I SA/Wa 239/04
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie odszkodowania za nieruchomość, uznając, że sprawa została już prawomocnie rozstrzygnięta.
Skarga dotyczyła decyzji Wojewody o umorzeniu postępowania w sprawie odszkodowania za nieruchomość, które wcześniej zostało odmówione decyzjami z lat 1980. Sąd administracyjny oddalił skargę, stwierdzając, że ponowne rozpatrzenie sprawy byłoby naruszeniem art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (res iudicata), ponieważ sprawa została już prawomocnie rozstrzygnięta. Sąd podkreślił, że jego rolą jest badanie legalności zaskarżonej decyzji, a nie ponowna ocena wcześniejszych orzeczeń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrzył skargę B. D. na decyzję Wojewody, która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania odszkodowania za nieruchomość. Wojewoda uzasadnił umorzenie tym, że sprawa odszkodowania była już rozstrzygnięta decyzjami z 1980 roku, a ponowne jej merytoryczne rozpatrzenie byłoby dotknięte wadą nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Skarżąca zarzucała, że decyzje z 1980 roku nie zawierały ostatecznego rozstrzygnięcia i nie uwzględniały istotnych okoliczności dotyczących rejestru podatników i przeznaczenia nieruchomości. Sąd administracyjny oddalił skargę, wyjaśniając, że decyzja z 1980 roku nie była decyzją o zawieszeniu postępowania, lecz o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, a jej uzasadnienie wskazywało przyczyny odmowy. Dopóki wcześniejsze decyzje pozostają w obrocie prawnym, nie ma podstaw do ponownego orzekania w tej samej sprawie. Sąd podkreślił, że bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a nie wcześniejszych orzeczeń.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, ponowne rozpatrzenie sprawy jest niedopuszczalne i skutkowałoby wadą nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (res iudicata).
Uzasadnienie
Sąd stwierdził, że sprawy odszkodowania za nieruchomość zostały już rozstrzygnięte decyzjami z 1980 roku. Dopóki te decyzje pozostają w obrocie prawnym, nie ma podstaw do ponownego orzekania w tym samym przedmiocie, nawet jeśli skarżąca uważa je za krzywdzące. Ponowna decyzja byłaby dotknięta wadą nieważności.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (5)
Główne
k.p.a. art. 156 § § 1 pkt 3
Kodeks postępowania administracyjnego
Ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną jest wadą nieważności.
k.p.a. art. 105 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Organ umarza postępowanie jako bezprzedmiotowe, gdy jego wszczęcie lub dalsze prowadzenie stało się bezprzedmiotowe z jakiejkolwiek przyczyny.
p.p.s.a. art. 151
Ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa prawna orzekania przez sąd administracyjny o oddaleniu skargi.
Pomocnicze
u.z.t.w.n. art. 53
Ustawa o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości
Dotyczył zasady przyznawania odszkodowań za nieruchomości objęte dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy.
u.g.n. art. 215
Ustawa o gospodarce nieruchomościami
Odpowiada co do zasady brzmieniu art. 53 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Sprawa odszkodowania została już prawomocnie rozstrzygnięta decyzjami z 1980 roku. Ponowne rozpatrzenie sprawy byłoby dotknięte wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, a nie wcześniejszych orzeczeń.
Odrzucone argumenty
Decyzja z 1980 r. zawieszała postępowanie i nie zawierała ostatecznego rozstrzygnięcia. Brak ustosunkowania się do istotnych okoliczności dotyczących rejestru podatników i przeznaczenia nieruchomości.
Godne uwagi sformułowania
ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy byłoby dotknięte wadą nieważności, jako dotyczące sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, czyli ocenia, czy wydana została zgodnie z prawem materialnym i procesowym.
Skład orzekający
Ewa Dzbeńska
przewodniczący
Daniela Kozłowska
sprawozdawca
Maria Tarnowska
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie zasady res iudicata w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym; zakres kognicji sądu administracyjnego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z wywłaszczeniami i odszkodowaniami z okresu PRL oraz stosowania art. 156 k.p.a.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy ważnej zasady prawnej res iudicata, ale jej kontekst historyczny i specyfika nieruchomości sprawiają, że jest ona bardziej interesująca dla prawników procesowych niż dla szerokiej publiczności.
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyI SA/Wa 239/04 - Wyrok WSA w Warszawie Data orzeczenia 2005-06-17 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2004-03-09 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sędziowie Daniela Kozłowska /sprawozdawca/ Ewa Dzbeńska /przewodniczący/ Maria Tarnowska Symbol z opisem 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę Skarżony organ Wojewoda Treść wyniku Oddalono skargę Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędziowie WSA Daniela Kozłowska (spr.) asesor WSA Maria Tarnowska Protokolant Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Wojewody [....] z dnia [....] stycznia 2004 r. nr [....] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość oddala skargę. Uzasadnienie I SA/Wa 239/04 U z a s a d n i e n i e Wojewoda [....] decyzją z dnia [....] stycznia 2004 r., nr [....] po rozpatrzeniu odwołania B. D., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [....] W. z dnia [....] października 2003 r. nr [....] w przedmiocie umorzenia, jako bezprzedmiotowego, postępowania w sprawie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w rejonie ul. [....], oznaczoną jako [....] nr [....]. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że Naczelnik Dzielnicy [....] decyzją z dnia [...] kwietnia 1980 r. i Prezydent [....] W. decyzją z dnia [....]lipca 1980 r. odmówili ustalenia odszkodowania na podstawie art. 53 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64). Nowy wniosek złożony przez B. D. i N. K. o ustalenie odszkodowania za tę samą nieruchomość dotyczy żądania rozstrzygnięcia tej samej sprawy. W świetle art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy byłoby dotknięte wadą nieważności, jako dotyczące sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W omawianej sprawie zachodzi tożsamość materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia, gdyż powołany w wymienionych decyzjach organów I i II instancji z dnia [....] kwietnia 1980 r. oraz [.....] lipca 1980 r. art. 53 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości co do samej zasady przyznawania odszkodowań za nieruchomości objęte dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) odpowiada brzmieniu art. 215 obowiązującej obecnie ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.). Wszczęte w omawianej sprawie postępowanie należało więc umorzyć jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. D. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [....] podając, że decyzja z [....] kwietnia 1980 r. zawieszała postępowanie i nie zawierała ostatecznego rozstrzygnięcia, które kończyłoby postępowanie w danej instancji. W obu powołanych decyzjach występuje analiza prawna toku postępowania, lecz całkowicie brakuje ustosunkowania się i zbadania podnoszonych istotnych okoliczności dotyczących rejestru podatników opłacających zobowiązania rolników i dokumentów związanych z przeznaczeniem przedmiotowej nieruchomości pod budownictwo mieszkaniowe – pod budowę domu mieszkalnego, co stanowiło podstawę do naliczenia i wypłaty odszkodowania. Odpowiadając na skargę Wojewoda [....] wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, czyli ocenia, czy wydana została zgodnie z prawem materialnym i procesowym. Może więc tylko ocenić wydane w sprawie decyzje pod względem ich zgodności z prawem, na podstawie którego zostały wydane. Sprawa odszkodowania za nieruchomość położoną w W., oznaczoną jako [....] nr [....] o powierzchni [....] m², stanowiącą byłą własność spadkobierców N. K. i B. S., została rozstrzygnięta decyzjami Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [....] kwietnia 1980 r. i Prezydenta [....] W. z [....] lipca 1980 r. o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Decyzja z [....] kwietnia 1980 r. – wbrew twierdzeniu skarżącej – nie orzekała o zawieszeniu postępowania, lecz o pozostawieniu wniosku o przyznanie odszkodowania bez rozpoznania. Natomiast z uzasadnienia tej decyzji wynika, że wniosek o odszkodowanie został rozpatrzony merytorycznie i wskazano w nim przyczyny odmowy. Dopóki w obrocie prawnym pozostają decyzje z [....] kwietnia 1980 r. i [....] lipca 1980 r. nie ma podstaw do orzekania ponownie w tym przedmiocie, także wtedy, gdy zdaniem skarżącej decyzje te były krzywdzące. Ponowna decyzja w zakresie odszkodowania byłaby dotknięta wadą nieważności, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż dotyczyłaby sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W tej sytuacji uzasadnione było umorzenie postępowania. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie miał podstaw do oceny zgodności z prawem wcześniejszych decyzji orzekających o odmowie przyznania odszkodowania. Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI