I SA/Wa 2406/22

Sprawa dotyczyła skargi P. B. na postanowienie Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 21 lipca 2022 r., które stwierdziło niedopuszczalność odwołania Skarżącej od pisma Wojewody Śląskiego z dnia 29 lipca 2021 r. Pismo to informowało o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków, z powodu nieuzupełnienia braków formalnych dotyczących dochodu A. B. Organ odwoławczy uznał, że pismo informacyjne nie jest decyzją administracyjną, a odwołanie służy jedynie od decyzji wydanej w pierwszej instancji (art. 127 § 1 k.p.a.). W związku z tym, na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdzono niedopuszczalność odwołania. Skarżąca zarzuciła organom naruszenie przepisów KPA, w tym art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. (niewłaściwe zastosowanie, brak merytorycznego ustosunkowania), art. 10 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. (niezapewnienie udziału strony), art. 49 i art. 104 § 1 i 2 k.p.a. (niewydanie rozstrzygnięcia), art. 107 § 1 i art. 109 § 1 k.p.a. (nieuznanie pisma za decyzję) oraz art. 37 § 1 k.p.a. (niezbadanie sprawy pod kątem bezczynności). Podnosiła, że organ powinien był samodzielnie zebrać materiał dowodowy, a pismo informacyjne spełniało znamiona decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem. Sąd podkreślił, że odwołanie przysługuje wyłącznie od decyzji administracyjnej, a pismo informacyjne nie jest decyzją. Kontrola sądowoadministracyjna postanowienia o niedopuszczalności odwołania sprowadza się do oceny, czy odwołanie zostało wniesione od decyzji organu pierwszej instancji. Sąd wskazał również, że w przypadku pozostawienia podania bez rozpoznania, strona ma prawo kwestionować stan bezczynności organu, np. poprzez ponaglenie lub skargę na bezczynność, czego Skarżąca nie uczyniła w sposób prawidłowy w tej sprawie.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający