I SA/WA 2655/22

Sprawa dotyczyła skargi M. M. na postanowienie Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 8 września 2022 r., które odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody z dnia 30 października 2020 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Pełnomocnik skarżącej, adwokat, złożył odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, wskazując, że termin upłynął 12 listopada 2021 r., a on sam musiał poddać się samoizolacji od 10 do 20 listopada 2021 r. z powodu podejrzenia COVID-19 u współdomownika. Argumentował, że okoliczności te stanowiły siłę wyższą i uzasadniały podjęcie środków ostrożności, które uniemożliwiły terminowe złożenie odwołania. Minister odmówił przywrócenia terminu, uznając, że pełnomocnik nie uprawdopodobnił braku winy, nie przedstawił dowodów na potwierdzenie samoizolacji ani choroby, a także nie wykazał należytej staranności profesjonalnego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, podzielając stanowisko Ministra. Sąd podkreślił, że profesjonalny pełnomocnik powinien wykazać się wyższą starannością, a przedstawione przez niego okoliczności (podejrzenie COVID-19 u współdomownika i samoizolacja) nie zostały wystarczająco uprawdopodobnione. Brak było dowodów potwierdzających kwarantannę, chorobę czy niemożność skorzystania z alternatywnych środków komunikacji elektronicznej. Sąd uznał, że pełnomocnik nie wykazał przeszkody niemożliwej do pokonania przy zachowaniu najwyższej staranności i nie podjął odpowiednich kroków, aby zabezpieczyć interesy klienta, np. poprzez kontakt z nim w celu złożenia odwołania przez niego samego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający