I SA/WA 2491/20

I SA/Wa 2491/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-05-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-11-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Falkiewicz-Kluj
Bożena Marciniak /sprawozdawca/
Gabriela Nowak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Komunalizacja mienia
Sygn. powiązane
I OSK 2327/21 - Wyrok NSA z 2022-11-23
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Anna Falkiewicz-Kluj WSA Bożena Marciniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] września 2020 r., nr [...] , Minister Rozwoju, po rozpoznaniu wniosku A. B. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] października 2011 r., odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z [...] października 2011 r. nr [...] , Wojewoda [...] , działając na podstawie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, stwierdził nabycie, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę K., prawa własności nieruchomości położonej w jedn. ewid. K. , obr. [...] , oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0015 ha, powstałej z podziału działki nr [...] , objętej księgą wieczystą nr [...] , stanowiącej własność A. B., zajętej pod drogę gminną ulicę [...] w K.
Wnioskiem z 28 lutego 2019 r. A. B. wystąpił o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Wojewody [...] .
Decyzją z [...] września 2020 r. Minister Rozwoju odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Wojewody [...] z [...] października 2011 r.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ nadzoru przywołał treść art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i wskazał, że badanie przesłanki rażącego naruszenia prawa oznacza obowiązek sprawdzenia jakie były ustalenia faktyczne organu wydającego weryfikowaną decyzję, czy znajdowały oparcie we wskazanym materiale dowodowym oraz czy wypełniały one przesłanki zastosowanego przepisu prawnego.
Organ podniósł, że podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji stanowił art. 73 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r., zgodnie z którym nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Zatem w świetle zgodności z przepisami prawa ww. aktu prawnego oraz stanem faktycznym i prawnym istniejącym w dacie orzekania należy oceniać kwestionowaną decyzję z 2011 r.
Z akt sprawy wynika, że działka nr [...] , powstała z podziału działki nr [...] , w dniu 31 grudnia 1998 r. oraz w dniu wydania kwestionowanej decyzji stanowiła własność A. B. na podstawie umowy sprzedaży z [...] maja 1989 r., Rep. A nr II [...] , co znajduje potwierdzenie w księdze wieczystej nr [...] , a obecnie stanowi własność Gminy K. Zatem w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowy grunt nie stanowił własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego i w tym zakresie nie można organowi wojewódzkiemu zarzucić rażącego naruszenia prawa.
Zdaniem organu nadzoru, brak jest również podstaw do oceny zaistnienia rażącego naruszenia prawa przy badaniu spełnienia pozostałych przesłanek z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r.
Zasadnie bowiem przyjął Wojewoda, że ulica [...] w K. została przed dniem 1 stycznia 1999 r. zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Potwierdza to treść uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta K. z [...] maja 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (Dz. Urz. Woj. K. Nr [...], poz. [...]). Zaś obecnie wskazana ulica stanowi drogę gminną (art. 103 ust. 2 ustawy z 13 października 1998 r.).
Minister wskazał następnie, że na podstawie mapy z projektem podziału nieruchomości, sporządzonej przez geodetę uprawnionego E. E., przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] sierpnia 2009 r. pod nr [...], Wojewoda [...] ustalił, że działka nr [...] była w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną.
Organ nadzoru podniósł, że wprawdzie na ww. mapie geodeta uprawiony nie zamieścił adnotacji, że przedstawia ona stan na dzień 31 grudnia 1998 r., niemniej jednak ze zlecenia na wykonanie mapy z projektem podziału nieruchomości wynika, że miała ona zostać wykonana właśnie według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. Brak jest również dowodów przeciwnych, tzn. potwierdzających, że działka nr [...] nie była zajęta pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r.
Zdaniem organu, powyższe opracowanie geodezyjne sporządzone przez geodetę uprawnionego, w oparciu o dokumentację geodezyjną przyjętą do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a., a zatem dowód tego, co zostało w nim stwierdzone przez uprawnionego geodetę. Dokumentację tę geodeta uprawniony obowiązany jest sporządzić z należytą starannością, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa, co wynika bezpośrednio z art. 42 ust. 3 ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne, pod rygorem odpowiedzialności wskazanej w art. 46 ww. ustawy.
Zajęcie przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. potwierdza również oświadczenie Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z [...] września 2009 r.
Powyższe, zdaniem organu, oznacza, że w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r.
W ocenie Ministra, brak jest również podstaw do podważenia ustaleń Wojewody [...] odnośnie pozostawania spornej nieruchomości we władaniu publicznoprawnym. Władztwo to potwierdza bowiem znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie Dyrektora Zarządu Gospodarki Komunalnej w K. z [...] grudnia 2003 r., w którym stwierdzono, że przed 1999 rokiem ul. [...] znajdowała się w zarządzie byłego Zakładu Gospodarki Komunalnej jako droga lokalna miejska i w związku z tym była utrzymywana i poddawana okresowym przeglądom kontrolnym przez jednostkę miejską Miasta K. zgodnie z obowiązkami zarządu dróg. Na fakt władztwa wskazuje również ww. oświadczenie Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z [...] września 2009 r., w którym stwierdzono, że działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. pozostawała w zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg. Prawidłowo zatem, zdaniem organu nadzoru, stwierdzono zaistnienie przesłanki władania nieruchomością przez podmiot publicznoprawny, skoro potwierdzone zostało wykonywanie przez zarządcę drogi czynności faktycznych, dotyczących ww. drogi publicznej, w pasie której znajduje się przedmiotowy grunt również w okresie przed 1 stycznia 1999 r.
Organ nie podzielił również zarzutu, że w wyroku z 7 grudnia 2012, sygn. akt I SA/Wa 1602/12, dotyczącym postępowania w sprawie działki sąsiedniej oznaczonej nr [...] WSA w Warszawie potwierdził, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika zajęcie nieruchomości pod drogę oraz fakt sprawowania władztwa publicznoprawnego. Minister podniósł, że odmienna ocena materiału dowodowego wyrażona w innym postępowaniu odwoławczym nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy rozpatrywanej w trybie nadzorczym przewidzianym w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. B. zaskarżając ją w całości. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] października 2011 r. pomimo że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. bez przeprowadzenia dowodów pozwalających na ocenę czy w sprawie znajdował zastosowanie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r.
Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wprawdzie decyzja Wojewody [...] z [...] października 2011 r. nie została przez skarżącego zaskarżona, niemniej jednak nie zwalniało to organu z obowiązku zebrania materiału dowodowego. W ocenie skarżącego, znajdująca się w aktach sprawy mapa z projektem podziału nieruchomości oraz mapa ewidencyjna nie mogą być dowodem zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną. Nie wiadomo bowiem czy dokumenty te obrazują stan nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. Brak zaś sporządzonej przez geodetę mapy obrazującej stan zajęcia przedmiotowej nieruchomości na wskazaną datę oznacza brak udokumentowania jednej z koniecznych, ustawowo określonych przesłanek zastosowania art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., czyli faktycznego zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną. W aktach brak jest również jakichkolwiek innych dokumentów wskazujących, że nad zajętą nieruchomością sprawowane było władztwo publicznoprawne.
Wobec powyższego, zdaniem skarżącego, w sprawie znajdzie zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., który przewiduje możliwość stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przywołał uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 798/13, w którym stwierdzono, że rażące naruszenie przepisów postępowania, regulujących kwestię ustaleń faktycznych sprawy, można rozważać w sytuacji, gdy organ w sposób oczywisty nie poczynił takich ustaleń, gdyby całkowicie uchylił się od rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Skarżący podniósł, że powyższą tezę zaaprobowano również, między innymi, w wyroku WSA w Warszawie z 12 stycznia 2017 r., gdzie wskazano, że możliwe jest "rażące naruszenie przez dany organ zasad oceny materiału dowodowego, skutkujące zastosowaniem rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ale tezę tę możnaby uzasadnić absolutnym brakiem jakiegokolwiek postępowania dowodowego w takiej sprawie, w której przeprowadzenie dowodów jest niezbędne, orzeczeniem wbrew oczywistym i jednoznacznym dowodom zgromadzonym w sprawie, albo też w przypadku, gdy postępowanie administracyjne prowadzono rażąco naruszając podstawowe prawa strony do dowodzenia swoich racji (wyrok WSA w Warszawie z 12 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1654/16).
W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją Ministra Rozwoju toczyło się w trybie nadzwyczajnym, a jego przedmiotem było ustalenie, czy na podstawie ściśle określonych przesłanek, wbrew zasadzie trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), dalej zwanej "k.p.a.", można wzruszyć decyzję ostateczną z [...] października 2011 r. Wyjaśnić trzeba, że art. 156 § 1 k.p.a. zawiera zamknięty katalog kwalifikowanych wad decyzji administracyjnej, skutkujących jej nieważnością. Skoro stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności orzeczenia wynikającej z art. 16 k.p.a., to może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy orzeczenie organu dotknięte jest w sposób niewątpliwy (oczywisty) przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.. Odnosząc tę oczywistość do przesłanki rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), wskazać trzeba, że treść decyzji ostatecznej musi pozostawać w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Chodzi przy tym o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok WSA w Warszawie z 25 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2197/06, Lex nr 328625).
W orzecznictwie sądów administracyjnych słusznie przyjmuje się również, że z różnicy w ocenie dowodów, która oparta jest na zasadzie swobodnej oceny dowodów, nie jest dopuszczalne wyprowadzenie zaistnienia rażącego naruszenia prawa, gdyż podważałoby to zasadę legalności decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z 30 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1358/10, Lex nr 746485). Z kolei w wyroku z 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1000/11, Naczelny Sąd Administracyjny sformułował trafny pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest tzw. postępowaniem nadzwyczajnym, w którym nie przeprowadza się ponownie postępowania dowodowego, lecz wyłącznie bada wystąpienie przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że tego rodzaju postępowanie nie może przerodzić się w postępowanie, w którym badane są wszystkie okoliczności danej sprawy. We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie można bowiem upatrywać instrumentu służącego do nowej oceny dowodów w postępowaniu nim zainicjowanym.
Materialnoprawną podstawę badanej w trybie nadzwyczajnym decyzji z [...] października 2011 r. stanowił art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), dalej jako "ustawa" lub "ustawa z 13 października 1998 r.". W myśl powołanego przepisu, nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.
Z powyższego wynika, że warunkiem nabycia prawa własności nieruchomości w tym trybie było łączne spełnienie trzech przesłanek: (i) nieprzysługiwania prawa własności nieruchomości Skarbowi Państwa lub jednostkom samorządu terytorialnego, (ii) zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną oraz (iii) pozostawania nieruchomości we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego.
Przy tym niespełnienie choćby jednej ze wskazanych przesłanek wyklucza możliwość nabycia nieruchomości w opisanym trybie. W tym też kierunku powinny iść ustalenia stanu faktycznego organu podejmującego na tej podstawie rozstrzygnięcie. Analiza akt administracyjnych potwierdza, że tak właśnie postąpił Wojewoda [...] w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją z [...] października 2011 r. Jak bowiem wynika z uzasadnienia tej decyzji, podstawą stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] było, między innymi, ustalenie, że przedmiotowy grunt był w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęty pod ul. [...] w K. i stanowił część pasa drogowego tej ulicy. Powyższe ustalenia organ wojewódzki oparł na mapie z projektem podziału działki nr [...], sporządzonej dla tego postępowania administracyjnego w trybie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r., i przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] sierpnia 2009 r. pod nr [...], odbitce z mapy zasadniczej w skali 1:500, sekcja 969, a także oświadczeniu Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z [...] września 2009 r.
Podważenie legalności opartej na takich ustaleniach decyzji administracyjnej, zwłaszcza z powodu rażącego naruszenia prawa, wymagało zatem wykazania - w sposób niebudzący wątpliwości - że ustalenia te nie są oparte na prawdzie, a przedmiotowa nieruchomość nie była w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną. Sąd podziela ocenę organu nadzoru, że tego rodzaju okoliczności w niniejszej sprawie nie wykazano. Dowody, na których organ oparł swoje ustalenia potwierdzają, że działka nr [...] była zajęta pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. Brak jest natomiast dowodów przeciwnych, nie przedstawił ich również skarżący. Brak jest zatem podstaw do podważenia ustaleń organu wojewódzkiego odnośnie zajęcia nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną.
W ocenie Sądu, nie ma również podstaw do podważenia zawartych w badanej decyzji ustaleń Wojewody [...] co do pozostawania działki [...] we władaniu publicznoprawnym. Z uzasadnienia decyzji z [...] października 2011 r. wynika, że ustalenia w tym zakresie organ wojewódzki oparł na oświadczeniu Dyrektora Zarządu Gospodarki Komunalnej w K. z [...] grudnia 2003 r., w którym stwierdzono, że przed 1999 r. ul. [...] znajdowała się w zarządzie byłego Zakładu Gospodarki Komunalnej jako droga lokalna miejska i w związku z tym była utrzymywana i poddawana okresowym przeglądom kontrolnym przez jednostkę miejską Miasta K. zgodnie z obowiązkami zarządu dróg, a także na oświadczeniu Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z [...] września 2009 r., w którym stwierdzono, że działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. pozostawała w zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg.
Podsumowując, w niniejszej sprawie nie wykazano, że stan faktyczny, który legł u podstaw decyzji z [...] października 2011 r. został ustalony w sposób oczywisty wadliwie. Jak już wskazano powyżej, z różnicy w ocenie dowodów, która oparta jest na zasadzie swobodnej oceny dowodów, nie można wyprowadzać rażącego naruszenia prawa. Przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji, polegająca na rażącym naruszeniu prawa, powinna być bowiem stwierdzona jednoznacznie, a naruszenie to musi mieć charakter oczywisty i posiadać istotny wpływ na wynik sprawy. Pomiędzy naruszeniem prawa, a treścią kwestionowanego rozstrzygnięcia, powinien istnieć związek przyczynowy tego rodzaju, że gdyby nie było stwierdzonego uchybienia, to treść rozstrzygnięcia administracyjnego byłaby inna. W niniejszej sprawie przesłanki te nie zachodzą. Brak jest w niej bowiem oczywistości naruszenia prawa, przez którą należy rozumieć rzucającą się w oczy sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym podstawę prawną jego wydania. Odwołać się przy tym należy do teorii gradacji wad orzeczenia i odróżnić wadliwość decyzji, powodujących jej wzruszalność, od takich wad, które powodują, przez samo swoje istnienie, nieuchronną konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego lub wiążącego stwierdzenia naruszenia porządku prawnego przez decyzję. Sąd w składzie orzekającym podziela ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd o czysto kasacyjnej formule rozumienia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc o konieczności eliminowania decyzji z obrotu prawnego (albo tylko stwierdzenia naruszenia prawa) z racji istnienia w niej wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W piśmiennictwie trafnie podnosi się również, że wady kwalifikowane powstają w wyniku naruszenia prawa w toku czynności zmierzających do wydania decyzji lub w wyniku załatwienia sprawy wydaniem decyzji. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Można powiedzieć, że czynności prowadzące do załatwienia sprawy lub samo jej załatwienie następuje w odniesieniu nie do stanu prawnego sprawy i jego elementów, lecz jak gdyby do ich kontratypów, do zanegowanych w całości lub w części treści przepisów regulujących stan prawny sprawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 8, Warszawa 2006, s 745-746). Taka zaś sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi.
Skoro zatem na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób stwierdzić, że stan faktyczny, który legł u podstaw decyzji kontrolowanej w trybie nadzwyczajnym, został ustalony w sposób oczywisty wadliwie, a zachowana dokumentacja z prowadzonego wcześniej postępowania zwykłego ustalenia te potwierdza, to organ nadzoru kierując się wskazaną na wstępie zasadą trwałości decyzji administracyjnych słusznie przyznał prymat domniemaniu zgodności decyzji z prawem, a w konsekwencji słusznie orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] października 2011 r. Zatem, wbrew zarzutom skargi, podejmując w okolicznościach niniejszej sprawy rozstrzygnięcie o odmowie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Minister Rozwoju nie naruszył art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).