I SA/Wa 2440/22

I SA/Wa 2440/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-08-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Milicka-Stojek /sprawozdawca/
Magdalena Durzyńska /przewodniczący/
Małgorzata Boniecka-Płaczkowska
Symbol z opisem
6290 Reforma rolna
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Nieruchomości
Skarżony organ
Minister Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 105 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, asesor WSA Anna Milicka-Stojek (spr.), Protokolant starszy referent Aleksandra Cymerska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 29 sierpnia 2022 r. nr DLŁ-WNL.8134.13.2021.JJ w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę
Uzasadnienie
Minister Klimatu i Środowiska (dalej jako "Minister" lub "organ") decyzją z 29 sierpnia 2022 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] (dalej jako "Wojewoda") z 10 czerwca 2021 r. nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania decyzji stwierdzającej, że obecny status parceli ziemskiej [...] o pow. [...] ha posiada oczywistą wadę prawną, objawiającą się uznawaniem przedmiotowej nieruchomości za grunty leśne, podczas gdy faktycznie posiada ona ustalony już w 1932 r. charakter budowlany.
Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:
M.S. (dalej jako "skarżący") pismem z 5 sierpnia 2019 r. wniósł o wydanie decyzji stwierdzającej, że obecny status nieruchomości o dawnej nazwie "[...]", gmina [...], powiat [...], ujawniony w aktualnym planie zagospodarowania przestrzennego dla gminy [...], posiada oczywistą wadę prawną powodującą nieważność tej kwalifikacji, albowiem uznaje przedmiotową nieruchomość za grunty leśne, podczas gdy faktycznie posiada ona ustalony już w 1932 r. charakter budowlany, a jej areał łączny o wielkości [...] ha [...] m2 został później podzielony na szereg wtórnych jednostek ewidencyjnych (hipotecznych działek własnościowych). Następnie pismem z 10 czerwca 2020 r. skarżący sprecyzował żądanie wskazując, że przedmiotem wniosku jest "wyłącznie fakt bezprawnego przekształcenia statusu parceli budowlanej [...] w grunta leśne i uwidocznienie na wniosek Nadleśnictwa [...] niniejszego zdarzenia jako podstawy stosowanej kwalifikacji w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego".
Wojewoda decyzją z 10 czerwca 2021 r., na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", umorzył postępowanie w przedmiocie wydania decyzji stwierdzającej, że obecny status parceli ziemskiej [...] o pow. [...] ha posiada oczywistą wadę prawną, objawiającą się uznawaniem obecnie przedmiotowej nieruchomości za grunty leśne, gdy faktycznie posiada ona ustalony już w 1932 r. charakter budowlany. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że stosownie do art. 105 § 1 K.p.a., bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Wystosowane przez skarżącego żądanie polega natomiast na orzeczeniu o bezprawności przekształcenia parceli budowlanej w działkę leśną. Dodatkowo skarżący oczekuje podjęcia czynności sprowadzającej się do wezwania urzędów jednostek samorządu terytorialnego do ujawnienia wszelkiej dokumentacji dowodowej. W ocenie Wojewody, tak sformułowane żądania nie mogły zostać zrealizowane przez organ administracji publicznej w ramach postępowania administracyjnego.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił Wojewodzie "decyzyjny asekurantyzm i świadome rozmijanie się ze zgromadzonym w ww. sprawie materiałem tak źródłowym jak i poglądowym - jako próby uniknięcia konsekwencji braku działań nadzorczych ze strony Wojewody nad procedurą ustanowienia przez Gminę [...] planu jej zagospodarowania perspektywicznego z oczywistą wadą prawną". Skarżący podniósł również, że w [...] Urzędzie Wojewódzkim poinformowano go, że niezależnie od rutynowych czynności przeprowadzanych m.in. w trybie art. 85, art. 86 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2022 r. poz. 559 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.s.g.", oraz art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503), powoływanej dalej jako "u.p.z.p.", organ posiada w kwestiach nadzoru nad lokalnymi organami samorządowymi, także wiele innych skutecznych środków administracyjnych. Skarżący wniósł jednocześnie o "uznanie, że Nadleśnictwo [...] nie posiadało żadnej kompetencji właścicielskiej - tym samym realizowane przez nie czynności w zakresie przekwalifikowania mienia budowlanego w grunta leśne dokonano bez właściwej podstawy prawnej, a tym samym ów wątek jest obarczony oczywistą wadą prawną powodującą nieważność".
Minister decyzją z 29 sierpnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody i wskazał, że stanowisko w niej wyrażone jest prawidłowe, a zatem słusznie umorzono jako bezprzedmiotowe postępowanie w przedmiocie wydania decyzji stwierdzającej, że obecny status parceli ziemskiej [...] o pow. [...] ha określony jako działka leśna jest niezgodny ze stanem faktycznym ustalonym w 1932 r. jako działka o charakterze budowlanym. Minister zauważył, że o bezprzedmiotowości postępowania można mówić, jeżeli w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego bezzasadne jest dalsze prowadzenie postępowania w związku z brakiem możliwości wydania decyzji pozytywnej lub negatywnej. Chodzi zatem o takie okoliczności, które czynią prawnie niemożliwym wydanie decyzji z uwagi na brak przedmiotu sprawy, w której organ jest władny i zobowiązany rozstrzygnąć na mocy przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie wtedy jest/staje się bezprzedmiotowe, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę co do istoty. Taka zaś sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem obowiązujące przepisy prawa nie dają możliwości wydania decyzji weryfikującej status nieruchomości ujawniony w aktualnym planie zagospodarowania przestrzennego, w sposób wskazany przez skarżącego. Wojewoda nie mógł więc wydać decyzji kwestionującej ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] w rejonie ulic [...], [...], [...] we wsi [...], dotyczące parceli ziemskiej [...] o pow. [...] ha, to znaczy nie miał on możliwości wydania decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Odpowiadając na argumenty skarżącego Minister wskazał następnie, że uwagi do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 18 u.p.z.p., może natomiast wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu. Z kolei nieskorzystanie z tego prawa przed uchwaleniem planu w żaden sposób nie uniemożliwia kwestionowania prawidłowości podjętej uchwały, w świetle obowiązującego prawa, albowiem art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zatem w świetle obowiązującego prawa istnieje możliwość wnoszenia uwag do projektu planu miejscowego lub skargi do sądu administracyjnego po jego uchwaleniu. Środki te są dostępne dla każdego obywatela. Odpowiadając na dalsze zarzuty skarżącego organ wskazał, że podczas procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zarządcą nieruchomości był Nadleśniczy Nadleśnictwa [...], co znajduje potwierdzenie w zapisach księgi wieczystej. Wójt Gminy [...] pismem z 5 maja 2010 r. znak [...], przesłał do Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] projekt planu w rejonie ulic [...], [...], [...] we wsi [...], z prośbą o wniesienie uwag do tego projektu. Nadleśniczy Nadleśnictwa [...] pismem z 31 maja 2010 r. znak [...] złożył wniosek do treści procedowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o niewprowadzanie w nim zmian dotyczących działek leśnych będących własnością Skarbu Państwa, na inne przeznaczenie niż leśne. Udział w procedurze uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez wnoszenie uwag do projektu planu, wiąże się z bezpośrednim zarządem nad mieniem Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych i jest przypisany do kompetencji nadleśniczego danego nadleśnictwa. Wynika to z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak też z obowiązku zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy z Planem Urządzania Lasu danego nadleśnictwa zatwierdzanym przez ministra właściwego do spraw środowiska.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji, zarzucając organowi całkowity brak merytorycznej analizy tematu na rzecz swoistej sofistyki prawnej, wywodzonej z całkowicie nieporównywanych zakresowo wcześniejszych rozstrzygnięć w innych sprawach dokonanych tak przez sądy administracyjne. Rutynowa ogólnikowość stawianych tez jest, według skarżącego, jedynie próbą uniknięcia przez Skarb Państwa odpowiedzialności za świadome naruszenie cudzych praw majątkowych. Tak więc to Skarb Państwa, jako rzeczywisty sprawca i inicjator działań realizowanych w jego imieniu przez Lasy Państwowe - Nadleśnictwo [...] na oczywistą szkodę skarżącego, odpowiedzialny jest za całokształt zdarzeń powstałych m.in. po decyzji Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] z 31 maja 2010 r. znak: [...], świadomie dezinformującej władze Gminy [...], że przedmiotowa nieruchomość jest własnością Skarbu Państwa posiadającą dodatkowo charakter leśny. Skarżący zaznaczył, że w ww. okresie znajdowała się w obrocie prawnym prawomocna i wiążąca decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 10 czerwca 2009 r. znak [...], stwierdzająca m.in. w swoim uzasadnieniu (na str. 5), że "nieruchomości stanowiące własność K. K. [ojca skarżącego] nie podpadały pod wymogi przepisu art 2 ust. 1 lit. "e" dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Tym samym jako wyłączone spod działania powołanego przepisu, nie podlegały one przejęciu z mocy prawa na rzecz Państwa". Reasumując, nie nabywając nigdy legitymacji do czynności o profilu prawno-właścicielskim, tak Skarb Państwa, jak i działające w jego imieniu wtórne (zależne) podmioty, nie posiadały jakichkolwiek uprawnień do dysponowania cudzym mieniem na szkodę właściciela hipotecznego. Tymczasem do dnia dzisiejszego Skarb Państwa, od uprawomocnienia się przywołanej już wcześniej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (2009 r.), systematycznie sabotuje wszelkie czynności zmierzające tak do zwrotu przedmiotowego mienia jego prawnym sukcesorom, jak i ewentualnie czynności kompensujące poniesioną przez nich szkodę. Skarżący stwierdził na koniec, że mimo wiedzy o powyższym stanie prawnym, tak Nadleśnictwa [...], jak i Wójta Gminy [...], nigdy nie został on poinformowany, jako strona posiadająca w tym zakresie oczywisty interes prawny, o jakichkolwiek czynnościach dotyczących ww. mienia, w tym i opisanych wcześniej działań z 2010 r. Skarżący nie miał więc możliwości odniesienia się do toczącej się wtedy procedury. Tymczasem po uprawomocnieniu się ww. decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 2009 r., tak Skarb Państwa, jak i działające w jego imieniu wtórne (zależne) podmioty, utraciły faktycznie jakąkolwiek legitymację do władania niniejszą nieruchomością na szkodę następców prawnych właściciela hipotecznego ww. mienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał również, że nie ulega wątpliwości, że Wojewoda nie miał możliwości wydania decyzji kwestionującej ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] w rejonie ulic [...], [...], [...] we wsi [...], dotyczące parceli ziemskiej [...] o pow. [...] ha, to znaczy nie miał on możliwości wydania decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
W niniejszej sprawie Minister decyzją z 29 sierpnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody z 10 czerwca 2021 r. umarzającą postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania decyzji stwierdzającej, że obecny status parceli ziemskiej [...] o pow. [...] ha posiada oczywistą wadę prawną, objawiającą się uznawaniem przedmiotowej nieruchomości za grunty leśne, podczas gdy faktycznie posiada ona ustalony już w 1932 r. charakter budowlany - z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania.
Przesłanka bezprzedmiotowości postępowania występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza zatem brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zaistniały obie ww. przesłanki.
Odnosząc się do pierwszej z ww. przesłanek, tj. bezprzedmiotowości postępowania o charakterze podmiotowym, zauważyć należy, że choć w decyzji z 10 sierpnia 2009 r. znak [...], na którą w skardze powołuje się skarżący, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uznał skarżącego za podmiot posiadający interes prawny w postępowaniu dotyczącym ustalenia, czy m.in. parcela ziemska [...] o pow. [...] ha podlegała pod przepisy dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z 6 grudnia 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 1779/06 (nie przesądzając o interesie prawnym skarżącego w ww. sprawie) zwrócił uwagę na przedłożone do akt sprawy dokumenty, tj. zgłoszenie cesyjne Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej z 16 sierpnia 1939 r. nr [...] oraz zawiadomienie Sądu Okręgowego w [...] Wydział Hipoteczny Ziemski z dnia 28 sierpnia 1939 r., z których wynika, że w dniu 5 sierpnia 1939 r. doszło do cesji praw majątkowych przysługujących (...) M. P. do parceli [...] o pow. [...] ha na rzecz K. K. (ojca skarżącego), to jednak w niniejszym postępowaniu (objętym zaskarżoną decyzją) skarżący nie udokumentował tytułu prawnego do konkretnie oznaczonej nieruchomości (działki ewidencyjnej), odnośnie do której żąda zmiany przeznaczenia z gruntu leśnego na budowlany.
Jak natomiast wynika z akt sprawy, w skład dawnej nieruchomość "[...]" wchodzą obecnie najprawdopodobniej (jak wskazał to geodeta uprawniony mgr inż. Z. M. w analizie geodezyjnej z 2008 r. (k-59-67 akt administracyjnych teczka cz. III)): część dz. nr [...] o pow. [...] ha (działka drogowa stanowiąca własność Skarbu Państwa), część dz. nr [...] o pow. [...] ha (działka wydzielona pod drogę stanowiąca własność Skarbu Państwa), część dz. nr [...] o pow. [...] ha (działka leśna stanowiąca własność Skarbu Państwa), cała dz. nr [...] o pow. [...] ha (działka leśna w samoistnym posiadaniu osoby fizycznej), cała dz. nr [...] o pow. [...] ha (działka drogowa w samoistnym posiadaniu Gminy [...]). Co więcej, w księdze wieczystej prowadzonej dla dz. nr [...] o pow. [...] ha nr [...] (z której aż [...] ha miałoby stanowić, zgodnie z ww. opinią geodezyjną, część przedmiotowej parceli ziemskiej o pow. [...] ha) do dnia dzisiejszego jako właściciel wpisany jest Skarb Państwa w zarządzenie Lasów Państwowych Nadleśnictwa [...]. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2023 r. poz. 146 ze zm.) domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Jak wynika przy tym z pisma Nadleśnictwa [...] z 13 kwietnia 2022 r. (k-108 akt administracyjnych – teczka cz. III) postępowanie sądowe z powództwa skarżącego przeciwko Skarbowi Państwa Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, ewentualnie o ustalenie oddalone zostało wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział Cywilny z 6 kwietnia 2021 r. sygn. akt [...] C [...] (wyroku tego brak jest jednak w aktach sprawy).
Odnosząc się do drugiej z przesłanek bezprzedmiotowości niniejszego postępowania, zauważyć należy, że ma ona miejsce również w sytuacji, gdy brak jest przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Takie stanowisko potwierdza również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl którego, za bezprzedmiotowe uważa się postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2003 r. sygn. akt II SA 428/01; LEX nr 137801).
Sąd podzielił stanowisko i argumentację organów orzekających w sprawie odnośnie do tego, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu. Powodem jest fakt, że wniosek skarżącego żądającego wydania decyzji stwierdzającej, że obecny status przedmiotowej nieruchomości w aktualnym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] posiada oczywistą wadę prawną powodującą nieważność tej kwalifikacji, bowiem uznaje tę nieruchomość za grunty leśne, podczas gdy faktycznie od 1932 r. posiada ona charakter budowlany (por. pismo z 6 sierpnia 2019 r. – k-2 akt administracyjnych teczka cz. III), nie mógł zostać rozpoznany na podstawie obowiązujących przepisów prawa poprzez władcze rozstrzygnięcie organu. Co istotne, skarżący również w kolejnych pismach składanych w toku postępowania (por. pismo z 10 i 30 czerwca 2020 r. – k-159 i 164 akt administracyjnych segregator oraz z 1 lutego 2022 r. – k-77 akt administracyjnych teczka cz. III) doprecyzowywał, że przedmiotem jego wniosku jest wyłącznie fakt "bezprawnego przekształcenia statusu parceli budowlanej [...] w grunta leśne i uwidocznienie na wniosek Nadleśnictwa [...] niniejszego zdarzenia jako podstawy stosowanej kwalifikacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego". Podawał również, że żąda stwierdzenia w trybie nadzorczym, że samowolne i prawnie wadliwe przekształcenie przez Nadleśnictwo [...] działki budowlanej w grunta leśne, wydane było z rażącym naruszeniem obowiązującego w tym zakresie prawa (por. pismo z 7 września 2020 r. – k-168 akt administracyjnych segregator i z 3 stycznia 2022 r. – k-41 akt administracyjnych teczka cz. III).
Słusznie w tej sytuacji zauważył Minister, że skarżący w toku procedury planistycznej miał możliwość wnoszenia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem zgodnie z art. 18 ust. 1 u.p.z.p. uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu. Z kolei nieskorzystanie z tego prawa przed uchwaleniem planu nie uniemożliwia kwestionowania prawidłowości podjętej uchwały, bowiem zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". Zatem w świetle obowiązującego prawa istnieje możliwość zarówno wnoszenia uwag do projektu planu, jak też już po uchwaleniu planu kwestionowanie jego zapisów przed sądem administracyjnym. Środki te są dostępne dla każdego obywatela, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą.
Mając powyższe na uwadze zauważyć należy, że skoro wniosek skarżącego o stwierdzenie przez Wojewodę, że rażąco wadliwie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przedmiotową nieruchomość budowalną określono jako grunt o charakterze leśnym, nie mógł zostać załatwiony w formie decyzji administracyjnej, to prawidłowe jest stanowisko organów, że postępowanie wszczęte ww. wnioskiem należało umorzyć jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 K.p.a.), a bezprzedmiotowość postępowania w tym wypadku oznacza, że nie można rozstrzygnąć sprawy co do jej istoty. Skarżący w istocie kwestionuje bowiem zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz procedurę planistyczną poprzedzającą jego uchwalenie (w tym opiniowanie projektu planu przez Nadleśnictwo [...] w zakresie ww. nieruchomości), nie zaś konkretne władcze rozstrzygnięcie, które mogłoby podlegać ocenie organu administracji publicznej pod względem jego zgodności z prawem. W sytuacji natomiast, gdy organ administracji stwierdził oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, co miało miejsce w niniejszej sprawie z przyczyn wskazanych powyżej, koniecznym było umorzenie postępowania administracyjnego zainicjowanego ww. wnioskiem skarżącego. W świetle bowiem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu.
Podsumowując zauważyć trzeba, że Sąd nie dostrzegł w niniejszej sprawie naruszenia przepisów, które skutkować mogłoby uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Organy wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.), wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się przy rozstrzyganiu tej sprawy oraz uzasadniły swoje orzeczenia (art. 107 § 1 i § 3 K.p.a.).
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), orzekł jak w sentencji.