w szczególności nieuwzględnienie okoliczności, iż realizacja przedmiotowej inwestycji przeciwpowodziowej przez Województwo [...] była zadaniem rządowym zleconym samorządowi, a w związku
z zakończeniem tego zadania nieruchomość została przekazana Skarbowi Państwa w formie darowizny aktem notarialnym z [...] grudnia 2015 r. (repertorium A: [...]), jako że stanowi nieruchomość pod urządzeniem wodnym, będącym własnością Skarbu Państwa.
W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju, pominął zupełnie w swoich ustaleniach okoliczność, że inwestycja w zakresie budowli przeciwpowodziowych polegająca na rozbudowie lewego wału W. od km wału [...] do ok [...] (od km rzeki [...] do km [...]) wraz z rozbudową wału cofkowego rzeki W. tj. prawego brzegu rzeki B. od km wału [...] do km [...] w K., była zadaniem rządowym zleconym samorządowi, a więc Województwo [...] według obowiązującego stanu prawnego musiało być wnioskodawcą w imieniu Skarbu Państwa w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji przeciwpowodziowej.
Skarżący wyjaśnił, że działka nr [...] o pow. [...] ha, obr. [...] jedn. ewid. [...], za którą ustalone zostało odszkodowanie, w związku z zakończeniem zadania rządowego zleconego Województwu [...] została następnie przekazana Skarbowi Państwa, w formie darowizny, aktem notarialnym z [...] grudnia 2015 r., repertorium A: [...], jako że stanowi nieruchomość pod urządzeniem wodnym, będącym z mocy prawa własnością Skarbu Państwa. Samorząd województwa wykonywał natomiast zadania w zakresie gospodarki wodnej, w tym ochrony przeciwpowodziowej do [...] grudnia 2017 r. Zdaniem skarżącego podmiotem zobowiązanym do zapłaty ustalonego w niniejszej sprawie odszkodowania za nieruchomość przejętą pod inwestycję przeciwpowodziową jest zatem PGWP.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, przedstawiając dotychczasową argumentacje w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy
z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej.
Z treści art. 19 ust. 4 ustawy z 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 966), dalej jako "specustawa przeciwpowodziowa", wynika, że nieruchomości lub ich części ujęte w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji stała się ostateczna.
Zgodnie natomiast z art. 20 ust. 1, z tytułu przeniesienia na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego własności nieruchomości, o których mowa
w art. 9 pkt 5 lit. a powołanej ustawy, właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu tej nieruchomości przysługuje odszkodowanie, w wysokości uzgodnionej między inwestorem, a dotychczasowym właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub osobą, której przysługuje ograniczone prawo rzeczowe do nieruchomości, od odpowiednio Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego. Uzgodnienia dokonuje się w formie pisemnej pod rygorem nieważności. Jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia,
w którym decyzja o pozwoleniu na realizację inwestycji stała się ostateczna, nie dojdzie do uzgodnienia, o którym mowa w ust. 1, wysokość odszkodowania ustala wojewoda w drodze decyzji (art. 20 ust. 2 ww. ustawy).
Powyższy przepis stanowi podstawę do działania organu administracji w zakresie ustalenia odszkodowania, w sytuacji, gdy w terminie dwóch miesięcy od dnia,
w którym decyzja o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych stała się ostateczna, strony nie dojdą do porozumienia
w sprawie jego wysokości. Do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 21, co wynika z art. 20 ust. 8 specustawy przeciwpowodziowej.
Zauważyć należy do dnia 31 grudnia 2017 r., obowiązywała ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1121), dalej jako "ustawa".
Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 5 ustawy, do urządzeń melioracji wodnych podstawowych zaliczano między innymi budowle regulacyjne oraz przeciwpowodziowe (w tym wały przeciwpowodziowe – zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 1a ustawy), jeżeli służyły celom,
o których mowa w art. 70 ust. 1 ustawy. Z art. 75 ust. 1 ustawy wynikało natomiast, że programowanie, planowanie, nadzorowanie wykonywania urządzeń melioracji wodnych podstawowych oraz ich utrzymywanie należało do marszałka województwa, który realizował je jako zadania z zakresu administracji rządowej (art. 75 ust. 2 ustawy).
A zatem województwo, czyli jednostka samorządu terytorialnego, działając poprzez marszałka województwa, wykonywało te zadania jako zlecone (art. 166 ust. 2 Konstytucji RP), nie będąc przy tym właścicielem ww. urządzeń (art. 72 ust. 1 ustawy). Co równie istotne, zadania, o których mowa w art. 75 ust. 1 ustawy, były to zadania władcze województwa (sfera imperium), a nie właścicielskie (sfera dominium). Urządzenia melioracji wodnych podstawowych stanowią bowiem własność Skarbu Państwa i co do zasady są wykonywane na jego koszt, natomiast za ich utrzymanie odpowiedzialne było województwo (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt III CZP 57/19, Lex nr 2786142,
a także wyroki Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt II CSK 480/14, niepubl., oraz z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt II CSK 401/16, OSNC 2018, Nr 1, poz. 12).
Także w niniejszej sprawie inwestycja w zakresie budowli przeciwpowodziowych polegająca na rozbudowie lewego wału Wisły od km wału [...] do ok [...] (od km rzeki [...] do km [...] wraz z rozbudową wału cofkowego rzeki W. tj. prawego brzegu rzeki B. od km wału [...] do km [...] w K., była zadaniem rządowym zleconym jednostce samorządu terytorialnego – w tym przypadku Województwu [...], któremu przysługiwał status inwestora
w ramach tej inwestycji.
Istotna zmiana stanu prawnego nastąpiła w dniu [...] stycznia 2018 r., w związku
z wejściem w życie ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 ze zm.), dalej jako "Prawo wodne".
Stosownie do treści art. 526 Prawa wodnego, z dniem wejścia w życie ustawy PGWP wykonują zadania dotychczasowego Prezesa KZGW, dotychczasowych dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej oraz marszałków województw związane z utrzymaniem wód oraz pozostałego mienia Skarbu Państwa związanego z gospodarką wodną, a także inwestycjami w gospodarce wodnej.
Powyższa zmiana stanu prawnego koreluję z uchyleniem art. 14 ust. 1 pkt 9 ustawy
z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 913 ze zm.), który w wersji sprzed zmiany stanowił, że samorząd województwa wykonuje zadania o charakterze wojewódzkim określone ustawami, w szczególności
w zakresie gospodarki wodnej, w tym ochrony przeciwpowodziowej,
a w szczególności wyposażenia i utrzymania wojewódzkich magazynów przeciwpowodziowych.
Następnie wskazać należy na przepis art. 528 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego, zgodnie
z którym z dniem wejścia w życie ustawy PGWP reprezentują Skarb Państwa oraz wykonują uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do stanowiących własność Skarbu Państwa nieruchomości gruntowych położonych w międzywalu, nieruchomości pod wałami przeciwpowodziowymi oraz wałów przeciwpowodziowych wraz z urządzeniami wodnymi związanymi z nimi funkcjonalnie, przyległych do wód, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy uchylanej w art. 573, a także położonych na tych nieruchomościach budynków oraz innych urządzeń.
Z kolei stosownie do art. 534 ust. 5 Prawa wodnego, z dniem wejścia w życie ustawy PGWP przystępują do toczących się postępowań sądowych i administracyjnych, w których stronami są:
1) Prezes KZGW,
2) dyrektorzy regionalnych zarządów gospodarki wodnej,
3) marszałkowie województw,
4) kierownicy wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych
– dotyczących spraw wynikających z przepisów ustawy uchylanej w art. 573.
Uwzględniając powyższe, Sąd stoi na stanowisku, że zaskarżona decyzja Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z [...] października 2019 r. w części dotyczącej punktu 1 została wydana z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Wskazać należy bowiem, że samorząd województwa niewątpliwie wykonywał zadania w zakresie gospodarki wodnej, w tym ochrony przeciwpowodziowej, do dnia [...] grudnia 2017 r. Po zmianie stanu prawnego, tj. po wejściu w życie Prawa wodnego, od dnia [...] stycznia 2018 r. samorząd województwa utracił jakąkolwiek kompetencję do wykonywania wskazanych powyżej zadań. Świadczy o tym chociażby treść przepisu art. 526 Prawa wodnego, który stanowi o przejęciu przez WP dotychczasowych zadań marszałków województw w tym zakresie, jak też fakt, że w ustawie z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa uchylono pkt 9 ust. 1 w art. 14, który nakładał na województwo obowiązek realizacji zadań rządowych zleconych województwu w zakresie gospodarki wodnej, w tym ochrony przeciwpowodziowej.
W konsekwencji powyższego, wszystkie kompetencje i obowiązki województwa dotyczące zadań zleconych z zakresu gospodarki wodnej, w tym utrzymania urządzeń melioracji wodnych podstawowych oraz prowadzenie inwestycji z tym związanych przeszło, z mocy prawa, na PGWP. Powyższa okoliczność uszła jednak uwadze organu odwoławczego, który do zapłaty odszkodowania niesłusznie zobowiązał Zarząd Województwa [...]. Tymczasem w aktualnej sytuacji prawnej brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej uzasadniającą wydatkowanie przez Województwo [...] środków publicznych w celu zapłaty odszkodowania.
Sąd nie neguję przy tym faktu, że nieruchomość położona w gminie K., obręb [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, decyzją Wojewody [...] z [...] czerwca 2013 r., nr [...], finalnie w dniu [...] lutego 2015 r. została przejęta na własność Województwa [...] z przeznaczeniem na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych polegającej na rozbudowie lewego wału W. od km wału [...] do ok [...] (od km rzeki [...] do km [...]) wraz z rozbudową wału cofkowego rzeki W. tj. prawego brzegu rzeki B. od km wału [...] do km [...] w K. Bezspornie ww. nieruchomość w tej dacie stała się własnością Województwa [...].
Nie można jednak tracić z pola widzenia, że jak wskazuje skarżący, działka nr [...]
o pow. [...] ha, obr. [...] jedn. ewid. [...], za którą ustalone zostało odszkodowanie, w związku z zakończeniem zadania rządowego zleconego Województwu [...] została następnie przekazana Skarbowi Państwa, w formie darowizny, aktem notarialnym z [...] grudnia 2015 r., repertorium A: [...], jako że stanowi nieruchomość pod urządzeniem wodnym, będącym
z mocy prawa własnością Skarbu Państwa.
Należy przy tym mieć na uwadze, że w dniu wejścia życie Prawa wodnego,
tj. 1 stycznia 2018 r., na podstawie art. 528 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego, PGWP stało się reprezentantem Skarbu Państwa oraz wykonawcą uprawnień właścicielskich Skarbu Państwa w stosunku do stanowiących własność Skarbu Państwa nieruchomości gruntowych położonych w międzywalu, nieruchomości pod wałami przeciwpowodziowymi oraz wałów przeciwpowodziowych wraz z urządzeniami wodnymi związanymi z nimi funkcjonalnie, przyległych do wód, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy uchylanej w art. 573, a także położonych na tych nieruchomościach budynków oraz innych urządzeń.
Powyższe, zdaniem Sądu, świadczy o tym, że od dnia 1 stycznia 2018 r. uprawnienia właścicielskie co do działki nr [...] – jako stanowiącej w tej dacie własność Skarbu Państwa – winno wykonywać PGWP, a nie Województwo [...], jak błędnie uznał organ odwoławczy.
Dodatkowo wyjaśnić należy, że to właśnie PGWP reprezentuje Skarb Państwa w postępowaniu odszkodowawczym oraz wykonuje uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do nieruchomości przejętej na cele budowy urządzenia wodnego. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych zaaprobowano stanowisko, że na podstawie art. 534 ust. 5 Prawa wodnego, doszło do następstwa prawnego PGWP po marszałku województwa w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 1039/17 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 maja 2018 r., sygn. akt II SA/GI 89/18). Przedmiot niniejszej sprawy nierozerwalnie wiąże się z materią regulowaną przepisami Prawa wodnego dotyczy bowiem realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych.
Podsumowując, stwierdzone przez Sąd wadliwości w ocenie stanu prawnego sprawy, dokonanej przez organ odwoławczy, wskazują na wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co powoduje konieczność wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego. Organ odwoławczy nie poczynił bowiem w niniejszej sprawie właściwych ustaleń, w konsekwencji naruszając także przepis art. 20 ust. 1 specustawy przeciwpowodziowej, ponieważ w sposób nieprawidłowy określił podmiot zobowiązany do zapłaty odszkodowania.
Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy zastosuję się do oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku, a następnie w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz stosowanie do treści art. 20 ust. 1 specustawy przeciwpowodziowej – w prawidłowy sposób określi podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania, co następnie wyjaśni w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.
Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pkt 1.
O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265).