I SA/WA 250/04

I SA/Wa 250/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-03-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Lech /sprawozdawca/
Jolanta Zdanowicz
Małgorzata Boniecka-Płaczkowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie NSA Anna Lech (spr.) WSA Jolanta Zdanowicz Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Wa 250/04
UZASADNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [....] lutego 2004 r., nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] w całości i orzekło o przyznaniu J. K. dodatku mieszkaniowego od dnia 1 grudnia 2003 r. do dnia 31 maja 2004 r. w wysokości 225,74 zł miesięcznie.
W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że w dniu 28 listopada 2003 r. J. K. złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wraz z deklaracją o dochodach.
Decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. przyznano J. K. dodatek mieszkaniowy od dnia 1 grudnia 2003 r. do dnia 31 maja 2004 r. w wysokości 184,94 zł miesięcznie. Do dochodu rodziny dodano kwotę 340 zł miesięcznie przeznaczoną na opłacenie studiów córki wnioskodawcy przez dziadka W. K.
Od tej decyzji odwołał się J. K. podnosząc, że opłata za studia córki A. przez sponsora w wysokości 340 zł miesięcznie nie jest żadnym przychodem sponsorowanego. Ponadto w okresie sierpnia, września i października 2003 r. córka A. nie otrzymała żadnych kwot na opłacenie studiów.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że rozstrzygnięcia organów administracji powinny się opierać na przepisach prawa, a w szczególności przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, a także, jak w przedmiotowej sprawie, na przepisach ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Organ administracji ustalając prawo do dodatku nie może kierować się swoim uznaniem i zgłoszonymi przez wnioskodawcę uzasadnionymi potrzebami, ale zobowiązany jest czynić to na podstawie danych dotyczących mieszkania – jego wielkości, ponoszonych na nie nakładów, danych dotyczących gospodarstwa domowego, jak również dochodów strony. Opisane warunki wydania decyzji precyzuje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych oraz rozporządzenie wykonawcze do niej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, że decyzję organu pierwszej instancji należy uchylić w całości i w tym zakresie orzec o wysokości dodatku mieszkaniowego. Organ pierwszej instancji przyjął, że dochodem rodziny J. K. była m.in. kwota 340 zł miesięcznie przekazywana przez W. K. na opłacenie studiów córki wnioskodawcy A.. Jednak z załączonego do odwołania oświadczenia A. K. wynika, że w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku (sierpień, wrzesień i październik 2003 r.) nie otrzymała od dziadka żadnych pieniędzy na kontynuowanie studiów. Zatem do obliczenia dodatku mieszkaniowego należy przyjąć dochód brutto [....] zł miesięcznie. Dochód brutto za trzy miesiące wynosi [...] zł, miesięcznie [...]zł, z czego 12% wydatków to kwota [...] zł. Różnica pomiędzy kwotą 422,60 zł (wydatki gospodarstwa domowego wnioskodawcy obliczone zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy i § 2 ust. 2 rozporządzenia) a kwotą 196,86 zł wynosi 225,74 zł i stanowi należny dodatek mieszkaniowy. Art. 6 ust 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych stanowi, że wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkowania zajmowanego lokalu mieszkaniowego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2 dodatku w wysokości (...). 2) 12 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4 – osobowym (...). Podstawą do obliczenia dodatku mieszkaniowego jest średni miesięczny dochodów na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku (art. 3 ust. 1 ustawy). Zgodnie z art. 7 ust 5 wyżej wymienionej ustawy dodatek mieszkaniowy obliczony na podstawie konkretnych danych przyznaje się na okres 6 miesięcy i złożenie kolejnego wniosku nie oznacza, że dodatek nie będzie przysługiwał lub będzie przysługiwał w takiej samej wysokości. Każda kolejna decyzja w sprawie dodatku mieszkaniowego wydawana jest na podstawie aktualnych danych - wysokości dochodu, ponoszonych wydatków na mieszkanie. Kwoty te przy rozpatrywaniu następnych wniosków mogą ulegać zmianie i w takich wypadkach również wysokość dodatku mieszkaniowego może się zmienić lub może nastąpić odmowa przyznania dodatku, jeżeli wynika to z aktualnych danych wnioskodawcy.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. złożył skargę J. K. zarzucając, iż nie dopełniono w pełni obowiązku wynikającego z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu skargi podniósł, że nie ustosunkowano się do zarzutu nie odjęcia od przychodu składki na ubezpieczenie chorobowe.
Nie podano podstawy prawnej dlaczego pożyczka na opłacenie studiów jest dochodem.
Nie wzięto pod uwagę z urzędu, że pkt 6 uchylonej decyzji organu pierwszej instancji z [...] grudnia 2003 r. nr [...] stanowi bezprawie z powodu wkroczenia Rady Ministrów w zakres działania ustawodawcy co do obniżenia wydatków o 10%.
Ustalenie wysokości wydatków winna dokonać ustawa, a nie rozporządzenie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie mogła być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.
Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkalnych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.).
W uwzględnieniu odwołania skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przyjęło, iż nie można doliczyć do dochodu rodziny skarżącego kwoty 340 zł miesięcznie, gdyż w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o dodatek mieszkaniowy kwota ta nie była przekazywana na opłacenie studiów córki skarżącego.
Organ drugiej instancji nie ustosunkował się w uzasadnieniu decyzji do zarzutu odwołania, że nie została odliczona od przychodu gospodarstwa skarżącego składka na ubezpieczenie chorobowe, a zrobił to w odpowiedzi na skargę. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, gdy się zważy, że zgodnie z art. 3 ust 3 powołanej ustawy o dodatkach mieszkaniowych od dochodu odlicza się składkę na ubezpieczenie chorobowe, której skarżący nie opłaca, gdyż oświadczył na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, iż nie pracuje, a co wynikało także z przedłożonych przez niego dokumentów, że jest emerytem wojskowym.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) obowiązkowemu ubezpieczeniu chorobowemu podlegają osoby wymienione w art. 6 ust 1 pkt 1, 3 i 12 tej ustawy, to jest osoby fizycznie, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są:
1) pracownikami, z wyłączeniem prokuratorów
2) członkami rolniczych spółdzielni produkcyjnych i spółdzielni kółek rolniczych.
Natomiast dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu podlegają na swój wniosek osoby objęte obowiązkowo ubezpieczeniami emerytalnymi i rentowymi, wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 2, 4, 5, 8 i 10 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Skarżący nie wskazał, iżby był objęty takim dobrowolnym ubezpieczeniem.
Natomiast skarżący jako emeryt objęty jest obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym, co wynika z przepisu art. 8 pkt 10 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz. U. Nr 28, poz. 153 ze zm.). Przepis ten stanowi, że obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu podlegają między innymi osoby pobierające emeryturę lub rentę. Podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne jest kwota emerytury lub renty (art. 21 ust. 3 pkt 2 powołanej ustawy). Za osobę pobierającą emeryturę lub rentę składkę jako płatnik oblicza, pobiera z kwoty emerytury, renty, o której mowa w art. 21 ust. 3 pkt 2 i odprowadza Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, inna instytucja emerytalno-rentowa wypłacająca emeryturę lub rentę albo bank dokonujący wypłaty emerytury lub renty z zagranicy. Kwota tej składki wykazana jest na odcinku emerytury (renty) w rubryce "składka na ubezpieczenie zdrowotne".
Nie można też podzielić zarzutu skargi, że Rada Ministrów bezprawnie wkroczyła w zakres działania ustawodawcy stanowiąc, że do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki, w wysokości 90% naliczonych i poniesionych wydatków.
Art. 9 ust. 1 powołanej ustawy o dodatkach mieszkaniowych stanowi, że "Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi:
1) szczegółowy wykaz i wysokość wydatków za zajmowany lokal mieszkalny, stanowiący podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego,
2) sposób ustalania wysokości ryczałtu na zakup opału,
3) wzór wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego oraz dokumenty, o których mowa w art. 7 ust 2.
4) wzór deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego".
W wykonaniu tego upoważnienia ustawowego Rada Ministrów w rozporządzeniu z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych w § 2 ust 2 ustaliła, że do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki w wysokości 90% naliczonych i poniesionych wydatków.
W tej sytuacji nie można uznać, że ten przepis rozporządzenia przekracza upoważnienie ustawowe.
Z tych wszystkich względów sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.