I SA/WA 250/22

I SA/Wa 250/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-11-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-01-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Falkiewicz-Kluj /przewodniczący/
Jolanta Dargas /sprawozdawca/
Magdalena Durzyńska
Symbol z opisem
6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
art. 214a,6
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 85
art. 165 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - t.j,
Dz.U. 2022 poz 329
art. 134 par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 1945 nr 50 poz 279
art. 7 ust. 2 i ust. 1
Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) Sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2022 r. sprawy ze skargi A.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 17 listopada 2021 r. nr KOC/3024/Go/21 w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:
Nieruchomość [...] oznaczona jako "[...] [...] ",
dz. nr [...] położona jest na terenie objętym działaniem dekretu
z dnia 26 października 1945 r o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze
m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Z dniem 21 listopada 1945 roku,
tj. z dniem wejścia w życie dekretu, nieruchomości [...], w tym grunt przedmiotowej nieruchomości, na podstawie art. 1 cyt. dekretu przeszedł na własność gminy m. st. Warszawy, a od 1950 roku z chwilą likwidacji gmin - na własność
Skarbu Państwa.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu dotychczasowi właściciele lub ich następcy prawni będący w posiadaniu gruntu, względnie osoby prawa ich reprezentujące,
uprawnieni byli w ciągu sześciu miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu
przez gminę do złożenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego (dawniej prawa własności czasowej) z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy
za opłatą symboliczną. Gmina miała obowiązek uwzględnienia wniosków,
jeżeli korzystanie z gruntów przez dotychczasowych właścicieli dało się pogodzić
z przeznaczeniem tych gruntów określonym w planie zabudowania.
W przypadku nieruchomości zabudowanej, budynki przechodziły na własność gminy wówczas, gdy dotychczasowi właściciele lub ich następcy prawni nie złożyli w terminie wniosków o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste lub gdy wnioski zostały załatwione odmownie.
Objęcie niniejszego gruntu przez gminę nastąpiło w dniu [...] kwietnia 1948 roku,
tj. z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr [...] Rady Narodowej
i Zarządu [...]. Zatem termin na złożenie wniosku upływał
z dniem 19 października 1948r. Jak wynika z treści zaświadczenia wydanego
w dniu [...] maja 1947 r. przez Sąd Okręgowy w [...], Wydział [...],
tytuł własności nieruchomości ozn. hip. "[...] ",
dz. nr [...] uregulowany był jawnym wpisem na imię K. i M.
małżonków O. w częściach równych niepodzielnie.
W dniu [...] października 1948 r. K.O. złożył w imieniu własnym
i żony wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do ww. nieruchomości.
Grunt pochodzący z dawnej hipoteki oznaczony jest obecnie w ewidencji gruntów jako:
działka ewidencyjna nr [...] obr. [...] niezabudowana, której właścicielem jest miasto [...]
część ([...] m2) działki ewidencyjnej nr [...] z obr [...], której właścicielem jest miasto [...].
Po rozpatrzeniu wniosku K.O., Prezydent m. st. Warszawy decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2021 r. odmówił ustanowienia na rzecz
A.O., następcy prawnego K. i M. małżonków O. prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w [...] przy dawnej ulicy [...] nr [...], oznaczonego jako "[...] ", dz. nr [...] o pow. [...] m2, stanowiącego obecnie działki ewidencyjne nr [...] i [...]
z obrębu [...].
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że obecnie dla nieruchomości, w skład której wchodzą działki ewidencyjne nr [...] i [...]. z obrębu [...] nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ww. działka ewidencyjna
znajduje się w obszarze objętym projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - rejon [...]. Zgodnie z uchwałą
Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 roku
w sprawie studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego
[...] oraz uchwałą Nr [...] Rady [...]z dnia [...] marca 2018 roku w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] - etap [...], przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...], na którym dopuszcza się lokalizowanie funkcji mieszkaniowej z zaleceniem by udział tej funkcji kształtował się do 40% powierzchni zabudowy na terenie.
Organ I instancji powołał art. 214a ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej u.g.n.), zgodnie z którym odmawia się oddania gruntu
w użytkowanie wieczyste lub przeniesienia prawa własności gruntu na rzecz osoby uprawnionej, o której mowa w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 roku
o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze rn.st. Warszawy, niezależnie
od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 tego dekretu, ze względu na przeznaczenie lub wykorzystywanie na cele określone w art. 6, tj. cele publiczne.
Zgodnie z art. 6 pkt 9c u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest wydzielanie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe: ciągi piesze, place, parki, promenady lub bulwary, a także ich urządzanie, w tym budowa lub przebudowa.
Organ I instancji wskazał też, że na części działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu
[...] zlokalizowany jest jeden z podstawowych, wyznaczonych ciągów pieszych Parku [...] (w budowie), zapewniający komunikację pieszą z ulicą [...]. Pozostała cześć ww. działki ewidencyjnej to teren zieleni
- związany integralnie z ciągiem pieszym. Natomiast na działce nr [...], w której skład wchodzi część dawnej nieruchomości hipotecznej, mieści się obecnie
Centrum [...] Nr [...].
Zgodnie z art. 6 pkt 6 u.g.n. celami publicznymi są m.in. budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych ... (pkt 6).
Od decyzji tej odwołanie wniósł A.O..
Kolegium rozpatrując sprawę wskazało, że podstawą skarżonej decyzji jest art. 214a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm.). Przepis ten wymienia przesłanki odmowy przyznania
prawa użytkowania wieczystego na podstawie przepisów dekretu
z dnia 25 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze
m. st. Warszawy. O ile art. 7 ust. 2 dekretu nakazywał przyznanie prawa
(gmina uwzględni wniosek) w sytuacji, gdy korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania,
to art. 214a wskazuje przesłanki odmowy przyznania prawa w sytuacjach innych
niż przeznaczenie w planie zagospodarowania. Jeżeli przesłanki wskazane
w art. 214a ust. 1 są spełnione, organ ma obowiązek odmówić przyznania
prawa użytkowania wieczystego.
Organ I instancji jako podstawę prawną odmowy wskazał art. 214a ust. 1 pkt 1 u.g.n., czyli wymienione w art. 6 ustawy cele publiczne. W odniesieniu do gruntu stanowiącego część (dokładnie [...] m2) działki ewidencyjnej nr [...] miałaby to być budowa
i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów
i prokuratur, uczelni publicznych, federacji podmiotów systemu szkolnictwa wyższego
i nauki, o których mowa w art. 165 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r.
- Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2020 r. poz. 85, 374, 695, 875
i 1086), szkół publicznych, państwowych lub samorządowych instytucji kultury
w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej,
a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych, obiektów sportowych. Skarżący w odniesieniu to części gruntu wchodzącej w skład działki nr [...] wskazał na punkt 7 - przeznaczenie nieruchomości na cele nauki, oświaty i kultury;
Kolegium w tej części uznało, że obie wskazane podstawy - zarówno powołany
przez Prezydenta m. st. Warszawy art. 6 pkt 6 jak i art. 214a pkt 7 mogły znaleźć zastosowanie. Sformułowanie: przeznaczenie jest wskazaniem stanu faktycznego,
nie ma tu mowy o przeznaczeniu w planie zagospodarowania. Natomiast w odniesieniu do gruntu stanowiącego obecnie działkę nr [...] Kolegium wskazało, że organ I instancji powołał art. 6 pkt 9c u.g.n. wydzielanie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe: ciągi piesze, place, parki, promenady lub bulwary, a także ich urządzanie,
w tym budowa lub przebudowa. Przepis ten jest sformułowany w sposób niejasny
- w istocie nie wiadomo, czy punkt ten dotyczy tylko tych gruntów, które mają podlegać podziałowi, a następnie dopiero będą na nich urządzane (budowane
lub przebudowywane) ciągli piesze, promenady i inne wskazane cele, czy też punkt ten dotyczy także tych gruntów, na których ciągi piesze są już urządzone, budowane
lub przebudowywane.
W ocenie Kolegium mamy tu do czynienia z przesłanką wskazaną w art. 214a pkt 12: przeznaczenie lub wykorzystanie nieruchomości na cele użyteczności publicznej. Przepis ten sformułowany jest w sposób jasny, nie wymaga interpretacji, a działka
nr [...] jest, co wynika z akt, właśnie wykorzystywana na cele użyteczności publicznej.
Skargę na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie wniósł A.O., zarzucając jej:
1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 81 a § 1 k.p.a.,
przez brak podjęcia przez organ wyczerpującej ilości czynności procesowych
oraz nie zbadanie i nie wyjaśnienie w sposób dostateczny, że rozpoczęcie inwestycji polegającej na przeprowadzeniu przez przedmiotową nieruchomość ciągu pieszego odbyło się przed rozpoznaniem wniosku dekretowego z dnia 8 października 1948 r.,
a zatem [...] powinno w pierwszej kolejności rozstrzygnąć sprawę
ww. wniosku dekretowego przed przystąpieniem do ewentualnej inwestycji,
co skutkowało błędnym ustaleniem, że działka nr [...] o pow. [...] m2
jest przeznaczona na cele publiczne;
2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 k.p.a., przez ograniczenie postępowania odwoławczego jedynie do weryfikacji i kontroli decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., i wskutek tego zaniechanie ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy,
wraz z rozpoznaniem zarzutów skarżącego przedstawionych w odwołaniu,
które to ponowne rozpoznanie sprawy stanowi istotę zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;
3. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
tj. art. 214 a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 pkt 6 i art. 6 pkt 9 c ustawy o gospodarce nieruchomościami "ugn", przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie zasadne jest odmówienie uwzględnienia wniosku z dnia 8 października 1948 r., o ustanowienie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości
na rzecz skarżącego, w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r.
o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...], podczas gdy grunt przedmiotowej nieruchomości nie jest objęty żadnym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak również nie jest zatem przeznaczony
na cele publiczne;
4. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
tj. art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy polegające na pominięciu przez organ administracji tego, iż roszczenie byłego właściciela gruntu ma charakter bezwzględny i rozporządzenie gruntem przed rozpoznaniem tego roszczenia stanowi rażące naruszenie wskazanego przepisu.
Mając na względzie obowiązek bezpośredniego stosowania przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., o którym mowa w art. 8 ust. 2 Konstytucji, zarzucono również naruszenie przepisów Konstytucji tj. art. 2, art. 21 ust. 2, art. 21 ust. 1 w zw. z art. 20, art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 w zw. z art. 215 ust. 2 ugn,
w wyniku przyjęcia, że w każdym przypadku można odmówić ustanowienia użytkowania wieczystego na nieruchomości, jeśli tylko jednostka samorządu terytorialnego
będzie chciała zablokować taką możliwość i podejmie w tym celu odpowiednie działania unicestwiające;
Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, podczas gdy organ odwoławczy powinien był uchylić
tę decyzję i orzec co do istoty sprawy.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W piśmie z dnia 4 marca 2022 r. stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżący wniósł
o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów: analizy geodezyjnej
z dnia [...] sierpnia 2021 r. wraz z załącznikami, dotyczącej rozliczenia nieruchomości na potrzeby postępowania administracyjnego o odszkodowanie w trybie art. 215
ustawy o gospodarce nieruchomościami, pisma z Archiwum Państwowego
z dnia 27 lipca 2021 r. wraz z załączonymi do niego materiałami archiwalnymi dotyczącymi oznaczenia położenia nieruchomości i stanu jej zniszczeń na fakt aktualnego geodezyjnego położenia nieruchomości oraz rozliczenia działki ewidencyjnej w granicach nieruchomości hipotecznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej
pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1
ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach
danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów, Sąd uznał skargę
za niezasadną.
Przepis art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego stanowi, że gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić
z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. Jednakże nowelizacją
z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy
– Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U z 2016 r. poz. 1271) został dodany art. 214a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jego celem jest umożliwienie wydawania decyzji o odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz poprzedniego właściciela gruntu niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego, w przypadkach wymienionych w tym przepisie.
Dotychczas bowiem decydujące dla orzekania o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego były przesłanki dekretowe.
Wymienione w przepisie art. 214a ustawy przesłanki odmowy ustanowienia
prawa użytkowania wieczystego na rzecz poprzedniego właściciela gruntu w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu z 26 października 1945 r., to m.in. przeznaczenie
lub wykorzystywanie gruntu na cele publiczne określone w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami (ust. 1 pkt 1), brak możliwości dokonania zgodnego z prawem
i ładem przestrzennym podziału nieruchomości, której części dotyczy roszczenie,
o którym mowa w art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności
i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (ust. 1 pkt 5).
Przesłanki wskazane w art. 214a ustawy mogą być stosowane niezależnie
od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 dekretu z 1945 r., tj. niezależnie od tego,
czy korzystanie z gruntu przez dotychczasowego dawało się pogodzić
z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania.
Przepis art. 214a ustawy powoduje, że jeśli spełniona jest którakolwiek z przesłanek wymienionych w tym artykule, można odmówić ustanowienia prawa wieczystego użytkowania na rzecz poprzedniego właściciela lub jego następców prawnych
bez badania, czy spełnione zostały przesłanki wymienione w art. 7 ust. 2 dekretu.
Przepisy nowelizacji z 25 czerwca 2015 r. były przed ich wejściem w życie przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 19 lipca 2016 r.,
Kp 3/15, uznał m.in., że art. 1 pkt 3 ustawy z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy
o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy,
w części dotyczącej dodawanego do ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami art. 214a, w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z 25 czerwca 2015 r.
o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy – Kodeks rodzinny
i opiekuńczy jest zgodny z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 32 ust. 1 i art. 31 ust. 3
oraz z art. 2 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 21 ust. 2 Konstytucji.
W uzasadnieniu Trybunał Konstytucyjny odniósł się szerzej do przepisów art. 214a ustawy o gospodarce nieruchomościami i stwierdził, że wskazane w tym przepisie okoliczności uzasadniające odmowę ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu
na rzecz byłego właściciela - po pierwsze – do 1 sierpnia 1985 r. były ustawowymi przesłankami odmowy (na podstawie ustawy) i - po drugie - w okresie późniejszym,
w sprawach rozpatrywanych przez sądy wielokrotnie, były podstawą nieuwzględnienia wniosku restytucyjnego. Trybunał odniósł się kolejno do wszystkich pięciu przesłanek odmowy ustanowienia użytkowania wieczystego, przewidzianych w art. 214a ustawy.
Stwierdzając konstytucyjność przewidzianej w art. 214a pkt 1 ustawy
odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości przeznaczonych na cel publiczny wskazany w art. 6 tej ustawy, Trybunał przypomniał, że wykonywanie zadań publicznych przez administrację państwową i samorządową jest obligatoryjne. Skoro cele publiczne wskazane w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami uzasadniają pozbawienie prawa własności nieruchomości (art. 21 ust. 2 Konstytucji),
to - tym bardziej - mogą stanowić podstawę nie uwzględnienia roszczenia
o ustanowienie użytkowania wieczystego. W ocenie Trybunału skrajnie nieracjonalne byłoby przyznawanie prawa rzeczowego po to, by następnie wszczynać właściwą procedurę wywłaszczeniową. Trybunał uznał więc, że realizacja celu publicznego
- w świetle art. 31 ust. 3 Konstytucji - może uzasadniać odmowę ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu na rzecz byłego właściciela. Odmowę tę należy jednak badać w każdym konkretnym przypadku. Podsumowując konstytucyjną ocenę art. 214a ustawy Trybunał stwierdził, że mocą tego przepisu ustawodawca dokonał ujednolicenia i uporządkowania obowiązujących i stosowanych w praktyce przesłanek odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz byłego właściciela gruntu. Dzięki temu nastąpi wyjaśnienie stanu prawnego nieruchomości położonych w [...]. Bezpieczeństwo prawne i stabilizacja sytuacji prawnej,
zwłaszcza gdy chodzi o nieruchomości, stanowią wartość konstytucyjną.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 nowelizacji z 25 czerwca 2015 r. do spraw wszczętych
i niezakończonych stosuje się przepisy tej nowelizacji.
Jak wynika z akt sprawy sporne działki położone są na terenie, na którym
nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 roku
w sprawie studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego
[...] oraz uchwałą Nr [...] Rady [...]z dnia [...] marca 2018 roku w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] - etap [...], przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...], na którym dopuszcza się lokalizowanie funkcji mieszkaniowej z zaleceniem by udział tej funkcji kształtował się do 40% powierzchni zabudowy na terenie.
Na części działki ewidencyjnej nr [...] zlokalizowany jest jeden z podstawowych, wyznaczonych ciągów pieszych Parku [...] (w budowie), zapewniający komunikację pieszą z ulicą [...]. Pozostała cześć ww. działki ewidencyjnej
to teren zieleni - związany integralnie z ciągiem pieszym. Natomiast na działce nr [...],
w której skład wchodzi część dawnej nieruchomości hipotecznej, mieści się obecnie [...].
Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 6 pkt 9c ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowiący, że celami publicznymi w rozumieniu ustawy
jest wydzielenie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe ciągi piesze, place, parki, promenady i bulwary, a także ich urządzenie, w tym budowa i przebudowa wskazać należy, że zaistniały przesłanki z art. 214a tej ustawy uniemożliwiające ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na rzecz spadkobiercy byłego przeddekretowego właściciela jeśli chodzi o działkę nr [...].
Podobnie zasadnie organy orzekające uznały, że brak jest możliwości ustanowienia prawa użytkowania wieczystego w odniesieniu do działki nr [...], na której zlokalizowane jest [...].
Słusznie Kolegium w tej części uznało, że obie wskazane podstawy
- zarówno powołany przez Prezydenta m. st. Warszawy art. 6 pkt 6 ustawy
o gospodarce nieruchomościami jak i art. 214a pkt 7 mogły znaleźć zastosowanie.
W odniesieniu do gruntu stanowiącego część (dokładnie [...] m2) działki ewidencyjnej
nr [...] miałaby to być budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, uczelni publicznych, federacji podmiotów systemu szkolnictwa wyższego i nauki, o których mowa w art. 165 ust. 1 pkt 1 ustawy
z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2020 r.
poz. 85, 374, 695, 875 i 1086), szkół publicznych, państwowych lub samorządowych instytucji kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych, obiektów sportowych.
Natomiast punkt 7 art. 214a wskazuje na przeznaczenie nieruchomości na cele nauki, oświaty i kultury.
Wobec tego zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 214a pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z powołanymi w niej przepisami Konstytucji RP
oraz przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz naruszenia art. 7 ust. 2 dekretu są chybione. Wprawdzie uzasadnienie zaskarżonej decyzji
jest zbyt lakoniczne, jednakże uznać należy w związku z utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji, że organ II instancji ustalenia dokonane przez Prezydenta
m.st. Warszawy uznał za własne.
Sąd odmówił dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z dokumentów załączonych do pisma z dnia 4 marca 2022 r. uznając, że sprawa niniejsza została dostatecznie wyjaśniona, a zawnioskowane dowody pozostają bez znaczenia dla jej rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie
art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19,
innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.
Dz. U. z 2021 r., poz. 2095).