I SA/Wa 2267/22

I SA/Wa 2267/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-11-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Łukasz Trochym
Marta Kołtun-Kulik
Monika Sawa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję i umorzono postępowanie - art. 145 §3 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 par. 3,  art. 200,  art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2022 poz 615
art. 17 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa (spr.), sędzia WSA Łukasz Trochym, sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik, Protokolant referent Agnieszka Stefańska, po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie uznania zasiłku pielęgnacyjnego za nienależnie pobrany i zobowiązania do jego zwrotu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...]; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz M.P. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu sądowym.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] lipca 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (SKO/organ) po rozpatrzeniu odwołania M. P. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] numer [...] z dnia [...] czerwca 2022 r. w przedmiocie uznania świadczeń za nienależnie pobrane.
Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym
Decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r. o wskazanym wyżej numerze Burmistrz Miasta [...] uznał, że świadczenia pobrane przez M. P. na podstawie decyzji z dnia [...] października 2017 r. o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego na K. P., w łącznej kwocie 1295,04 zł, za okres od 1 czerwca 2021 r. do 30 listopada 2021 r. zostały pobrane nienależnie. Organ jednocześnie zobowiązał do jej zwrotu wraz z odsetkami. W uzasadnieniu organ odwołał się do decyzji własnej z [...] października 2021 r. numer [...], w której orzekł na podstawie przepisu art. 15h ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Podał, że w uzasadnieniu tej decyzji wskazał wprost zainteresowanej, iż ma ona obowiązek poinformowania organu o wszelkich okolicznościach mających wpływ na wypłatę świadczenia, w tym w szczególności poinformować o uzyskaniu nowego orzeczenia w przedmiocie niepełnosprawności osoby wymagającej opieki.
Z decyzją powyższą nie zgodziła się skarżąca. W treści odwołania wskazała, że nie miała świadomości obowiązku zgłoszenia do organu uzyskania kolejnego orzeczenia w przedmiocie niepełnosprawności syna.
Rozpoznając odwołanie SKO wskazało na wstępie, że stosownie do treści przepisu art. 15h ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, orzeczenie o niepełnosprawności albo orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, wydane na czas określony na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, którego ważność:
1. upłynęła w terminie do 90 dni przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, pod warunkiem złożenia w tym terminie kolejnego wniosku o wydanie orzeczenia, zachowuje ważność do upływu 60 dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności
2. upływa w terminie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, zachowuje ważność do upływu 60 dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. "
Zdaniem organu z cytowanego przepisu wynika w sposób jednoznaczny, że wyjątek od zasady (tj. wydłużenie okresu obowiązywania orzeczeń o niepełnosprawności) miał zastosowanie co najwyżej do dnia wydania kolejnego orzeczenia w przedmiocie niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. W ocenie organu przepis ten nie wymaga pogłębionej wykładni czy też interpretacji w zakresie dotyczącym okresu ważności wspomnianego wyżej orzeczenia. Już literalne jego brzmienie jest jasne i w praktyce każdy po zapoznaniu się z jego treścią powinien mieć świadomość, że uzyskanie kolejnego orzeczenia w przedmiocie niepełnosprawności kończy okres wydłużenia ważności poprzedniego orzeczenia. Zdaniem organu nieznajomość treści tego przepisu nie może być usprawiedliwieniem dla jego niezastosowania. Organ podkreślił także, że odwołująca musiała być świadoma powyższych zasad nie tylko w związku z treścią przepisu ale również w związku z uzasadnieniem decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2021 r. numer [...]. W treści tego uzasadnienia wskazano wprost o obowiązku poinformowania organu o uzyskaniu kolejnego orzeczenia w przedmiocie niepełnosprawności. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy organ wskazał, że w praktyce na gruncie każdej ustawy systemu szeroko pojętej opieki społecznej Sądy administracyjne podkreślają, że oprócz formalnego zaistnienia przesłanek uznania danej kwoty za nienależną należy wykazać, że w danej sprawie zachodzi subiektywny element definicji nienależnego świadczenia, tj. zła wola po stronie osoby zainteresowanej, która mając świadomość pobierania kwot w sposób niezgodny z prawem nadal to czyni. Wykazanie tego ostatniego faktu następuje w szczególności poprzez udowodnienie, że strona została prawidłowo pouczona o skutkach nieudzielenia organowi na czas odpowiednich informacji mających wpływ na ustalenie prawa do danego świadczenia. Organ odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 lipca 2021 r., w sprawie IV SA/Po 290/21, gdzie wskazano, że "nienależne świadczenie" jest pojęciem obiektywnym, występującym wówczas, gdy świadczenie zostaje wypłacone bez podstawy prawnej lub gdy podstawa taka odpadła, zaś "świadczeniem nienależnie pobranym" jest świadczenie pobrane przez osobę, której można przypisać określone cechy dotyczące stanu świadomości (woli) lub określone działania (zaniechania). Innymi słowy, dla uznania wypłaconego świadczenia za nienależnie pobrane, decydujące znaczenia ma nie tylko przesłanka obiektywna powodująca ustanie prawa do świadczenia, ale także świadomość i zamiar osoby pobierającej świadczenie. Obowiązek obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy, co dotyczy zarówno osoby, która została pouczona o okolicznościach, w jakich nie powinna pobierać świadczeń, jak też tej osoby, która uzyskała świadczenie na podstawie nieprawdziwych zeznań, dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd instytucji zobowiązanej do wypłaty świadczenia". Organ odwołał się również do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Poznaniu z 10 listopada 2021 r., w sprawie II SA/Po 269/21 gdzie Sąd ten wskazał, że ,,Dla oceny, czy w danym przypadku został spełniony warunek pouczenia, o którym mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r., konieczne jest uwzględnienie celu tej regulacji prawnej. Otóż wprowadzając powyższy warunek ustawodawca zmierzał do tego, aby obowiązek zwrotu świadczenia nienależnie pobranego ciążył wyłącznie na osobach, które pobierały dane świadczenie w sposób w pełni świadomy w tym znaczeniu, że zdawały sobie sprawę, iż świadczenie im nie przysługuje. W konsekwencji, pouczenie, o którym mowa w ww. przepisie, to tylko takie pouczenie, które było sformułowane i przedstawione konkretnemu adresatowi w taki sposób, że - zgodnie z zasadami racjonalności i doświadczenia życiowego - można przyjąć, iż ów adresat miał świadomość pobierania przez pewien czas nienależnego świadczenia rodzinnego. "
W ocenie organu w okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób usprawiedliwić zaniedbania odwołującej, w szczególności w kontekście doręczonej zainteresowanej decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2021 r., w której wprost wskazano na obowiązek informowania o wydaniu kolejnego orzeczenia o niepełnosprawności, nadto wskazując, iż jest to jedna z okoliczności mających wpływ na prawo do świadczenia. W tej sytuacji organ uznał, że z uwagi przekroczenie przez zainteresowaną terminu wskazanego przepisie art. 24a ust. 2 ustawy o świadczeniach (czego odwołująca nie kwestionuje), świadczenia pobrane w okresie pomiędzy czerwcem 2021, a listopadem 2021 należało uznać za nienależnie pobrane, stosownie do treści przepisu art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach. SKO wskazało także, że przepisy dotyczące dochodzenia przez organy zwrotu nienależnie pobranych świadczeń mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że organ administracji pozostaje w pełni związany ich treścią i w każdym przypadku zaistnienia okoliczności pobrania nienależnego świadczenia, mają obowiązek wydać stosowną decyzję w tym przedmiocie. Organ wskazał, że odnosząc się z pełnym zrozumieniem do trudnej sytuacji odwołującej z jaką niewątpliwie ma do czynienia w związku z niepełnosprawnością dziecka to organy administracji nie mają możliwości odstąpienia od żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. P. (skarżąca) zaskarżając ją w całości.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art 30 ust 2 pkt 1 u.ś.r. przez błędne zastosowanie, skutkujące uznaniem, że zasiłek pielęgnacyjny pobrany przez skarżącą od 01.06.2021 r. do 30.11.2021 r. w kwocie 1 295,04 zł był świadczeniem nienależnie pobranym, mimo że w tym okresie nie zaistniały przesłanki dla takiej oceny;
2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 § 1, art 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ organ nie dokonał dostatecznych ustaleń faktycznych pozwalających na przyjęcie, że pobrane przez skarżącą świadczenia rodzinne spełniają przesłanki do uznania ich za świadczenia nienależnie pobrane, co nie zostało w sposób dostateczny wyjaśnione w zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że znajdujące się w aktach orzeczenia o niepełnosprawności K. P. wskazują, że stan jego zdrowia nie zmienił się, jednocześnie nie zaszły jakiekolwiek inne okoliczności wpływające na prawo i wysokość otrzymywanych świadczeń, a zatem na moment powiadomienia organu o nowym orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka czy szerzej obowiązek informowania o wydaniu kolejnego orzeczenia, które nie zmienia sytuacji świadczeniobiorcy, w żaden sposób nie wpływa na prawo i zakres świadczenia.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
skarga jest uzasadniona.
Na wstępie należy wskazać, że nie ma wątpliwości, że przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego na podstawie 16 ust 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, wiąże się z koniecznością uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności.
Podstawą faktyczną uznania w niniejszej sprawie pobranego przez skarżącą zasiłku pielęgnacyjnego w związku z opieką sprawowaną nad niepełnosprawnym synem, za świadczenie nienależnie pobrane była okoliczność niepoinformowania niezwłocznie organu I instancji przez skarżącą o uzyskaniu 20 kwietnia 2021 r. nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności jej syna. W świetle art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, z późn. zm.; w skrócie "u.COVID-19") wydanie ww. nowego orzeczenia spowodowało utratę ważności orzeczenia dotychczasowego (wydanego [...] września 2017 r.), a to z kolei - w związku z treścią decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] października 2020 r. i zawartym tam pouczeniem o treści "jednocześnie informujemy o obowiązku informowania o zmianach mających wpływ na prawo do przyznanego świadczenia" - miało, zdaniem organów obu instancji, doprowadzić do wygaśnięcia przyznanego skarżącej wcześniej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego.
Istota sporu w tej sprawie sprowadza się zatem do tego, czy w tak ustalonych okolicznościach wypłacony skarżącej zasiłek pielęgnacyjny na syna K. P. za okres od 1 czerwca 2021 r. do 30 listopada 2021 r. był świadczeniem nienależnie pobranym w rozumieniu art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 615; w skrócie "u.ś.r."). Zgodnie bowiem z tym przepisem, za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się "świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie, zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych lub zmniejszenie wysokości przysługujących świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania". Treść tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że warunkiem uznania na jego podstawie świadczenia rodzinnego za nienależnie pobrane jest świadomość świadczeniobiorcy braku prawa do pobierania danego świadczenia, która to świadomość musi wynikać z uprzedniego pouczenia. W orzecznictwie utrwalił się pogląd - który Sąd w niniejszym składzie podziela - w myśl którego obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy, co dotyczy zarówno osoby, która została skutecznie pouczona o okolicznościach, w jakich nie powinna pobierać świadczeń, jak też osoby, która uzyskała świadczenie na podstawie nieprawdziwych zeznań lub dokumentów, czy też w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd instytucji zobowiązanej do wypłaty świadczenia. Dla prawidłowego ustalenia istnienia obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia decydujące znaczenie ma zatem świadomość osoby pobierającej świadczenie. Osoba zobowiązana do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia musi być świadoma, że okoliczność, która powoduje ustanie prawa do uzyskanego świadczenia, wystąpiła. Z tego względu istotne jest dochowanie obowiązku poinformowania świadczeniobiorcy o okolicznościach mających wpływ na prawo do świadczenia, a następnie ustalenie, czy nieuprawnione pobranie świadczenia nastąpiło z "winy" strony, i w konsekwencji, że świadczenie to miało charakter nienależnego (por. np. wyrok NSA z 27 kwietnia 2022 r., I OSK 1392/21; por. też wyroki WSA: z 28 października 2021 r., II SA/Gl 764/21; z 15 lipca 2022 r., II SA/Gl 281/22; dostępne w CBOSA).
W oparciu o powyższe nie budzi wątpliwości, że wydanie decyzji w przedmiocie uznania zasiłku pielęgnacyjnego za świadczenie nienależnie pobrane powinno być poprzedzone ustaleniem, czy osoba, która pobierała dane świadczenie, była prawidłowo pouczona o braku prawa do pobierania tego konkretnego świadczenia.
Dla oceny, czy w danym przypadku został spełniony warunek pouczenia, o którym mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r., konieczne jest uwzględnienie także celu tej regulacji prawnej. Otóż wprowadzając powyższy warunek ustawodawca zmierzał do tego, aby obowiązek zwrotu świadczenia nienależnie pobranego ciążył wyłącznie na osobach, które pobierały dane świadczenie w sposób w pełni świadomy w tym znaczeniu, że zdawały sobie sprawę, iż świadczenie im nie przysługuje. W konsekwencji, pouczenie, o którym mowa w ww. przepisie ustawy o świadczeniach rodzinnych, to tylko takie pouczenie, które było sformułowane i przedstawione konkretnemu adresatowi w taki sposób, że - zgodnie z zasadami racjonalności i doświadczenia życiowego - można przyjąć, iż ów adresat miał świadomość pobierania przez pewien czas nienależnego świadczenia rodzinnego. Według utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego pouczenie powinno jednoznacznie wyjaśniać, w sposób zrozumiały dla przeciętnego świadczeniobiorcy, w jakich sytuacjach pobierane świadczenie staje się "nienależnie pobrane" w rozumieniu prawa, a także jakie są skutki prawne pobierania takiego świadczenia. Wreszcie pouczenie nie może być udostępniane wyłącznie w chwili występowania z wnioskiem o przyznanie świadczenia - np. tylko na druku wniosku o przyznanie świadczenia, który jest składany w organie, a tym samym pozostawiany w aktach administracyjnych, i którym świadczeniobiorca nie dysponuje w okresie pobierania świadczenia (por. na przykład wyrok NSA z 27 lutego 2013 r., I OSK 1525/12).
W świetle powyższych rozważań, w ocenie Sądu, pouczenie do którego odwołują się organy opisanych warunków nie spełnia, co czyni je niejasnym i niezrozumiałym. Skarżąca zatem nie została prawidłowo pouczona o skutkach nie wypełnienia opisanego w pouczeniu obowiązku informacyjnego, gdyż w pouczeniu tym nie wskazano, że brak poinformowania organu o otrzymaniu nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności będzie skutkowało utratą prawa do świadczeń, a w konsekwencji uznaniem pobranych przez nią świadczeń za świadczenie nienależne. Zawarte w decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] października 2020 r. zacytowane wyżej pouczenie ogranicza się wyłącznie do informacji o obowiązku poinfomowania o zmianach mających wpływ na prawo do świadczenia. W taki sposób nałożony na skarżącą obowiązek informacyjny nie zawierał pouczenia o skutku niewywiązania się z tego obowiązku tj. możliwości utraty prawa do pobierania świadczenia w sytuacji niedostarczenia w terminie nowego orzeczenia o niepełnosprawności, nie odwołuje się również do treści decyzji. Jak wskazuje natomiast skarżąca w skardze w jej sytuacji nie zaszły zmiany mające wpływ na prawo do świadczenia a ze złożonych orzeczeń wynika, że stan zdrowia syna nie zmienił się.
Sąd zwraca uwagę, że art. 25 ust. 1 u.ś.r. określający obowiązek informacyjny nie daje organom uprawnienia do pomijania na tej podstawie prawnej istotnych okoliczności faktycznych, tzn. o charakterze prawotwórczym, które ujawnią się w toku postępowania, a które nie zostały "niezwłocznie" podane do wiedzy organu przez osobę zobowiązaną. Przy ocenie, czy zaistniały okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, decydujące są materialnoprawne przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych warunkujące to prawo, czyli z którymi ustawa łączy skutek w postaci nieprzysługiwania lub ustania prawa do świadczeń rodzinnych, zaś sam fakt niedotrzymania wymogu informacyjnego z art. 25 ust. 1 u.ś.r. nie ma takiego charakteru. Przepis ten nie uchyla generalnej normy z art. 7 k.p.a. ustanawiającej zasadę prawdy obiektywnej, w myśl której organy "podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy" - co, najogólniej rzecz ujmując, oznacza, że organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością (por. wyroki WSA: z 10 października 2019 r., IV SA/Wr 245/19; z 15 lipca 2022 r., II SA/Gl 281/22; dostępne w CBOSA).
Reasumując, należy wskazać, że w treści powołanej decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] października 2020 r. nie wyartykułowano w sposób wyraźny zarówno w jej treści a w szczególności jej pouczeniu, że niepoinformowanie o uzyskaniu nowego orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności - może skutkować powstaniem nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego, a w konsekwencji koniecznością jego zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi. Wobec powyższego organy obu instancji nieprawidłowo przyjęły, iż skarżąca została poprawnie pouczona o warunkach przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego i obowiązku informowania o wszelkich zmianach mających wpływ na prawo do tegoż zasiłku, gdyż nie wskazano w sposób jasny co należy rozumieć przez zmiany mające wpływ na prawo do zasiłku w szczególności czy za zmianę taką należy uważać wydanie nowego orzeczenia, którego niezłożenie w terminie będzie skutkowało pozbawieniem prawa do świadczeń. Ponadto brak poinformowania organu o uzyskaniu nowego orzeczenia nie spowodował, że zasiłek pielęgnacyjny w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem został wypłacony skarżącej nienależnie, gdyż prawo do tego świadczenia nie ustało.
Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy zasiłek pielęgnacyjny pobrany przez skarżącą na niepełnosprawnego małoletniego syna w okresie od 1 czerwca 2021 r. do 30 listopada 2021 r. wbrew stanowisku organów obu instancji nie stanowi świadczenia nienależnie pobranego w rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. Z tych przyczyn Sąd uchylił decyzje obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (pkt 1 sentencji wyroku).
Uznając jednocześnie, że dalsze procedowanie w przedmiocie nienależnie pobranego przez skarżącą zasiłku pielęgnacyjnego za wskazany okres oraz zobowiązania skarżącej do zwrotu tej kwoty stało się bezprzedmiotowe Sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a.- pkt 2 sentencji wyroku, W przypadku uprawomocnienia się niniejszego wyroku skarżąca nie będzie więc zobowiązana do zwrotu zasiłku pobranego za ww. okres.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa (pkt 3 wyroku).