II SA/Gl 463/19

II SA/Gl 463/19 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2019-06-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-05-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bonifacy Bronkowski /przewodniczący/
Grzegorz Dobrowolski /sprawozdawca/
Renata Siudyka
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 58, art. 59 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.),, Sędzia WSA Renata Siudyka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 5 listopada 2018 r. nr SKO.PS/41.5/5061/2018/16328/G w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji odmawiającej przyznania zasiłku okresowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. , działający z upoważnienia Prezydenta Miasta M. , decyzją z dnia [...] r., nr [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy, odmówił przyznania M. S. (dalej jako strona, skarżący) zasiłku celowego, o który wnioskował pismem z dnia 9 marca 2018 r.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 4 października 2018 r.
Pismem z dnia 19 października 2018 r., nadanym w placówce pocztowej w tym samym dniu, strona wniosła odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], wydanym na podstawie art. art. 58 § 1 i 2 oraz art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej jako k.p.a.), odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W treści uzasadnienia stwierdzono, iż strona nie spełniła łącznie wszystkich przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, wskazanych w art. 58 § 1 i 2 kpa, a niespełnienie przez stronę choćby jednej z czterech wskazanych w ww. artykule przesłanek przesądza o niedopuszczalności przywrócenia terminu.
W związku z powyższym wskazano, że strona we wniosku o przywrócenie terminu nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi nastąpiło wskutek przeszkody, której nie mogła usunąć. Zdaniem Kolegium wskazane przez stronę okoliczności uchybienia terminowi wniesienia odwołania, tj. duża ilości korespondencji w wielu prowadzonych sprawach, ponad roczne procedowanie oraz brak pomocy prawnej dotyczącej wniosków o pomoc nie mogą stanowić przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Kolegium zauważyło, że organ w decyzji I instancji prawidłowo pouczył stronę o przysługującym jej prawie i terminie wniesienia odwołania, który upłynął w dniu 18 października 2018 r.
Od powyższego postanowienia skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W wywodach skargi w zasadzie opisano przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Jednocześnie nie sformułowano zarzutów odnośnie zaskarżonego aktu, a jedynie wniesiono o jego uchylenie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując i w zasadzie powielając twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona.
Procesowa instytucja przywracania terminu stwarza możliwość skutecznego dokonania czynności przez stronę w sytuacji, gdy upłynął już termin do jej podjęcia. Instytucja ta została uregulowana w art. 58 oraz 59 k.p.a. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., przywrócenie terminu następuje na prośbę zainteresowanego, a przesłanką podjęcia takiego rozstrzygnięcia jest uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Nadto, skuteczność prośby uzależniona jest od jej wniesienia w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu oraz od jednoczesnego dopełnienia uchybionej czynności (§ 2).
Jednym z koniecznych warunków przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić wtedy, gdy osoba nie mogła dopełnić obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
W nawiązaniu do powyższego, należy stwierdzić, iż skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. Upatrywał on ziszczenia się tej przesłanki w dużej ilości wpływającej do niego korespondencji, długim procedowaniu organu oraz braku pomocy prawnej. Należy zatem stwierdzić, iż przekroczenie terminu nie było spowodowane okolicznościami, które można uznać za uniemożliwiające, nawet przy dołożeniu największego wysiłku, do dokonania czynności procesowej w terminie. Zdaniem Sądu, skarżący miał obiektywną możliwość nadania odwołania w terminie ustawowym.
W świetle powyższego nie doszło zatem do naruszenia art. 58, 59 § 2 k.p.a., ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie skargi.
W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.
Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym uzasadniały przepisy art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.